അസദ്വംശപ്രസൂതാ യാ സാ ദ്വേഷ്ടി സ്വാമിനം സദാ
ദുഷ്ടവംശത്തിൽ ജനിച്ച സ്ത്രീ ഭർത്താവിനെ എപ്പോഴും വെറുക്കുന്നു.
പതിതം രോഗിണം ദുഷ്ടം നിര്ധനം ഗുണഹീനകമ് 1.9.
ഭർത്താവ് വീണുപോയവനോ, രോഗിയോ, ദുഷ്ടനോ, ദരിദ്രനോ, ഗുണഹീനനോ ആയാലും,
സഗുണം നിര്ഗുണം വാപി ദ്വേഷ്ടി യാ സംത്യജേത്പതിമ്
ഗുണമുള്ളവനോ ഗുണമില്ലാത്തവനോ ആയാലും, ഭർത്താവിനെ വെറുക്കി ഉപേക്ഷിക്കുന്ന സ്ത്രീ,
കീടൈഃ ശുനകതുല്യൈശ്ച ഭക്ഷിതാ സാ ദിവാനിശമ്
അവളെ പുഴുക്കളും നായ്ക്കളുപോലുള്ള ജീവികളും പകലും രാത്രിയും തിന്നുന്നു.
ഗൃധ്രഃ കോടിസഹസ്രാണി ശതജന്മാനി സൂകരഃ
അവൾ കോടിയോളം ജന്മങ്ങൾ കിഴുവായായി, നൂറു ജന്മങ്ങൾ പന്നിയായി ജനിക്കും.
തതോ മാനവജന്മാനി ലഭേച്ചേത്പൂര്വകര്മണഃ
അതിനുശേഷം, മുൻപത്തെ കർമ്മം അനുസരിച്ച്, മനുഷ്യജന്മം ലഭിക്കാം.
ദേഹി നഃ കാന്തദാനം ച കാമപൂരം വിധേഃ സുത
സൃഷ്ടാവിന്റെ പുത്രനേ, ഞങ്ങൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരെ അനുഗ്രഹമായി നൽകൂ; ഞങ്ങളുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റൂ.
കന്യാനാം വചനം ശ്രുത്വാ ദക്ഷഃ ശംകരസന്നിധിമ്
കന്യാകളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, ദക്ഷൻ ശിവന്റെ സന്നിധിയിൽ എത്തി.
ദക്ഷസ്തസ്യാശിഷം കൃത്വാ സമുവാച കൃപാനിധിമ്
ദക്ഷൻ അവർക്കു അനുഗ്രഹം നൽകി, കരുണാനിധിയോടു这样 പറഞ്ഞു.
ദക്ഷ ഉവാച മത്സുതാനാം ച പ്രാണാനാം പരമേവ പ്രിയം പതിമ്
ദക്ഷൻ പറഞ്ഞു: എന്റെ മക്കൾക്ക് ഭർത്താവാണ് ജീവനിലും അധികം പ്രിയം.
ന ചേദ്ദദാസി ജാമാതര്മമ ജാമാതരം വിധുമ്
എന്റെ മരുമകനായി ചന്ദ്രനേ നൽകുന്നില്ലെങ്കിൽ,
ദക്ഷസ്യ വചനം ശ്രുത്വാ തമുവാച കൃപാനിധിഃ 1.9.
ദക്ഷന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, കരുണാനിധി അവനോട് മറുപടി പറഞ്ഞു.
ശിവ ഉവാച നാഹം ദാതും സമര്ഥശ്ച ചന്ദ്രം ച ശരണാഗതമ്
ശിവൻ പറഞ്ഞു: എന്റെ അഭയം തേടിയ ചന്ദ്രനെ ഞാൻ വിട്ടുകൊടുക്കാൻ കഴിയില്ല.
ശിവസ്യ വചനം ശ്രുത്വാ ദക്ഷസ്തം ശപ്തുമുദ്യതഃ
ശിവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ദക്ഷൻ അവനെ ശപിക്കാൻ തയ്യാറായി.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ കൃഷ്ണോ വൃദ്ധബ്രാഹ്മണരൂപധൃക്
അത്തവണ കൃഷ്ണൻ വൃദ്ധബ്രാഹ്മണന്റെ രൂപത്തിൽ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ദത്ത്വാ ശുഭാശിഷം തൌ സ ബ്രഹ്മജ്യോതിഃ സനാതനഃ
ആ ശാശ്വതമായ ബ്രഹ്മം ഇരുവർക്കും ശുഭാശംസകൾ നൽകി പ്രകാശിച്ചു.
