വ്രതാനാമുപവാസാനാം ശ്രാദ്ധാദീനാം ച സംയമേ
വ്രതങ്ങൾ, ഉപവാസങ്ങൾ, ശ്രാദ്ധാദി നിയന്ത്രണങ്ങൾ എന്നിവയിൽ—
സ ച തിഷ്ഠതി കുണ്ഡേഷു നഖാദീനാം ച സുന്ദരി
അവൻ നഖം മുതലായവയുള്ള കുഴികളിൽ വസിക്കും, സുന്ദരിയേ.
സകേശം പാര്ഥിവം ലിങ്ഗം യോ വാഽര്ചയതി ഭാരതേ 2.30.
ഭാരതദേശത്ത്, മുടിയോടുകൂടിയ മണ്ണുകൊണ്ടുള്ള ശിവലിംഗം ആരെങ്കിലും പൂജിച്ചാൽ—
തദന്തേ യാവനീം യോനിം പ്രയാതി ഹരകോപതഃ
അവസാനത്തിൽ, ശിവന്റെ കോപത്താൽ, അവൻ യവനസ്ത്രിയുടെ ഗർഭത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.
പിതൄണാം യോ വിഷ്ണുപദേ പിണ്ഡം നൈവ ദദാതി ച
വിഷ്ണുവിന്റെ സന്നിധിയിൽ പിതൃകർമ്മം ചെയ്യാതെ പിണ്ഡം അർപ്പിക്കാത്തവൻ—
തതഃ സ്വയോനിം സംപ്രാപ്യ ഖഞ്ജഃ സപ്തസു ജന്മസു
അവൻ വീണ്ടും മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ച് ഏഴു ജന്മം കാലിൽ ദോഷം ഉള്ളവനായി ജനിക്കും.
യഃ സേവതേ മഹാമൂഢോ ഗുര്വിണീം ച സ്വകാമിനീമ്
ഗർഭിണിയായ സ്ത്രീയെയും സ്വന്തം പ്രിയപ്പെട്ടവളെയും സേവിക്കുന്ന അത്യന്തം മൂടനായവൻ—
അവീരാന്നം ച യോ ഭുങ്ക്തേ ഋതുസ്നാതാന്നമേവ ച
ദേവന്മാർക്ക് അർപ്പിക്കാത്ത അന്നം അല്ലെങ്കിൽ ഋതുസ്നാനിയായ സ്ത്രീയുടെ സ്പർശം ലഭിച്ച അന്നം കഴിക്കുന്നവൻ—
സ വ്രജേദ്രാജകീം യോനിം കര്മകാരീം ച സപ്തസു
അവൻ ഏഴു ജന്മം താഴ്ന്ന ജോലിക്കാരനായി ജനിക്കും.
യോ ഹി ഘര്മാക്തഹസ്തേന ദേവദ്രവ്യമുപസ്പൃശേത്
വിയർപ്പു നിറഞ്ഞ കൈകൊണ്ട് ദേവന്മാർക്ക് അർപ്പിച്ച വസ്തുക്കളെ സ്പർശിക്കുന്നവൻ—
യഃ ശൂദ്രേണാഭ്യനുജ്ഞാതോ ഭുങ്ക്തേ ശൂദ്രാന്നമേവ ച
ശൂദ്രന്റെ അനുമതിയോടെ ശൂദ്രന്റെ അന്നം കഴിക്കുന്നവൻ—
വാഗ്ദുഷ്ടാ കടുവാചാ യാ താഡയേത്സ്വാമിനം സദാ 2.30.
ദുഷ്ടമായ വാക്കുകൾ സംസാരിച്ച്, എപ്പോഴും ഭർത്താവിനെ കഠിനമായി സംസാരിച്ച് അടിക്കുന്ന സ്ത്രീ—
താഡിതാ യമദൂതേന ദണ്ഡേന ച ചതുര്യുഗമ്
അവളെ യമദൂതൻ നാലു യുഗം ദണ്ഡം കൊണ്ട് അടിക്കും.
വിഷേണ ജീവിനം ഹന്തി നിര്ദയോ യോ ഹി പാമരഃ
വിഷം ഉപയോഗിച്ച് ജീവിയെ ക്രൂരതയോടെ കൊല്ലുന്ന പാപി—
തതോ ഭവേന്നൃഘാതീ ച വ്രണീ സ്യാത്സപ്തജന്മസു
അവൻ മനുഷ്യഹന്താവായി ഏഴു ജന്മം മുഴുവൻ വ്രണങ്ങൾ അനുഭവിക്കും.
