താം ച ദൃഷ്ട്വാ സമുത്തസ്ഥൌ കൃഷ്ണഃ സാദരമച്യുതഃ
അവളെ കണ്ടപ്പോൾ അച്യുതനായ കൃഷ്ണൻ ആദരപൂർവ്വം എഴുന്നേറ്റു.
പ്രണേമുരഭി സംത്രസ്താ ഗോപാ നമ്രാത്മകന്ധരാഃ
ഭയപ്പെട്ട ഗോപന്മാർ കുനിഞ്ഞ കഴുത്തോടെ വിനയത്തോടെ നമസ്കരിച്ചു.
ഉത്ഥായ ഗംഗാ സഹസാ സമ്ഭാഷാം ച ചകാര സാ
ഗംഗാ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റ് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
നമ്രഭാവസ്ഥിതാ ത്രസ്താ ശുഷ്കകണ്ഠൌഷ്ഠതാലുകാ 2.11.
അവൾ ഭയത്തോടെ വിനയപൂർവ്വം നിന്നു; അവളുടെ കണ്ഠം, അധരം, താലു എന്നിവ ഉണങ്ങിയിരുന്നു.
തദ്ധൃത്പദ്മേ സ്ഥിതഃ കൃഷ്ണോ ഭീതായൈ ചാഭയം ദദൌ
പത്മത്തിൽ ഇരുന്ന കൃഷ്ണൻ ഭയപ്പെട്ട അവളെ ഭയരഹിതയാക്കി.
ഊര്ധ്വം സിംഹാസനസ്ഥാം ച രാധാം ഗങ്ഗാ ദദര്ശ സാ
ശേഷം ഗംഗാ സിംഹാസനത്തിൽ ഉയർന്നിരിയ്ക്കുന്ന രാധയെ കണ്ടു.
അസംഖ്യബ്രഹ്മണാമാദ്യാം ചാദിസൃഷ്ടിം സനാതനീമ്
അസംഖ്യ ബ്രഹ്മാക്കളുടെ ആദിയായ, സൃഷ്ടിയുടെ ശാശ്വതമായ പ്രഭാവം അവൾ കണ്ടു.
വിശ്വവൃന്ദേ നിരുപമാം രൂപേണ ച ഗുണേന ച
ലോകത്തിലെ എല്ലാ വൃന്ദങ്ങളിലും രൂപത്തിലും ഗുണത്തിലും ഉപമയില്ലാത്തവളെ അവൾ കണ്ടു.
ശുഭാം സുഭദ്രാം സുഭഗാം സ്വാമിസൌഭാഗ്യസംയുതാമ്
ശുഭവും, സുഭദ്രയും, ഭാഗ്യവതിയും, ഭർത്താവിന്റെ സൗഭാഗ്യത്തോടെ അനുഗ്രഹിതയുമാണ് അവൾ.
കൃഷ്ണാര്ദ്ധാങ്ഗീ കൃഷ്ണസമാം തേജസാ വയസാ ത്വിഷാ
കൃഷ്ണന്റെ ശരീരത്തിന്റെ പാതിയാണ് അവൾ; പ്രകാശത്തിലും, യൗവനത്തിലും, ഭാസിലും കൃഷ്ണനോട് തുല്യയാണ്.
പ്രച്ഛാദ്യമാനാം പ്രഭയാ സഭാമീശസ്യ സുപ്രഭാമ്
അവളുടെ തേജസ് ഇശ്വരന്റെ സഭയെ മറച്ചു, അതിനെ അത്യന്തം ദീപ്തിയുള്ളതാക്കി.
അജന്യാം സര്വജനനീം ധന്യാം മാന്യാം ച മാനിനീമ്
ജനനം ഇല്ലാത്തവളും, എല്ലാം ജനിപ്പിക്കുന്ന അമ്മയും, ഭാഗ്യശാലിയും, ആദരിക്കപ്പെടുന്നവളും, സ്വാഭിമാനമുള്ളവളും ആകുന്നു.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ രാധാ ജഗദീശമുവാച സാ 2.11.
അപ്പോൾ രാധാ ലോകനാഥനോട് സംസാരിച്ചു.
രാധികോവാച പശ്യന്തീ സതതം പാര്ശ്വേ സകാമാ രക്തലോചനാ
രാധാ പറഞ്ഞു: എപ്പോഴും നിന്നെ സമീപത്ത് നോക്കി, ആഗ്രഹത്തോടെ, പ്രേമം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ഞാൻ ഇരിക്കുന്നു.
