തുലസ്യുവാച കഥം ബഭൂവ വിജയസ്തന്മേ ബ്രൂഹി കൃപാനിധേ
തുലസീ പറഞ്ഞു: കരുണയുടെ സമുദ്രമേ, ആ വിജയം എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു എന്ന് ദയവായി എനിക്ക് പറയൂ.
തുലസീവചനം ശ്രുത്വാ പ്രഹസ്യ കമലാപതിഃ
തുലസിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടു ലക്ഷ്മിയുടെ നാഥൻ സ്നേഹത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
ശ്രീഹരിരുവാച നാശോ ബഭൂവ സര്വേഷാം ദാനവാനാം ച കാമിനി
ശ്രീഹരി പറഞ്ഞു: സുന്ദരിയേ, എല്ലാ ദാനവരും നശിച്ചു.
പ്രീതിം ച കാരയാമാസ ബ്രഹ്മാ ച സ്വയമാവയോഃ
ബ്രഹ്മാവു തന്നെ ഞങ്ങള്ക്കിടയിൽ സ്നേഹം ഉണ്ടാക്കിച്ചു.
മയാഽഽഗതം സ്വഭവനം ശിവലോകം ശിവോ ഗതഃ
ഞാൻ എന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് മടങ്ങി, ശിവൻ ശിവലോകത്തിലേക്ക് പോയി.
രേമേ രമാപതിസ്തത്ര രാമയാ സഹ നാരദ സര്വം വിതര്കയാമാസ കസ്ത്വമേവേത്യുവാച ഹ
അവിടെ ലക്ഷ്മിയുടെ ഭർത്താവു രാമയോടൊപ്പം സന്തോഷിച്ചു; നാരദൻ എല്ലാം ആലോചിച്ചു, 'നീ ആരാണ് സത്യത്തിൽ?' എന്ന് ചോദിച്ചു.
തുലസ്യുവാച
തുലസീ പറഞ്ഞു:
ദൂരീകൃതം മത്സതീത്വമഥവാ ത്വാം ശപാമഹേ
എന്റെ ശുദ്ധത നഷ്ടമായിരിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ നിന്നെ ശപിക്കേണ്ടി വരും.
ദധാര ലീലയാ ബ്രഹ്മന്സ്വാം മൂര്തിം സുമനോഹരാമ് നവീനനീരദ ശ്യാമം ശരത്പങ്കജലോചനമ് ।। 2.21.
ബ്രഹ്മനേ, അവൻ ലീലയായി തന്റെ അതിമനോഹരമായ രൂപം സ്വീകരിച്ചു; പുതുപെയ്യുന്ന മേഘംപോലെയുള്ള കറുപ്പ്, ശരത്കാലത്തിലെ താമരപ്പൂക്കളെപ്പോലെയുള്ള കണ്ണുകൾ.
കോടികന്ദര്പലീലാഭം രത്നഭൂഷണഭൂഷിതമ്
പതിനായിരം മന്മഥന്മാരുടെ സൗന്ദര്യവും രത്നാഭരണങ്ങളാലും അലങ്കരിച്ചവനായിരുന്നു.
തം ദൃഷ്ട്വാ കാമിനീ കാമാന്മൂര്ഛാം സംപ്രാപ ലീലയാ
അവനെ കണ്ടപ്പോൾ ആ സുന്ദരി സ്ത്രീ കാമത്തിൽ ലീലയായി ബോധംകെട്ടുപോയി.
ഹേ നാഥ തേ ദയാ നാസ്തി പാഷാണ സദൃശസ്യ ച
പ്രഭോ, നിനക്കു കരുണയില്ല, നിന്റെ ഹൃദയം കല്ലുപോലെയാണ്.
പാഷാണസദൃശസ്ത്വം ച ദയാഹീനോ യതഃ പ്രഭോ
പ്രഭോ, നീ കല്ലുപോലെയാണ്, അതുകൊണ്ട് നിനക്കു ദയയില്ല.
യേ വദന്തി ദയാസിന്ധും ത്വാം തേ ഭ്രാന്താ ന സംശയഃ
നിനെയാണ് കരുണാസാഗരം എന്ന് പറയുന്നവർ തീർച്ചയായും തെറ്റിദ്ധരിപ്പിച്ചവരാണ്.