ദണ്ഡേന താഡയേദ്യോ ഹി വൃഷം ച വൃഷവാഹകഃ
കാളയെ ഓടിക്കുന്നവൻ ദണ്ഡം കൊണ്ട് കാളയെ അടിക്കുന്നുവെങ്കിൽ—
പ്രതപ്തതൈലകുണ്ഡേ ച സ തിഷ്ഠതി ചതുര്യുഗമ്
അവൻ നാലു യുഗം തിളച്ച എണ്ണക്കടവിൽ നില്ക്കേണ്ടി വരും.
ദന്തേന ഹന്തി ജീവം യോ ലൌഹേന ബഡിശേന വാ
പല്ലുകൊണ്ടോ ഇരുമ്പ് കൊക്കുകൊണ്ടോ ജീവിയെ കൊല്ലുന്നവൻ—
തതഃ സ്വയോനിം സംപ്രാപ്യ ചോദരവ്യാധിസംയുതഃ
അവൻ വീണ്ടും സ്വന്തം ജന്മം പ്രാപിച്ച് വയറുവ്യാധി അനുഭവിക്കും.
യോ ഭുംക്തേ ച വൃഥാ മാംസം മത്സ്യഭോജീ ച ബ്രാഹ്മണഃ
നിരാവശ്യമായി മാംസം കഴിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണനും മീൻ ഭക്ഷിക്കുന്നവനും—
സ്വലോമമാനവര്ഷം ച തദ്ഭോജീ തത്ര തിഷ്ഠതി
അവൻ തന്റെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ രോമത്തിനും ഒരു വർഷം വീതം സ്വന്തം മാംസം കഴിച്ച് അവിടെ നില്ക്കും.
ബ്രാഹ്മണഃ ശൂദ്രയാജീ യഃ ശൂദ്രശ്രാദ്ധാന്നഭോജകഃ 2.30.
ശൂദ്രർക്കായി യാഗം ചെയ്യുന്ന ബ്രാഹ്മണനും ശൂദ്രന്റെ ശ്രാദ്ധാന്നം കഴിക്കുന്നവനും—
യാവല്ലോമപ്രമാണാബ്ദം യജമാനസ്യ സുവ്രതേ
സുശീലേ, യജമാനന്റെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ രോമത്തിനും തുല്യമായ വർഷങ്ങൾക്കായി—
തതോ ഭാരതമാഗത്യ സ ശൂദ്രഃ സപ്തജന്മസു
അതിനുശേഷം ഭാരതഭൂമിയിൽ ആ മനുഷ്യൻ ഏഴു ജന്മങ്ങൾ ശൂദ്രനായി ജനിക്കും.
ലഘും കൂരം മഹാന്തം വാ സര്പം ഹന്തി ച യോ നരഃ
ഏതെങ്കിലും മനുഷ്യൻ ചെറിയതോ വലിയതോ ഭയങ്കരമായതോ ആയ പാമ്പിനെ കൊന്നാൽ—
സര്പേണ ഭക്ഷിതഃ സോഽപി യമദൂതേന താഡിതഃ
അവൻ പാമ്പ് കഴിച്ചുതിന്നുകയും യമദൂതൻ അടിക്കുകയും ചെയ്യും.
തതോ ഭവേന്മാനവശ്ചാപ്യല്പായുര്ദദ്രുസംയുതഃ
അതിനുശേഷം അവൻ അല്പായുസ്സും കുഷ്ടരോഗവും അനുഭവിക്കുന്ന മനുഷ്യനായി ജനിക്കും.
വിധിം പ്രകല്പ്യ ജീവാംശ്ച ക്ഷുദ്രജന്തൂംശ്ച ഹന്തി യഃ
ആരെങ്കിലും ജാനപ്രകാരം ജീവികളെയും ചെറു ജീവികളെയും കൊല്ലുന്നവൻ—
ദിവാനിശം ഭക്ഷിതസ്തൈരനാഹാരശ്ച ശബ്ദകൃത്
അവൻ പകലും രാത്രിയും അവരാൽ തിന്നപ്പെടുകയും, ഭക്ഷണം ലഭിക്കാതെ വേദനയോടെ നിലവിളിക്കുകയും ചെയ്യും.
തതോ ഭവേത്ക്ഷുദ്രജന്തുര്ജാതിര്വൈ യാവതീ സ്മൃതാ
അതിനുശേഷം അവൻ ആ ചെറു ജീവികളുടെ ജന്മങ്ങളിൽ, ഓർക്കുന്നത്ര ജന്മങ്ങൾക്കായി, ജനിക്കും.