മൂര്ച്ഛിതാ പ്രഭുരൂപേണ പുലകാങ്കിതവിഗ്രഹാ
അവൾ ബോധം വിട്ട്, ആനന്ദത്തിന്റെ ചിഹ്നങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ദിവ്യമായ രൂപത്തിൽ തിളങ്ങുകയായിരുന്നു.
ഗോപീത്രിംശത്കോടിയുക്താ കോടിചന്ദ്രസമപ്രഭാ
മുപ്പത് കോടിയോളം ഗോപികളോടൊപ്പം, അവളുടെ പ്രകാശം കോടികൾ ചന്ദ്രന്മാരെപ്പോലും തുല്യമായിരുന്നു.
ശ്വേതചമ്പകവര്ണാഭാ മത്തവാരണഗാമിനീ
അവളുടെ കാന്തി വെള്ളി ചമ്പകപ്പൂക്കളുടെ നിറംപോലെയും, നടപ്പ് ഉന്മത്തമായ യാനയാനയുടെ ഭംഗിയിലുമായിരുന്നു.
മാണിക്യഖചിതം ഹാരമമൂല്യം വഹ്നിശൌചകമ് 2.11.
മൂല്യമിടാനാകാത്ത, മാണിക്യങ്ങൾ പതിച്ച ഒരു ഹാരം, അഗ്നിപോലെ വിശുദ്ധമായത് അവൾ ധരിച്ചിരുന്നു.
സ്ഥലപദ്മപ്രഭാജുഷ്ടം കോമലം ച സുരഞ്ജിതമ്
അവളുടെ കാലുകൾ തളിര്പ്പൂവിന്റെ പ്രകാശംപോലെയും, മൃദുവും ദേവന്മാരെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്നതുമായിരുന്നു.
രത്നേന്ദ്രരാജഖചിതവിമാനാദവരുഹ്യ ച
രത്നങ്ങളുടെ രാജാവായ രത്നങ്ങൾ പതിച്ച ദിവ്യവിമാനത്തിൽ നിന്ന് അവൾ ഇറങ്ങി.
കസ്തൂരീബിന്ദുതിലകം ചന്ദനേന്ദുസമന്വിതമ്
കസ്തൂരി ബിന്ദുവും, ചന്ദനവും ചന്ദ്രനുപോലുള്ള ചിഹ്നങ്ങളും ചേർന്ന തിലകം അവളുടെ നെറ്റിയിൽ തിളങ്ങുകയായിരുന്നു.
ദധതീ ഭാലമധ്യേ ച സീമന്താധസ്തദുജ്ജ്വലമ്
ആ തിലകം അവൾ നെറ്റിയുടെ നടുവിലും, സീമന്തരേഖയ്ക്ക് താഴെ പ്രകാശത്തോടെ അണിഞ്ഞിരുന്നു.
സുചാരുകബരീഭാരം കമ്പയന്തീ ച കമ്പിതാ
അവളുടെ മനോഹരവും കനത്തതുമായ മുടി വിറയ്ക്കുകയും, അവളും വിറയ്ക്കുകയും ചെയ്തു.
ഗത്വാ തസ്ഥൌ കൃഷ്ണപാര്ശ്വേ രത്നസിംഹാസനേ വരേ
അവൾ പോയി രത്നസിംഹാസനത്തിൽ കൃഷ്ണന്റെ പക്കൽ നിന്നു.
താം ച ദൃഷ്ട്വാ സമുത്തസ്ഥൌ കൃഷ്ണഃ സാദരമച്യുതഃ
അവളെ കണ്ടപ്പോൾ അച്യുതനായ കൃഷ്ണൻ ആദരപൂർവ്വം എഴുന്നേറ്റു.
പ്രണേമുരഭി സംത്രസ്താ ഗോപാ നമ്രാത്മകന്ധരാഃ
ഭയപ്പെട്ട ഗോപന്മാർ കുനിഞ്ഞ കഴുത്തോടെ വിനയത്തോടെ നമസ്കരിച്ചു.
ഉത്ഥായ ഗംഗാ സഹസാ സമ്ഭാഷാം ച ചകാര സാ
ഗംഗാ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റ് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
നമ്രഭാവസ്ഥിതാ ത്രസ്താ ശുഷ്കകണ്ഠൌഷ്ഠതാലുകാ 2.11.
അവൾ ഭയത്തോടെ വിനയപൂർവ്വം നിന്നു; അവളുടെ കണ്ഠം, അധരം, താലു എന്നിവ ഉണങ്ങിയിരുന്നു.
തദ്ധൃത്പദ്മേ സ്ഥിതഃ കൃഷ്ണോ ഭീതായൈ ചാഭയം ദദൌ
പത്മത്തിൽ ഇരുന്ന കൃഷ്ണൻ ഭയപ്പെട്ട അവളെ ഭയരഹിതയാക്കി.
