സ്രഷ്ടാ ച കാലേ സൃജതി പാതാ പാതി ച കാലതഃ
സൃഷ്ടാവ് സമയമാകുമ്പോൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു; രക്ഷകൻ സമയമനുസരിച്ച് രക്ഷിക്കുന്നു.
ബ്രഹ്മവിഷ്ണുശിവാദീനാമീശ്വരഃ പ്രകൃതേഃ പരഃ।। സ്രഷ്ടാ പാതാ ച സംഹര്ത്താ സ കൃത്സ്നാംശേന സര്വദാ।2.17.
പ്രകൃതിയെക്കാൾ ഉയർന്നിരിക്കുന്ന ആ ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മാവിനെയും വിഷ്ണുവിനെയും ശിവനെയും മറ്റുള്ളവരെയും ഉത്ഭവിപ്പിക്കുന്നു; സൃഷ്ടാവായും രക്ഷകനായും സംഹാരകനായും എല്ലായ്പ്പോഴും പൂർണ്ണമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
കാലേ സ ഏവ പ്രകൃതിം നിര്മായ സ്വേച്ഛയാ പ്രഭുഃ
സമയമാകുമ്പോൾ ആzelfde പ്രഭു തന്റെ ഇച്ഛയാൽ പ്രകൃതിയെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
ആബ്രഹ്മസ്തംബപര്യ്യന്തം സര്വം കൃത്രിമമേവ ച
ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് ഒരു പുല്ല് വരെ എല്ലാം സൃഷ്ടിച്ചതാണ്.
ഭജ സത്യം പരം ബ്രഹ്മ രാധേശം ത്രിഗുണാത്പരമ്
നീ സത്യമായ പരബ്രഹ്മാവായ രാധയുടെ പ്രഭുവിനെ, മൂന്നു ഗുണങ്ങൾക്കുമപ്പുറമുള്ളവനെ, ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്ക.
ജലം ജലേന സൃജതി ജലം പാതി ജലേന യഃ
അവൻ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് വെള്ളം സൃഷ്ടിക്കുന്നു, വെള്ളം കൊണ്ട് വെള്ളം നിലനിർത്തുന്നു.
യസ്യാജ്ഞയാ വാതി വാതഃ ശീഘ്രഗാമീ ച സന്തതമ്
അവന്റെ ആജ്ഞയാൽ കാറ്റ് എപ്പോഴും വേഗത്തിൽ വീശുന്നു.
യഥാക്ഷണം വര്ഷതീന്ദ്രോ മൃത്യുശ്ചരതി ജന്തുഷു
ഓരോ നിമിഷവും ഇന്ദ്രൻ മഴ പെയ്യിക്കുന്നു; മരണൻ ജീവികളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു.
മൃത്യോര്മൂലം കാലമൂലം യമസ്യ ച യമം പരമ്
മരണത്തിന്റെ മൂലകാരണം കാലമാണ്; കാലത്തിന്റെ മൂലത്തിൽ യമൻ്റെ യഥാർത്ഥ അധിപൻ ഉണ്ട്.
സംഹര്ത്താരം ച സംഹര്തുസ്തം കൃഷ്ണം ശരണം വ്രജ
സംഹാരകനെയും സംഹരിക്കുന്ന കൃഷ്ണനിൽ അഭയം പ്രാപിക്ക.
അഹം കോ വാ ത്വം ച കാ വാ വിധിനാ യോജിതഃ പുരാ
ഞാൻ ആരാണ്, നീ ആരാണ്, നമ്മളെ പുരാതനകാലത്ത് വിധി കൂട്ടിച്ചേർത്തത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?
അജ്ഞാനീ കാതരഃ ശോകേ വിപത്തൌ ച ന പണ്ഡിതഃ ।। 2.17.
അജ്ഞാനികൾ ദുഃഖത്തിലും കഷ്ടത്തിലും ഭയപ്പെടുന്നു; അത്തരം ആളുകൾ ജ്ഞാനികൾ അല്ല.
നാരായണം തം സര്വേശം കാന്തം പ്രാപ്സ്യസി നിശ്ചിതമ്
നീ ഉറപ്പായും നാരായണനായ സർവ്വേശ്വരനെയും പ്രിയനെയും പ്രാപിക്കും.
മയാ ത്വം തപസാ ലബ്ധാ ബ്രഹ്മണശ്ച വരേണ ഹി
നീ എന്നെ തപസ്സിനാലും ബ്രഹ്മാവിന്റെ അനുഗ്രഹത്താലും ലഭിച്ചവളാണ്.
വൃന്ദാവനേ ച ഗോവിന്ദം ഗോലോകേ ത്വം ലഭിഷ്യസി
വൃന്ദാവനത്തിൽ നീ ഗോവിന്ദനെ ഗോലോകത്തിൽ പ്രാപിക്കും.
തത്ര ദ്രക്ഷ്യസി മാം ത്വം ച ത്വാം ച ദ്രക്ഷ്യാമി സന്തതമ്
അവിടെ നീ എന്നെ കാണും, ഞാനും നിന്നെ എപ്പോഴും കാണും.
