തേഽനുജ്ഞാം ച ദദുസ്തസ്മൈ പ്രവിവേശ തദാജ്ഞയാ
അവർ അവനു അനുമതി നൽകി, അവരുടെ ആജ്ഞപ്രകാരം അവൻ അകത്തേക്ക് കടന്നു.
ദേവഃ സാര്ദ്ധം താനതീത്യ പ്രവിവേശ ഹരേഃ സഭാമ്
ദേവൻ അവരോടൊപ്പം ഹരിയുടെ സഭയിൽ പ്രവേശിച്ചു.
നാരായണസ്വരൂപൈശ്ച സര്വൈഃ കൌസ്തുഭഭൂഷിതൈഃ
എല്ലാവരും നാരായണസ്വരൂപത്തിൽ കൗസ്തുഭമണിയാൽ അലങ്കരിച്ചിരുന്നതു.
മണീന്ദ്രസാരനിര്മാണാം ഹീരാസാരസുശോഭിതാമ്
മണിമുത്തുകളുടെ സാരത്തിൽ നിർമ്മിച്ചും വജ്രങ്ങളുടെ പ്രകാശത്തിൽ ദീപ്തമായും ആ സഭയുണ്ടായിരുന്നു.
മാണിക്യമാലാജാലാഢ്യാം മുക്താപംക്തിവിഭൂഷിതാമ്
മാണിക്യമാലകളുടെ നിരകളും മുത്തുകളുടെ വരികളും കൊണ്ട് സമൃദ്ധമായിരുന്നു.
വിചിത്രൈശ്ചിത്രരേഖാഭിര്നാനാചിത്രവിചിത്രിതാമ്
വിവിധ രസകരമായ രേഖകളും അനേകം മനോഹരമായ അലങ്കാരങ്ങളും കൊണ്ട് ആ സ്ഥലം ഭംഗിയായി അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
സോപാനശതകൈര്യുക്താം സ്യമന്തകവിനിര്മിതൈഃ 2.16.
നൂറ് പടികൾ അണിഞ്ഞ്, സ്യാമന്തകന്റെ കൈകളാൽ നിർമ്മിതമായിരുന്നു.
ഇന്ദ്രനീലമണിസ്തമ്ഭൈര്വേഷ്ടിതാം സുമനോരമാമ്
ഇന്ദ്രനീല രത്നങ്ങളാൽ നിർമ്മിച്ച തൂണുകൾ ചുറ്റിപ്പറ്റി, അത്യന്തം മനോഹരമായിരുന്നു.
പാരിജാതപ്രസൂനാനാം മാലാജാലൈര്വിരാജിതാമ്
പാരിജാതപൂക്കളുടെ മാലകളും കൂമ്പുകളും അണിഞ്ഞ് പ്രകാശിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു.
സുസംസ്കൃതാം തു സര്വത്ര വാസിതാ ഗന്ധവായുനാ
എല്ലാ ഭാഗവും മനോഹരമായി ഒരുക്കി, സുഗന്ധമുള്ള കാറ്റ് നിറഞ്ഞിരുന്നതായിരുന്നു.
സഹസ്രയോജനായാമാം പരിപൂര്ണാം ച കിംകരൈഃ
ആയിരം യോഗന ദൈർഘ്യമുള്ളതും, സേവകരാൽ പൂർണ്ണമായതുമായിരുന്നു.
വസന്തം തന്മധ്യദേശേ യഥേന്ദ്രം താരകാവൃതമ്
അവിടത്തെ നടുവിൽ, നക്ഷത്രങ്ങൾ ചുറ്റിയിരിക്കുന്ന ഇന്ദ്രനെപ്പോലെ വസിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു.
കിരീടിനം കുണ്ഡലിനം വനമാലാവിഭൂഷിതമ്
കിരീടവും കുണ്ഡലവും വനംമാലയും അണിഞ്ഞിരുന്നതായിരുന്നു.
നവീനനീരദശ്യാമം സുന്ദരം സുമനോഹരമ്
പുതിയ മഴമേഘംപോലെ കറുത്ത നിറം, അത്യന്തം സുന്ദരനും ആകർഷകനുമായിരുന്നു.
ചന്ദനോക്ഷിതസര്വാങ്ഗം ബിഭ്രതം കേലിപങ്കജമ്
സന്താനക്കട്ടിയുള്ള ശരീരമാകെ ചന്ദനം പുരട്ടിയതും, കളിയുടെ താമര കൈവശമുണ്ടായിരുന്നതുമായിരുന്നു.
