ഭൂമിം ച സര്വസസ്യാഢ്യാ ബ്രാഹ്മണായ ദദാതി യഃ
എല്ലാ വിളകളാൽ സമൃദ്ധമായ ഭൂമി ബ്രാഹ്മണന് ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ,
ഗ്രാമം ഭൂമിം ച ധാന്യം ച യോ ദദാത്യാദദാതി യഃ
ഗ്രാമം, ഭൂമി, ധാനം എന്നിവ നൽകുന്നവൻ അല്ലെങ്കിൽ സ്വീകരിക്കുന്നവൻ,
ഭൂമിദാനം ച തത്കാലേ യഃ സാധുശ്ചാനുമോദതേ
അപ്പോഴത്തെ ഭൂമി ദാനം സന്മാർഗ്ഗത്തിൽ അംഗീകരിക്കുന്നവൻ,
സ്വദത്താം പരദത്താം വാ ബ്രഹ്മവൃത്തിം ഹരേത്തു യഃ
സ്വയം നൽകിയതോ മറ്റൊരാൾ നൽകിയതോ ആയ ബ്രാഹ്മണന്റെ ഉപജീവനം എടുത്തുപോകുന്നവൻ,
തത്പുത്രപൌത്രപ്രഭൃതിര്ഭൂമിഹീനഃ ശ്രിയാ ഹതഃ
തനിക്കൊപ്പം പുത്രന്മാരും മക്കളും ഉള്ളവനും ഭൂമി നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ, ഐശ്വര്യവും നശിച്ചുപോകും.
ഗവാം മാര്ഗം വിനിഷ്കൃഷ്യ യശ്ച സസ്യം ദദാതി സഃ 2.9.
ആട് കടന്നുപോകുന്ന വഴിയെ മാറ്റി അവിടെ വിളവിടുന്നവൻ—
ഗോഷ്ഠം തഡാഗം നിഷ്കൃഷ്യ മാര്ഗം സസ്യം ദദാതി യഃ
പശുക്കളെ കെട്ടുന്നിടം അല്ലെങ്കിൽ കുളം നീക്കി, അവിടത്തെ വഴി അല്ലെങ്കിൽ വിളവ് മറ്റൊരാൾക്ക് കൊടുക്കുന്നവൻ—
ന പഞ്ചപിണ്ഡമുദ്ധൃത്യ സ്നാതി കൂപേ പരസ്യ യഃ
അന്യന്റെ കിണറ്റിൽ അഞ്ചു പിണ്ഡം അർപ്പിക്കാതെ തന്നെ കുളിക്കുന്നവൻ—
കാമീ ഭൂമൌ ച രഹസി ബീജത്യാഗം കരോതി യഃ
കാമം കൊണ്ടു രഹസ്യമായി നിലത്തേക്ക് വിത്ത് കളയുന്നവൻ—
അമ്ബുവീച്യമ്ബുഖനനം യഃ കരോതി ച മാനവഃ
യാരെങ്കിലും വെള്ളത്തിൽ തിരമുണ്ടാക്കുകയോ വെള്ളം തേടി കുഴിയെടുക്കുകയോ ചെയ്യുന്നവൻ—
പരകീയേ ലുപ്തകൂപേ കൂപം മൂഢഃ കരോതി യഃ
മറ്റൊരാളുടെ ഉപേക്ഷിച്ച കിണറ്റിൽ വീണ്ടും കിണർ നിർമ്മിക്കുന്ന മണ്ടൻ—
പരകീയതഡാഗേ ച പങ്കമുദ്ധൃത്യ ചോത്സൃജേത്
മറ്റൊരാളുടെ കുളത്തിൽ നിന്ന് ചെളി എടുത്ത് പുറത്തേക്ക് കളയുന്നവൻ—
പിണ്ഡം പിത്രേ ഭൂതിഭര്ത്തുര്ന പ്രദായ ച മാനവഃ
തന്റെ അച്ഛനോ പിതൃദേവതയോക്ക് പിണ്ഡം അർപ്പിക്കാതിരിക്കുന്നവൻ—
ഭൂമൌ ദീപം യോഽര്പയതി സോഽന്ധഃ സപ്തസു ജന്മസു
ഭൂമിയിൽ വിളക്ക് വയ്ക്കുന്നവൻ ഏഴു ജന്മം കുരുടനായി ജനിക്കും.
മുക്താമാണിക്യഹീരം ച സുവര്ണം ച മണിം തഥാ 2.9.
