ജഹാര മാനസം ഭര്തുര്ലീലയാ തുലസീ സതീ
പതിവായി ഭർത്താവിന്റെ മനസ്സ് തുളസി കളിയോടെ കവർന്നു.
വക്ഷസശ്ചന്ദനം ബാഹ്വോസ്തിലകം വിജഹാര സാ
അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ചന്ദനവും ഭുജങ്ങളിൽ തിലകവും അണിഞ്ഞ് സന്തോഷിച്ചു.
സ തദ്വക്ഷസി തസ്യാശ്ച നഖരേഖാം ദദൌ മുദാ
അവൻ സന്തോഷത്തോടെ അവളുടെ നഖരേഖ തന്റെ നെഞ്ചിൽ പതിപ്പിച്ചു.
സുരതേര്വിരതൌ തൌ ച സമുത്ഥായ പരസ്പരമ്
സംഗമം കഴിഞ്ഞ് ഇരുവരും ഒരുമിച്ച് എഴുന്നേറ്റു.
കുങ്കുമാക്തചന്ദനേന സാ തസ്മൈ തിലകം ദദൌ
കുങ്കുമം കലർത്തിയ ചന്ദനത്തിൽ അവൾ അവന് തിലകം അണിയിച്ചു.
സുവാസിതം ച താമ്ബൂലം വഹ്നിശുദ്ധേ ച വാസസീ
സുഗന്ധമുള്ള താമ്പൂലവും അഗ്നിയിൽ ശുദ്ധീകരിച്ച വസ്ത്രവും അവൾ അവന് നൽകി.
അമൂല്യരത്നനിര്മാണമംഗുലീയകമുത്തമമ് 2.16.
അമൂല്യരത്നങ്ങളിൽ നിർമ്മിച്ച ഉത്തമമായ വളയും അവൾ സമ്മാനിച്ചു.
ദാസീ തവാഹമിത്യേവം സമുച്ചാര്യ പുനഃ പുനഃ
‘ഞാൻ ദാസിയാണു’ എന്നും വീണ്ടും വീണ്ടും ഉച്ചരിച്ച്,
സസ്മിതാ തന്മുഖാംഭോജം ലോചനാഭ്യാം പപൌ പുനഃ
പുഞ്ചിരിയോടെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് അവന്റെ മുഖം വീണ്ടും വീണ്ടും ആസ്വദിച്ചു.
സ ച താം ച സമാകൃഷ്യ ചകാര വക്ഷസി പ്രിയാമ്
അവൻ അവളെ അടുത്തേക്ക് വലിച്ച് നെഞ്ചിൽ ചേർത്തു.
ചുചുമ്ബ കഠിനേ ഗണ്ഡേ ബിമ്ബോഷ്ഠേ പുനരേവ ച തദാഹൃതാം രത്നമാലാം ത്രിഷു ലോകേഷു വിശ്രുതാമ്
അവൻ അവളുടെ കഠിനമായ കവിളിൽ ഒരു ചുംബനം നൽകി, പിന്നെ വീണ്ടും ബിംബഫലത്തിനെപ്പോലെയുള്ള അധരങ്ങളിൽ ചുംബിച്ചു. അതിനുശേഷം മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും പ്രശസ്തമായ രത്നമാല അവൾക്കു സമ്മാനമായി നൽകി.
ദദൌ മഞ്ജീരയുഗ്മം ച സ്വാഹായാശ്ച ഹൃതം ച യത്
അവൻ അവൾക്കു ഒരു ജോഡി മഞ്ഞീരയും സ്വാഹായിൽ നിന്നു കൊണ്ടുവന്നത് എല്ലാം തന്നു.
അംഗുലീയകരത്നാനി രത്യാശ്ച വരഭൂഷണമ്
അവൻ അവൾക്കു രത്നം പതിച്ച വിരൽമുദ്രകളും രതിയുടെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ അലങ്കാരവും സമ്മാനിച്ചു.
വിചിത്രപീഠകശ്രേണീം ശയ്യാം ചാപി സുദുര്ലഭാമ്
അവൻ അവൾക്കു മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ച ഇരിപ്പിടങ്ങളുടെ നിരയും വളരെ അപൂർവമായ ഒരു കിടക്കയും നൽകി.
നിര്മായ കബരീഭാരം തസ്യാശ്ച മാല്യസംയുതമ്
അവളുടെ കേശം അളവുകൂടി അണിയിച്ചു, അതിൽ പുഷ്പമാലകളും ചാർത്തി.