പുനര്യാസ്യാമി തത്രൈവ കഃ ശോകോ മേ ശൃണു പ്രിയേ ।। ത്വം ഹി ദേഹം പരിത്യജ്യ ദിവ്യരൂപം വിധായ ച
ഞാൻ വീണ്ടും അവിടെ എത്തും; എനിക്ക് എന്തിനാണ് ദുഃഖം, പ്രിയേ, കേൾക്കു. നീ ശരീരം വിട്ട് ദിവ്യരൂപം സ്വീകരിച്ച ശേഷം,
തത്കാലം പ്രാപ്സ്യസി ഹരിം മാ കാന്തേ കാതരാ ഭവ
അപ്പോൾ നീ ഹരിയെ പ്രാപിക്കും; പ്രിയേ, ഭയപ്പെടേണ്ട.
സുഷ്വാപ ശോഭനേ തല്പേ പുഷ്പചന്ദനചര്ചിതേ
പൂക്കളും ചന്ദനപ്പൂവും അലങ്കരിച്ച മനോഹരമായ കിടക്കയിൽ അവൾ സുഖമായി ഉറങ്ങി.
രത്നപ്രദീപസംയുക്തേ സ്ത്രീരത്നം പ്രാപ്യ സുന്ദരീമ്
രത്നദീപങ്ങൾക്കിടയിൽ, സ്ത്രീരത്നമായ മനോഹരിയായവളെ ലഭിച്ചു.
കൃത്വാ വക്ഷസി കാന്താം താം രുദന്തീമതിദുഃഖിതാമ് ।। കൃശോദരീം നിരാഹാരാം നിമഗ്നാം ശോകസാഗരേ
അതി ദുഃഖത്തോടെ കരയുന്ന, ക്ഷീണമായ വയറും ഉപവാസവുമുള്ള, ദുഃഖസാഗരത്തിൽ മുങ്ങിയ പ്രിയയെ തന്റെ നെഞ്ചിൽ ചേർത്ത്,
പുനസ്താം ബോധയാമാസ ദിവ്യജ്ഞാനേന ബോധവിത് 2.17.
അവൻ ദിവ്യജ്ഞാനത്തോടെ അവളെ വീണ്ടും ഉണർത്തി.
സ ച തസ്യൈ ദദൌ തച്ച സര്വശോകഹരം പരമ്
അവൻ അവളെ എല്ലാ ദുഃഖവും അകറ്റുന്ന പരമമായത് നൽകി.
ക്രീഡാം ചകാര ഹര്ഷേണ സര്വം മത്വാഽതിനശ്വരമ്
എല്ലാം അത്യന്തം ക്ഷണികമാണെന്ന് കരുതി, സന്തോഷത്തോടെ കളിച്ചു.
പുലകാങ്കിതസര്വാങ്ഗൌ മൂര്ച്ഛിതൌ നിര്ജനേ മുനേ
അവരുടെ ശരീരം മുഴുവൻ രോമാഞ്ചം നിറഞ്ഞു; ഇരുവരും ഒറ്റയ്ക്ക് അവിടെ ബോധംകെട്ടു, മുനിയേ.
ഏകാംഗൌ ച തഥാ തൌ ദ്വൌ ചാര്ദ്ധനാരീശ്വരൌ യഥാ
അങ്ങനെ ആ ഇരുവരും ഒരു ശരീരമായതു പോലെ, അർദ്ധനാരീശ്വരനെപ്പോലെ ആയിരുന്നു.
പ്രാണാധികാം ച താം മേനേ രാജാ പ്രാണാധികേശ്വരീമ്
രാജാവ് അവളെ സ്വന്തം ജീവനെക്കാൾ പ്രിയങ്കരിയായി, പ്രാണാധികേശ്വരിയായി കരുതി.
സുവേഷൌ സുഖസമ്ഭോഗാദചേഷ്ടൌ സുമനോഹരൌ കഥാം മനോഹരാം ദിവ്യാം ഹസന്തൌ ച ക്ഷണം പുനഃ
നന്നായി അലങ്കരിച്ച്, ആനന്ദത്തിൽ അചഞ്ചലരായി, അത്യന്തം മനോഹരരായി, ദിവ്യമായ മനോഹരമായ കഥകൾ പറഞ്ഞ്, ഒരുപാട് ചിരിച്ചു.
ഭുക്തവന്തൌ ച താമ്ബൂലം പ്രദതം ച പരസ്പരമ്
അവർ തമ്മിൽ ഒരുമിച്ച് താമ്പൂലവും കഴിച്ചു, പരസ്പരം നൽകിയും ആസ്വദിച്ചു.
പരസ്പരം സേവിതൌ ച സുപ്രീത്യാ ശ്വേതചാമരൈഃ
വെളുത്ത ചാമരകളാൽ പരസ്പരം വലിയ സ്നേഹത്തോടെ സേവിച്ചു.