ദുര്വൃത്തസ്ത്വം ച സര്വജ്ഞോ ന ജാനാസി പരവ്യഥാമ്
നീ ദുഷ്ടനും എല്ലാം അറിയുന്നവനുമാണെങ്കിലും, മറ്റുള്ളവരുടെ ദു:ഖം നിനക്ക് മനസ്സിലാവുന്നില്ല.
ഇത്യുക്ത്വാ ച മഹാസാധ്വീ നിപത്യ ചരണേ ഹരേഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ മഹാസതീ ശ്രീഹരിയുടെ പാദങ്ങളിൽ വീണു.
തസ്യാശ്ച കരുണാം ദൃഷ്ട്വാ കരുണാമയസാഗരഃ
അവളുടെ ദയ കാണുമ്പോൾ കരുണയുടെ സമുദ്രം ഉണർന്നു.
ശ്രീഭഗവാനുവാച ത്വദര്ഥേ ശങ്ഖചൂഡശ്ച ചകാര സുചിരം തപഃ
ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: നിന്റെ خاطرത്തിന് ശംഖചൂഡൻ വളരെക്കാലം കഠിനതപം ചെയ്തു.
കൃത്വാ ത്വാം കാമിനീം കാമീ വിജഹാര ച തത്ഫലാത് 2.21.
നിനക്കു സ്ത്രീരൂപം നൽകി ആ കാമനാശയനായവൻ നിന്നോടൊപ്പം സുഖം അനുഭവിച്ചു. അതിന്റെ ഫലമായാണ് ഇതെല്ലാം സംഭവിച്ചത്.
ഇദം ശരീരം ത്യക്ത്വാ ച ദിവ്യം ദേഹം വിധായ ച
ഇതായ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് ദൈവികമായ ഒരു രൂപം സ്വീകരിച്ചു.
ഇയം തനുര്നദീരൂപാ ഗണ്ഡകീതി ച വിശ്രുതാ
ഈ ശരീരം ഒരു നദിയായി മാറി, ഗണ്ഡകി എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തമായി.
തവ കേശസമൂഹാശ്ച പുണ്യവൃക്ഷാ ഭവന്ത്വിതി
നിന്റെ മുടിയുടെ കൂട്ടങ്ങൾ പുണ്യവൃക്ഷങ്ങളാകട്ടെ.
ത്രിലോകേഷു ച പുഷ്പാണാം പത്രാണാം ദേവപൂജനേ
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ദേവപൂജയ്ക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്ന പുഷ്പങ്ങളും ഇലകളും,
സ്വര്ഗേ മര്ത്യേ ച പാതാലേ വൈകുണ്ഠേ മമ സന്നിധൌ
സ്വർഗ്ഗത്തിലും ഭൂമിയിലും പാതാളത്തിലും വൈകുണ്ഠത്തിലും, എന്റെ സന്നിധിയിലും,
ഗോലോകേ വിരജാതീരേ രാസേ വൃന്ദാവനേ ഭുവി
ഗോലോകത്തും വിരജാനദിയുടെ തീരത്തും രാസമണ്ഡലത്തും ഭൂമിയിലെ വൃന്ദാവനത്തും,
മാധവീകേതകീകുന്ദമല്ലികാമാലതീവനേ
മാധവീ, കേതകി, കുണ്ട, മല്ലിക, മാലതി എന്നിവയുടെ തോട്ടങ്ങളിലും,
തുലസീതരുമൂലേ ച പുണ്യദേശേ സുപുണ്യദേ
തുളസിവൃക്ഷത്തിന്റെ അടിയിലും, പുണ്യഭൂമിയിലും, മഹാപുണ്യവതിയായവളേ,
തത്രൈവ സര്വദേവാനാം സമധിഷ്ഠാനമേവ ച
അവിടെ തന്നെയാണ് എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും സ്ഥിരമായ വാസസ്ഥലം.
സ സ്നാതഃ സര്വതീര്ഥേഷു സര്വയജ്ഞേഷു ദീക്ഷിതഃ 2.21.
അവിടെ കുളിക്കുന്നവൻ എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളിലും കുളിച്ചവനായി, എല്ലാ യാഗങ്ങളിലും ദീക്ഷിതനായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
സുധാഘടസഹസ്രേണ സാ തുഷ്ടിര്ന ഭവേദ്ധരേഃ
ആയിരം കലശം അമൃതം കൊണ്ടുവന്നാലും ഹരിക്ക് അത്തരം സന്തോഷം ലഭിക്കില്ല.