സര്വൈഃ സാര്ദ്ധം ഭക്തിയുക്തഃ ശിരസാ പ്രണനാമ സഃ
മറ്റുള്ളവരോടൊപ്പം ഭക്തിയോടെ അവൻ തലകുനിഞ്ഞ് നമസ്കരിച്ചു.
ആശിഷം ച ദദൌ തസ്മൈ കാലീ സ്കന്ദശ്ച ശങ്കരഃ 2.18.
കാലിയും സ്കന്ദനും ശങ്കരനും അവനു അനുഗ്രഹം നൽകി.
പരസ്പരം ച സമ്ഭാഷാം തേ ചകുസ്തത്ര സാമ്പ്രതമ്
അവിടെ അവരൊക്കെ തമ്മിൽ പരസ്പരം സംസാരിച്ചു.
പ്രസന്നാത്മാ മഹാദേവോ ഭഗവാംസ്തമുവാച ഹ
ശാന്തമായ മനസ്സോടെ മഹാദേവൻ, പരമേശ്വരൻ, അവനോട് സംസാരിച്ചു.
ശ്രീമഹാദേവ ഉവാച മരീചിസ്തസ്യ പുത്രശ്ച വൈഷ്ണവശ്ചാപി ധാര്മികഃ
ശ്രീമഹാദേവൻ പറഞ്ഞു: മരീചി അവന്റെ മകനായിരുന്നു, വിഷ്ണുഭക്തനും ധാർമ്മികനും ആയിരുന്നു.
കശ്യപശ്ചാപി തത്പുത്രോ ധര്മിഷ്ഠശ്ച പ്രജാപതിഃ
കശ്യപനും അവന്റെ മകനായിരുന്നു, ഏറ്റവും ധാർമ്മികനും സൃഷ്ടികർത്താവുമായിരുന്നു.
താസ്വേകാ ച ദനുഃ സാധ്വീ തത്സൌഭാഗ്യേന വര്ദ്ധിതാ
അവരിൽ ഒരാൾ ദനു എന്ന സദ്ഗുണശാലിയായ സ്ത്രീ, ആ ഭാഗ്യത്താൽ സമൃദ്ധിയായി വളർന്നു.
തേഷ്വേകോ വിപ്രചിത്തിശ്ച മഹാബലപരാക്രമഃ
അവരിൽ ഒരാൾ വിപ്രചിത്തി, മഹാശക്തിയും വീരത്വവും ഉള്ളവൻ.
ജജാപ പരമം മന്ത്രം പുഷ്കരേ ലക്ഷവത്സരമ്
അവൻ പുഷ്കരത്തിൽ ലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ പരമോന്നതമായ മന്ത്രം ജപിച്ചു.
തദാ ത്വാം തനയം പ്രാപ പരം കൃഷ്ണപരായണമ്
അപ്പോൾ നീ കൃഷ്ണഭക്തിയിൽ മുഴുകിയ മകനായി അവനു ലഭിച്ചു.
അധുനാ രാധികാശാപാദ്ഭാരതേ ദാനവേശ്വരഃ
ഇപ്പോൾ രാധികയുടെ ശാപം മൂലം ദാനവാധിപൻ ഭാരതഭൂമിയിൽ ഉണ്ട്.
സാലോക്യസാര്ഷ്ടിസാരൂപ്യസാമീപ്യൈക്യം ഹരേരപി 2.18.
ഹരിയോടൊപ്പം ഒരേ ലോകത്തിൽ ജീവിക്കൽ, സമ്പത്ത്, രൂപം, അടുത്ത് ഇരിക്കൽ, ഒന്നാകൽ ഇവയൊക്കെ—even these—
ബ്രഹ്മത്വമമരത്വം വാ തുച്ഛം മേനേ ച വൈഷ്ണവഃ
ബ്രഹ്മാവായതോ അമരത്വമോ വിഷ്ണുഭക്തൻ അതിനെ അത്ര വിലകുറഞ്ഞതായാണ് കണ്ടത്.
കൃഷ്ണഭക്തസ്യ തേ കിം വാ ദേവാനാം വിഷയേ ഭ്രമേ
കൃഷ്ണഭക്തനായ നിനക്ക് ദേവന്മാരുടെ ലോകങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നതിൽ എന്ത് പ്രയോജനമുണ്ട്?
സുഖം സ്വരാജ്യേ ത്വം തിഷ്ഠ ദേവാസ്സന്തു സ്വകേ പദേ
നീ സന്തോഷത്തോടെ നിന്റെ രാജ്യതയിൽ തുടരുക; ദേവന്മാർ തങ്ങളുടെ സ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇരിക്കട്ടെ.