മുത്ത്, മണിക്യം, വജ്രം, പൊന്നു, മറ്റ് രത്നങ്ങൾ—
ശിവലിങ്ഗം ശിലാമര്ച്യാം യശ്ചാര്പയതി ഭൂതലേ
ശിവലിംഗം അല്ലെങ്കിൽ പൂജിച്ച ശിലാമൂർത്തി നിലത്ത് വയ്ക്കുന്നവൻ—
സൂക്തം മന്ത്രം ശിലാതോയം പുഷ്പം ച തുലസീദലമ്
സൂക്തം, മന്ത്രം, ശിലയിൽ നിന്നുള്ള വെള്ളം, പുഷ്പം, തുളസിയില—
ജപമാലാം പുഷ്പമാലാം കര്പൂരം രോചനാം തഥാ
ജപമാല, പുഷ്പമാല, കർപ്പൂരം, മഞ്ഞൾപ്പൊടി—
മുനേ ചന്ദനകാഷ്ഠം ച രുദ്രാക്ഷം കുശമൂലകമ്
മഹർഷേ, ചന്ദനക്കഷ്ണം, രുദ്രാക്ഷം, കുശമൂലവും—
പുസ്തകം യജ്ഞസൂത്രം ച ഭൂമൌ സംസ്ഥാപയേത്തു യഃ
പുസ്തകം അല്ലെങ്കിൽ യജ്ഞസൂത്രം നിലത്ത് വയ്ക്കുന്നവൻ—
ബ്രഹ്മഹത്യാസമം പാപമിഹ വൈ ലഭതേ ധ്രുവമ്
ഇവയൊക്കെ ചെയ്യുന്നവൻ ബ്രാഹ്മണഹത്യക്ക് തുല്യമായ പാപം ഉറപ്പായി അനുഭവിക്കും.
യജ്ഞം കൃത്വാ തു യോ ഭൂമിം ക്ഷീരേണ നഹി സിഞ്ചതി
യജ്ഞം നടത്തി ഭൂമിയിൽ പാൽ ചൊരിയാതെ പോകുന്നവൻ—
ഭൂകമ്പേ ഗ്രഹണേ യോ ഹി കരോതി ഖനനം ഭുവഃ
ഭൂകമ്പമോ ഗ്രഹണമോ നടക്കുന്ന സമയത്ത് ആരെങ്കിലും ഭൂമി തുഴയുകയോ കുഴിയെടുക്കുകയോ ചെയ്താൽ—
ഹരേരൂരൌ ച യാ ജാതാ സാ ചോര്വീ പരികീര്ത്തിതാ 2.9.
ഹരിയുടെ ഉരുക്കളിൽ നിന്ന് ജനിച്ചതിനെ ഉർവീ എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.
ഇജ്യാ ച യാഗഭരണാത്ക്ഷോണീ ക്ഷീണാ ലയേ ച യാ
യാഗങ്ങൾക്കും ഹോമങ്ങൾക്കും വേണ്ടി കുറയുന്നതും, പ്രളയത്തിൽ ലയിക്കുന്നതും ആ ഭൂമിയാണ്.
കാശ്യപീ കശ്യപസ്യേയമചലാ സ്ഥിതിരൂപതഃ
കശ്യപന്റെ മകളായ അവൾ അചലമായ നിലയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
പൃഥ്വീ പൃധുകകന്യാത്വാദ്വിസ്തൃതത്വാന്മഹീ മുനേ
പൃഥുവിന്റെ മകളായതിനാൽ അവളെ പൃഥ്വി എന്നും, വിശാലതകൊണ്ട് മഹി എന്നും, മഹർഷേ, വിളിക്കുന്നു.
നാരദ ഉവാച ഗങ്ഗോപാഖ്യാനമധുനാ വദ വേദവിദാം വര
നാരദൻ ചോദിച്ചു: വേദങ്ങൾ അറിയുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായോ, ഇപ്പോൾ ഗംഗയുടെ കഥ പറയൂ.
ഭാരതം ഭാരതീശാ പാദാജഗാമ സുരേശ്വരീ
ദേവതകളുടെ ദേവിയായ ഗംഗ, ഭാരതേശ്വരന്റെ പാദങ്ങളിൽ നിന്ന് ഭാരതഭൂമിയിൽ എത്തി.
കഥം കുത്ര യുഗേ കേന പ്രാര്ഥിതാ പ്രേരിതാ പുരാ
പണ്ടു എങ്ങനെ, എവിടെ, ഏത് യുഗത്തിൽ, ആരാൽ ആൾക്കാർ അവളെ അപേക്ഷിച്ചു അയച്ചുവെന്ന് പറയൂ.