ശ്രീഭഗവാനുവാച ആത്മാനം രക്ഷ ദക്ഷായ ദേഹി ചന്ദ്രം സുരേശ്വര
ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ദക്ഷാ, നീ നിന്നെ രക്ഷിക്കൂ; ചന്ദ്രനെ ദേവന്മാരുടെ അധിപന് നൽകൂ.
തപസ്വിനാം വരഃ ശാന്തസ്ത്വമേവം വൈഷ്ണവാഗ്രണീഃ
നീ തപസ്സുകാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനും ശാന്തനും വൈഷ്ണവന്മാരിൽ പ്രധാനനും ആണു.
ദക്ഷഃ ക്രോധീ ച ദുര്ദ്ധര്ഷസ്തേജസ്വീ ബ്രഹ്മണഃ സുതഃ
ദക്ഷൻ കോപമുള്ളവനും അതിജീവിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളവനും പ്രകാശമുള്ളവനും ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രനുമാണ്.
നാരായണവചഃ ശ്രുത്വാ ഹസിത്വാ ശങ്കരഃ സ്വയമ്
നാരായണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ശങ്കരൻ സ്വയം ചിരിച്ചു.
ശങ്കര ഉവാച പ്രാണാംശ്ച ന സമര്ഥോഽഹം പ്രദാതും ശരണാഗതമ്
ശങ്കരൻ പറഞ്ഞു: എന്റെ അഭയം തേടിയവന്റെ ജീവൻ ഞാൻ വിട്ടുകൊടുക്കാൻ കഴിയില്ല.
യോ ദദാതി ഭയേനൈവ പ്രപന്നം ശരണാഗതമ് 1.9.
ഭയത്താൽ അഭയം തേടിയവനെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നവൻ—
സര്വം ത്യക്തും സമര്ഥോഽഹം ന സ്വധര്മം ജഗത്പ്രഭോ
ലോകാധിപതേ, ഞാൻ എല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിലും, എന്റെ ധർമ്മം മാത്രം ഞാൻ വിട്ടുകൊടുക്കില്ല.
യശ്ച ധര്മം സദാ രക്ഷേദ്ധര്മസ്തം പരിരക്ഷതി
യാരോ എപ്പോഴും ധർമ്മത്തെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുമോ, ധർമ്മം അവനെ തന്നെ സംരക്ഷിക്കും.
ത്വം സര്വമാതാ സ്രഷ്ടാ ച ഹന്താ ച പരിണാമതഃ
നീ എല്ലാം മാതാവും സ്രഷ്ടാവും രൂപാന്തരത്തിൽ സംഹാരകനുമാണ്.
ശങ്കരസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ ഭഗവാന്സര്വഭാവവിത്
ശങ്കരന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട സർവ്വഭാവങ്ങളെ അറിയുന്ന ഭഗവാൻ—
പ്രതസ്ഥാവര്ദ്ധചന്ദ്രശ്ച നിര്വ്യാധിഃ ശിവശേഖരേ
വളരുന്ന രോഗമില്ലാത്ത ചന്ദ്രൻ ശിവന്റെ ജടയിൽ അലങ്കരിച്ച് പുറപ്പെട്ടു.
യക്ഷ്മഗ്രസ്തം ച തം ദൃഷ്ട്വാ ദക്ഷസ്തുഷ്ടാവ മാധവമ്
ക്ഷയരോഗം ബാധിച്ച ചന്ദ്രനെ കണ്ട ദക്ഷൻ മാധവനെ സ്തുതിച്ചു.
കൃഷ്ണസ്തേഭ്യോ വരം ദത്ത്വാ ജഗാമ സ്വാലയം ദ്വിജ
കൃഷ്ണൻ അവർക്കു വരം നൽകി തന്റെ സ്വഗൃഹത്തിലേക്ക് മടങ്ങി, ദ്വിജൻ.
ചന്ദ്രസ്താശ്ച പരിപ്രാപ്യ വിജഹാര ദിവാനിശമ്
ചന്ദ്രൻ അവരെ വീണ്ടും പ്രാപിച്ച് പകലും രാത്രിയും ആനന്ദിച്ചു.