ഊര്ധ്വം സിംഹാസനസ്ഥാം ച രാധാം ഗങ്ഗാ ദദര്ശ സാ
ശേഷം ഗംഗാ സിംഹാസനത്തിൽ ഉയർന്നിരിയ്ക്കുന്ന രാധയെ കണ്ടു.
അസംഖ്യബ്രഹ്മണാമാദ്യാം ചാദിസൃഷ്ടിം സനാതനീമ്
അസംഖ്യ ബ്രഹ്മാക്കളുടെ ആദിയായ, സൃഷ്ടിയുടെ ശാശ്വതമായ പ്രഭാവം അവൾ കണ്ടു.
വിശ്വവൃന്ദേ നിരുപമാം രൂപേണ ച ഗുണേന ച
ലോകത്തിലെ എല്ലാ വൃന്ദങ്ങളിലും രൂപത്തിലും ഗുണത്തിലും ഉപമയില്ലാത്തവളെ അവൾ കണ്ടു.
ശുഭാം സുഭദ്രാം സുഭഗാം സ്വാമിസൌഭാഗ്യസംയുതാമ്
ശുഭവും, സുഭദ്രയും, ഭാഗ്യവതിയും, ഭർത്താവിന്റെ സൗഭാഗ്യത്തോടെ അനുഗ്രഹിതയുമാണ് അവൾ.
കൃഷ്ണാര്ദ്ധാങ്ഗീ കൃഷ്ണസമാം തേജസാ വയസാ ത്വിഷാ
കൃഷ്ണന്റെ ശരീരത്തിന്റെ പാതിയാണ് അവൾ; പ്രകാശത്തിലും, യൗവനത്തിലും, ഭാസിലും കൃഷ്ണനോട് തുല്യയാണ്.
പ്രച്ഛാദ്യമാനാം പ്രഭയാ സഭാമീശസ്യ സുപ്രഭാമ്
അവളുടെ തേജസ് ഇശ്വരന്റെ സഭയെ മറച്ചു, അതിനെ അത്യന്തം ദീപ്തിയുള്ളതാക്കി.
അജന്യാം സര്വജനനീം ധന്യാം മാന്യാം ച മാനിനീമ്
ജനനം ഇല്ലാത്തവളും, എല്ലാം ജനിപ്പിക്കുന്ന അമ്മയും, ഭാഗ്യശാലിയും, ആദരിക്കപ്പെടുന്നവളും, സ്വാഭിമാനമുള്ളവളും ആകുന്നു.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ രാധാ ജഗദീശമുവാച സാ 2.11.
അപ്പോൾ രാധാ ലോകനാഥനോട് സംസാരിച്ചു.
രാധികോവാച പശ്യന്തീ സതതം പാര്ശ്വേ സകാമാ രക്തലോചനാ
രാധാ പറഞ്ഞു: എപ്പോഴും നിന്നെ സമീപത്ത് നോക്കി, ആഗ്രഹത്തോടെ, പ്രേമം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ഞാൻ ഇരിക്കുന്നു.
മൂര്ച്ഛാം പ്രാപ്നോതി രൂപേണ പുലകാങ്കിതവിഗ്രഹാ
സൗന്ദര്യത്തിൽ അവൾ ബോധംകെട്ടുപോകുന്നു; അവളുടെ ശരീരം രോമാഞ്ചം കൊണ്ടു നിറയുന്നു.
ത്വം ചാപി മാം സന്നിരീക്ഷ്യ സകാമഃ സസ്മിതഃ സദാ
നീയും എപ്പോഴും ആഗ്രഹത്തോടെ, പുഞ്ചിരിയോടെ എന്നെ നോക്കുന്നു.
ത്വമേവ ചൈവം ദുര്വൃത്തം വാരംവാരം കരോഷി ച
ഇങ്ങനെയുള്ള ദുഷ്പ്രവൃത്തികൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ചെയ്യുന്നത് നീ മാത്രം തന്നെയാണ്.
സംഗൃഹ്യേമാം പ്രിയാമിഷ്ടാം ഗോലോകാദ്ഗച്ഛ ലമ്പട
ഈ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട്, നീ ഗോലോകത്തിൽ നിന്ന് പോകൂ, ദുർമ്മാര്ഗിക.
ദൃഷ്ടസ്ത്വം വിരജായുക്തോ മയാ ചന്ദനകാനനേ
വിരജയോടൊപ്പം ചന്ദനവനത്തിൽ നിന്നെ ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു.
ത്വയാ മച്ഛബ്ദമാത്രേണ തിരോധാനം കൃതം പുരാ
നിന്റെ വായിൽ നിന്നു എന്റെ പേര് കേട്ടവളെ, അവൾ ഒരിക്കൽ അപ്രത്യക്ഷയായി.