യാനി കാനി ച പാപാനി ബ്രഹ്മഹത്യാദികാനി ച
ബ്രഹ്മഹത്യ പോലുള്ള പാപങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെ ഏതു പാപങ്ങളുണ്ടായാലും—
സ്വസമ്പദാം ച ഹാനിം ച യദി രാജേന്ദ്ര മന്യസേ
രാജാധിരാജാ, നിന്റെ സ്വത്തിന്റെ നഷ്ടം നീ കണക്കാക്കുന്നുവെങ്കിൽ—
ബ്രഹ്മണശ്ച തിരോഭാവോ ലയേ പ്രാകൃതികേ സതി
പ്രപഞ്ചലയം സംഭവിക്കുമ്പോൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെ അസ്തിത്വം അപ്രത്യക്ഷമാകും.
ജ്ഞാനം ബുദ്ധിശ്ച തപസാ സ്മൃതിര്ലോകസ്യ നിശ്ചിതമ്
ജ്ഞാനം, ബുദ്ധി, തപസ്സ്, സ്മരണം ഇവ ലോകത്തിൽ ഉറപ്പുള്ളവയാണ്.
പരിപൂര്ണതമോ ധര്മഃ സത്യേ സത്യാശ്രയഃ സദാ
സത്യത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായ, സത്യത്തിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നതായ ധർമ്മം തന്നെയാണ് ഏറ്റവും പൂർണ്ണമായത്.
ഏകഭാഗഃ കലേഃ പൂര്വേ തദ്ധ്രാസശ്ച ക്രമേണ ച
മുന്കാലത്ത് കലിയുഗത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ; അതിന്റെ ക്ഷയം ക്രമമായി സംഭവിച്ചു.
യാദൃക്തേജോ രവേര്ഗ്രീഷ്മേ ന താദൃക്ശിശിരേ പുനഃ 2.18.
വെയിലിന്റെ തേജസ് വേനലിൽ എത്രയോ, അത്ര തന്നെ ശിശിരത്തിൽ ഉണ്ടാകില്ല.
ഉദയം യാതി കാലേന ബാല്യതാം ച ക്രമേണ ച
കാലക്രമേണ ഉദയം സംഭവിക്കുന്നു; അതുപോലെ ബാല്യവും ക്രമമായി വരുന്നു.
ദിനേ പ്രച്ഛന്നതാം യാതി കാലേ വൈ ദുര്ദിനേ ഘനേ
ദിവസത്തിൽ, കനത്ത മേഘം നിറഞ്ഞപ്പോൾ, അത് മറഞ്ഞുപോകുന്നു.
പരിപൂര്ണതമശ്ചന്ദ്രഃ പൂര്ണിമായാം ച യാദൃശഃ।। । താദൃശോ ന ഭവേന്നിത്യം ക്ഷയം യാതി ദിനേദിനേ
പൗർണമി രാത്രിയിൽ ചന്ദ്രൻ പൂർണ്ണമാകുന്നു; എന്നാൽ അത് എല്ലായ്പ്പോഴും അങ്ങനെ നിലനിൽക്കില്ല, ദിവസേന കുറയുന്നു.
പുനഃ സ പുഷ്ടതാം യാതി പരകുഹ്വാ ദിനേദിനേ
പിന്നീട് അമാവാസിക്കു ശേഷം, ദിവസേന വളര്ച്ചയോടെ വീണ്ടും പൂർണ്ണതയിലേക്കു എത്തുന്നു.
രാഹുഗ്രസ്തേ ദിനേ മ്ലാനോ ദുര്ദിനേ നിബിഡേ ഘനേ
രാഹുവിന്റെ ഗ്രഹണത്തിൽ, ആകാശം കനത്ത മേഘങ്ങളിൽ മൂടിയപ്പോൾ, ചന്ദ്രൻ മങ്ങിപ്പോകുന്ന ഒരു ഇരുണ്ട ദിവസത്തെ പോലെ കാണപ്പെടുന്നു.
ഭവിഷ്യതി ബലിശ്ചേന്ദ്രോ ഭ്രഷ്ടശ്രീഃ സുതലേഽധുനാ
ഭാവിയിൽ ചന്ദ്രൻ വീണ്ടും ശക്തി നേടും; ഇപ്പോൾ അവന്റെ ഭംഗി പാതാളത്തിലേക്ക് വീണിരിക്കുന്നു.
കാലേ ജലേ നിമഗ്നാ സാ തിരോഭൂതാ വിപദ്ഗതാ
കാലക്രമേണ അവൾ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങി, അദൃശ്യമായി, ദുരിതത്തിലേക്ക് വീണു.
ചരാചരാശ്ച കാലേന നശ്യന്തി പ്രഭവന്തി ച
സഞ്ചരിക്കുന്നവയും അചഞ്ചലങ്ങളായവയും എല്ലാം സമയമാകുമ്പോൾ നശിക്കുകയും വീണ്ടും ജനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.