ഗങ്ഗയാ പരയാ ഭക്ത്യാ സേവിതം ശ്വേതചാമരൈഃ 2.16.
ഗംഗാ പരമഭക്തിയോടെ, വെള്ള ചാമരങ്ങൾ കൊണ്ട് സേവിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു.
ഏവം വിശിഷ്ടം തം ദൃഷ്ട്വാ പരിപൂര്ണതമം വിഭുമ്
അങ്ങനെ അത്രയും വിശിഷ്ടനും പൂർണ്ണതയുള്ളവനെയും കണ്ടപ്പോൾ,
പുലകാങ്കിതസര്വാങ്ഗാഃ സാശ്രുനേത്രാഃ സഗദ്ഗദാഃ
അവരുടെ ശരീരം മുഴുവൻ പുളകിതമായി, കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു, വാക്ക് വിറച്ചു.
പുടാഞ്ജലിയുതോ ഭൂത്വാ വിധാതാ ജഗതാമപി
ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവു കൈകൾ കൂപ്പി നമസ്കരിച്ചു.
ഹരിസ്തദ്വചനം ശ്രുത്വാ സര്വജ്ഞഃ സര്വഭാവവിത്
അപ്പോൾ ഹരി, ആ വാക്കുകൾ കേട്ട്, എല്ലാം അറിയുന്നവനും ഹൃദയങ്ങൾ അറിയുന്നവനും ആയവൻ,
ശ്രീഭഗവാനുവാച മദ്ഭക്തസ്യ ച ഗോപസ്യ മഹാതേജസ്വിനഃ പുരാ
ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: മുമ്പ് എന്റെ ഭക്തനും മഹാശക്തനായ ഗോപ്പനും,
സുരാഃ ശൃണുത തത്സര്വമിതിഹാസം പുരാതനമ്
ദേവന്മാരേ, ആ പഴയ കഥ മുഴുവനും നിങ്ങൾ കേൾക്കൂ.
സുദാമാ നാമ ഗോപശ്ച പാര്ഷദപ്രവരോ മമ
സുദാമാ എന്ന പേരുള്ള ഗോപ്പൻ, എന്റെ പരമസന്നിധിയിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടവൻ ആയിരുന്നു.
തത്രൈകദാഽഹമഗമം സ്വാലയാദ്രാസമണ്ഡലമ്
അവിടെ ഒരിക്കൽ ഞാൻ എന്റെ വാസസ്ഥലത്തിൽ നിന്ന് രാസമണ്ഡലത്തിലേക്ക് പോയിരുന്നു.
സാ മാം വിരജയാ സാര്ദ്ധം വിജ്ഞായ കിംകരീമുഖാത്
അവൾ, ദാസിമാരിൽ നിന്നു എനിക്ക് വിരജയയോടൊപ്പം ഉള്ള കാര്യം അറിഞ്ഞു.
വിരജാം ച നദീരൂപാം മാം ജ്ഞാത്വാ ച തിരോഹിതമ് 2.16.
എന്നെ ഒരു നദിയായ വിരജയയെന്നായി തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, ഞാൻ അപ്രത്യക്ഷമായതായി അവൾ കണ്ടു.
മാം ദൃഷ്ട്വാ മന്ദിരേ ദേവീ സുദാമ സഹിതം പുരാ
പണ്ടൊരിക്കൽ, ദേവി എന്നെ സുദാമയോടൊപ്പം മണ്ഡപത്തിൽ കണ്ടു.
തച് ത്വാ ച സുമഹാംശ്ച സുദാമാ താം ചുകോപ ഹ
അപ്പോൾ, സുദാമൻ നിനക്കുമ് അവള്ക്കുമ് വളരെ കോപം ഉണ്ടായി.
തച്ഛ്രുത്വാ സാ കോപയുക്താ രക്തപങ്കജലോചനാ
ഇത് കേട്ടപ്പോൾ, അവൾക്ക് വലിയ കോപം വന്നു, കണ്ണുകൾ കുരുത്തുപൂവുപോലെ ചുവപ്പായി.
സഖീലക്ഷം സമുത്തസ്ഥൌ ദുര്വാരം തേജസോജ്ജ്വലമ്
അവൾ സഖിമാരെല്ലാം കൂട്ടിക്കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു, അതിശക്തമായ പ്രകാശം പുറത്ത് വിട്ടു.