ചന്ദ്രലേഖാത്രിഭിര്യുക്തം ചന്ദനേന സുഗന്ധിനാ
അവൻ അവളുടെ മുടിയിൽ മൂന്നു ചന്ദ്രലേഖകൾ പോലുള്ള അലങ്കാരങ്ങളും സുഗന്ധമുള്ള ചന്ദനവും അണിയിച്ചു.
ജ്വലത്പ്രദീപാകാരം ച സിന്ദൂരതിലകം ദദൌ 2.16.
ദീപം പോലെ തിളങ്ങുന്ന സിന്ദൂരത്താൽ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരു തിലകം വരച്ചു.
ചിത്രാലക്തകരാഗം ച നഖരേഷു ദദൌ മുദാ
അവൻ സന്തോഷത്തോടെ അവളുടെ നഖങ്ങളിൽ തെളിഞ്ഞ് ചുവപ്പുള്ള അലക്തം പുരട്ടി.
ഹേ ദേവി തവ ദാസോഽഹമിത്യുച്ചാര്യ്യ പുനഃ പുനഃ
‘ദേവി, ഞാൻ നിന്റെ ദാസനാണ്’ എന്ന് അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ഉച്ചരിച്ചു.
തപോവനം പരിത്യജ്യ രാജാസ്ഥാനാന്തരം യയൌ
തപസ്സിന്റെ വനത്തെ വിട്ട് രാജസദനത്തിലേക്ക് അവൻ പോയി.
സ്ഥാനേ സ്ഥാനേഽതിരമ്യേ ച പുഷ്പോദ്യാനേഽതിനിര്ജനേ
ഓരോ മനോഹരമായ സ്ഥലത്തും, ഓരോ പുഷ്പോദ്യാനത്തിലെ ഏകാന്തതയിലും,
പുഷ്പഭദ്രാനദീതീരേ നീരവാതമനോഹരേ
പുഷ്പഭദ്രാ നദിയുടെ തീരത്ത്, ശാന്തവും ആകർഷകവുമായ വായുവിൽ,
മധൌ മധുകരാണാം ച മധുരധ്വനിനാദിതേ
വസന്തകാലത്ത് തേൻചീറ്റകളുടെ മധുരമായ ഗീതം മുഴങ്ങുമ്പോൾ,
ദേവോദ്യാനേ ദേവവനേ ചിത്രേ ചന്ദനകാനനേ
ദേവതകളുടെ ഉദ്യാനത്തിലും ദേവവനത്തിലും മനോഹരമായ ചന്ദനവനത്തിലും,
കുന്ദാനാം മാലതീനാം ച കുമുദാമ്ഭോജകാനനേ
കുണ്ടം, മാലതി, കുമുദം, താമര എന്നിവയുടെ തോട്ടങ്ങളിൽ,
നിര്ജനേ കാഞ്ചനീസ്ഥാനേ ധന്യേ കാഞ്ചനപര്വതേ
ഏകാന്തമായ പൊന്നിടത്തിലും, ഭാഗ്യശാലിയായ പൊൻപർവതത്തിലും,
പുഷ്പചന്ദനതല്പേ ച പുംസ്കോകിലരുതശ്രുതേ 2.16.
പുഷ്പവും ചന്ദനവും ചേർന്ന കിടക്കയിൽ, കുയിലിന്റെ രവികൾ കേൾക്കുമ്പോൾ,
കാമുക്യാ കാമുകഃ കാമാത്സ രേമേ രാമയാ സഹ
കാമനയാൽ ഉണർന്ന കാമുകൻ തന്റെ പ്രിയയായ രാമയോടൊപ്പം ആനന്ദിച്ചു.
ഹവിഷാ കൃഷ്ണവര്ത്മേവ വവൃധേ മദനസ്തയോഃ
ഹവിസ്സുകൊണ്ട് കൃഷ്ണന്റെ വഴി പുഷ്ടിയായി, ഇരുവരുടെയും ആസക്തിയും വളർന്നു.
രമ്യം ക്രീഡാലയം കൃത്വാ വിജഹാര പുനസ്തതഃ
ആകർഷകമായ ഒരു കളിസ്ഥലം ഒരുക്കി, അവൻ വീണ്ടും അവിടെ സന്തോഷത്തോടെ വിനോദിച്ചു.