മൂര്ച്ഛാം പ്രാപ്നോതി രൂപേണ പുലകാങ്കിതവിഗ്രഹാ
സൗന്ദര്യത്തിൽ അവൾ ബോധംകെട്ടുപോകുന്നു; അവളുടെ ശരീരം രോമാഞ്ചം കൊണ്ടു നിറയുന്നു.
ത്വം ചാപി മാം സന്നിരീക്ഷ്യ സകാമഃ സസ്മിതഃ സദാ
നീയും എപ്പോഴും ആഗ്രഹത്തോടെ, പുഞ്ചിരിയോടെ എന്നെ നോക്കുന്നു.
ത്വമേവ ചൈവം ദുര്വൃത്തം വാരംവാരം കരോഷി ച
ഇങ്ങനെയുള്ള ദുഷ്പ്രവൃത്തികൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ചെയ്യുന്നത് നീ മാത്രം തന്നെയാണ്.
സംഗൃഹ്യേമാം പ്രിയാമിഷ്ടാം ഗോലോകാദ്ഗച്ഛ ലമ്പട
ഈ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട്, നീ ഗോലോകത്തിൽ നിന്ന് പോകൂ, ദുർമ്മാര്ഗിക.
ദൃഷ്ടസ്ത്വം വിരജായുക്തോ മയാ ചന്ദനകാനനേ
വിരജയോടൊപ്പം ചന്ദനവനത്തിൽ നിന്നെ ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു.
ത്വയാ മച്ഛബ്ദമാത്രേണ തിരോധാനം കൃതം പുരാ
നിന്റെ വായിൽ നിന്നു എന്റെ പേര് കേട്ടവളെ, അവൾ ഒരിക്കൽ അപ്രത്യക്ഷയായി.
കോടിയോജനവിസ്തീര്ണാ തതോ ദൈര്ഘ്യേ ചതുര്ഗുണാ
അത് നൂറു യോജന വീതിയുള്ളതും, നീളത്തിൽ നാലു മടങ്ങ് കൂടുതലുമായിരുന്നു.
ഗൃഹം മയി ഗതായാം ച പുനര്ഗത്വാ തദന്തികമ്
ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് പോയപ്പോൾ, നീ വീണ്ടും അവളുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി.
തദാ തോയാത്സമുത്ഥായ സാ യോഗാത്സിദ്ധയോഗിനീ 2.11.
അപ്പോൾ അവൾ ജലത്തിൽ നിന്ന് യോഗശക്തിയാൽ ഉയർന്ന്, സിദ്ധയോഗിനിയായി.
തതസ്താം ച സമാശ്ലിഷ്യ വീര്യ്യാധാനം കൃതം ത്വയാ
പിന്നീട് നീ അവളെ അണകത്താക്കി, നിന്റെ വീര്യം അവളിൽ നിക്ഷേപിച്ചു.
ദൃഷ്ടസ്ത്വം ശോഭയാ ഗോപ്യാ യുക്തശ്ചമ്പകകാനനേ
ചംപകവനത്തിൽ ഒരു മനോഹരിയായ ഗോപിയോടൊപ്പം നിന്നെ ഞാൻ കണ്ടു.
ശോഭാ ദേഹം പരിത്യജ്യ പ്രാവിശച്ചന്ദ്രമണ്ഡലമ്
അവളുടെ സൗന്ദര്യം ശരീരം വിട്ട്, ചന്ദ്രമണ്ഡലത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.
സംവിഭജ്യ ത്വയാ ദത്തം ഹൃദയേന വിദൂയതാ
നിനക്ക് മനസ്സിന്റെ പാവനതയോടെ വിഭജിച്ച് നൽകിയതാണത്,
കിഞ്ചിത്സ്ത്രീണാം മുഖാബ്ജേഭ്യഃ കിഞ്ചിദ്രാജ്ഞേ ച കിഞ്ചന
അത് ചിലത് കമലപോലെയുള്ള മുഖമുള്ള സ്ത്രീകൾക്കു, ചിലത് രാജാവിനും,
കിഞ്ചിച്ചന്ദനപങ്കേഭ്യസ്തോയേഭ്യശ്ചാപി കിഞ്ചന
ചിലത് ചന്ദനപൊടി മിശ്രിതങ്ങൾക്കും, ചിലത് ജലങ്ങൾക്കും,
കിഞ്ചിത്ഫലേഭ്യഃ സസ്യേഭ്യഃ സുപക്വേഭ്യശ്ച കിഞ്ചന
ചിലത് പഴങ്ങൾക്കും ധാന്യങ്ങൾക്കും, നല്ലപോലെ പാകമായവയ്ക്കും,