ഭൂമേ ഭൂമിപസര്വസ്വേ ഭൂമിപാലപരായണേ
ഭൂമിയായവളേ, ഭൂമിയിലെ എല്ലാ സമ്പത്തിന്റെയും ഉടമയായവളേ, ഭൂമിയെ സംരക്ഷിക്കുന്നവരുടെ പരമാശ്രയമായവളേ.
ഇദം സ്തോത്രം മഹാപുണ്യം താം സംപൂജ്യ ച യഃ പഠേത്
ആ മഹാപുണ്യമായ സ്തോത്രം ആരെങ്കിലും അവളെ ആരാധിച്ച് വായിച്ചാൽ,
ഭൂമിദാനകൃതം പുണ്യം ലഭതേ പഠനാജ്ജനഃ
അത് വായിക്കുന്നവന് ഭൂമി ദാനം ചെയ്തതിന്റെ ഫലം ലഭിക്കും.
അമ്ബുവീചീഭൂഖനനാത്പാപാന്മുച്യേത സ ധ്രുവമ് 2.8.
ജലം അല്ലെങ്കിൽ മണ്ണ് കുഴിച്ചാൽ, അവൻ നിർബന്ധമായി പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും.
പരഭൂശ്രാദ്ധജാത്പാപാന്മുച്യതേ നാത്ര സംശയഃ
മറ്റുള്ളവരുടെ ഭൂമിയിൽ ശ്രാദ്ധം ചെയ്തതിൽ നിന്നുള്ള പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് സംശയമില്ലാതെ മോചനം ലഭിക്കും.
പാപേന മുച്യതേ പ്രാജ്ഞഃ സ്തോത്രസ്യ പഠനാന്മുനേ
മുനിവേ, ഈ സ്തോത്രം വായിക്കുന്ന ജ്ഞാനികൾക്ക് പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കും.
നാരദ ഉവാച പരഭൂമൌ ശ്രാദ്ധരൂപം കൂപേ കുപദജം തഥാ
നാരദൻ പറഞ്ഞു: മറ്റൊരാളുടെ ഭൂമിയിൽ ശ്രാദ്ധം നടത്തുന്നത്, കിണറ്റിൽ അല്ലെങ്കിൽ കിണറ്റിൽ നിന്നുള്ളതും,
അമ്ബുവീചീഭൂഖനനബീജത്യാഗജമേവ ച
ജലം അല്ലെങ്കിൽ മണ്ണ് കുഴിച്ചതിൽ നിന്നുള്ളതോ, വിത്ത് ഉപേക്ഷിച്ചതിൽ നിന്നുള്ളതോ,
അന്യദ്വാ പൃഥിവീജന്യം പാപം യത്പ്രശ്നതഃ പരമ്
അല്ലെങ്കിൽ ഭൂമിയിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന മറ്റേതെങ്കിലും ഗുരുതരമായ പാപം,
നാരായണ ഉവാച സന്ധ്യാപൂതായ വിപ്രായ സ യായാദ്വിഷ്ണുമന്ദിരമ്
നാരായണൻ പറഞ്ഞു: സന്ധ്യാകാല ശുദ്ധിയോടെ ബ്രാഹ്മണനുവേണ്ടി വിഷ്ണുമന്ദിരത്തിലേക്ക് പോകണം.
ഭൂമിം ച സര്വസസ്യാഢ്യാ ബ്രാഹ്മണായ ദദാതി യഃ
എല്ലാ വിളകളാൽ സമൃദ്ധമായ ഭൂമി ബ്രാഹ്മണന് ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ,
ഗ്രാമം ഭൂമിം ച ധാന്യം ച യോ ദദാത്യാദദാതി യഃ
ഗ്രാമം, ഭൂമി, ധാനം എന്നിവ നൽകുന്നവൻ അല്ലെങ്കിൽ സ്വീകരിക്കുന്നവൻ,
ഭൂമിദാനം ച തത്കാലേ യഃ സാധുശ്ചാനുമോദതേ
അപ്പോഴത്തെ ഭൂമി ദാനം സന്മാർഗ്ഗത്തിൽ അംഗീകരിക്കുന്നവൻ,
സ്വദത്താം പരദത്താം വാ ബ്രഹ്മവൃത്തിം ഹരേത്തു യഃ
സ്വയം നൽകിയതോ മറ്റൊരാൾ നൽകിയതോ ആയ ബ്രാഹ്മണന്റെ ഉപജീവനം എടുത്തുപോകുന്നവൻ,
തത്പുത്രപൌത്രപ്രഭൃതിര്ഭൂമിഹീനഃ ശ്രിയാ ഹതഃ
തനിക്കൊപ്പം പുത്രന്മാരും മക്കളും ഉള്ളവനും ഭൂമി നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ, ഐശ്വര്യവും നശിച്ചുപോകും.
ഗവാം മാര്ഗം വിനിഷ്കൃഷ്യ യശ്ച സസ്യം ദദാതി സഃ 2.9.
ആട് കടന്നുപോകുന്ന വഴിയെ മാറ്റി അവിടെ വിളവിടുന്നവൻ—
ഗോഷ്ഠം തഡാഗം നിഷ്കൃഷ്യ മാര്ഗം സസ്യം ദദാതി യഃ
പശുക്കളെ കെട്ടുന്നിടം അല്ലെങ്കിൽ കുളം നീക്കി, അവിടത്തെ വഴി അല്ലെങ്കിൽ വിളവ് മറ്റൊരാൾക്ക് കൊടുക്കുന്നവൻ—
ന പഞ്ചപിണ്ഡമുദ്ധൃത്യ സ്നാതി കൂപേ പരസ്യ യഃ
അന്യന്റെ കിണറ്റിൽ അഞ്ചു പിണ്ഡം അർപ്പിക്കാതെ തന്നെ കുളിക്കുന്നവൻ—
കാമീ ഭൂമൌ ച രഹസി ബീജത്യാഗം കരോതി യഃ
കാമം കൊണ്ടു രഹസ്യമായി നിലത്തേക്ക് വിത്ത് കളയുന്നവൻ—
അമ്ബുവീച്യമ്ബുഖനനം യഃ കരോതി ച മാനവഃ
യാരെങ്കിലും വെള്ളത്തിൽ തിരമുണ്ടാക്കുകയോ വെള്ളം തേടി കുഴിയെടുക്കുകയോ ചെയ്യുന്നവൻ—
പരകീയേ ലുപ്തകൂപേ കൂപം മൂഢഃ കരോതി യഃ
മറ്റൊരാളുടെ ഉപേക്ഷിച്ച കിണറ്റിൽ വീണ്ടും കിണർ നിർമ്മിക്കുന്ന മണ്ടൻ—
പരകീയതഡാഗേ ച പങ്കമുദ്ധൃത്യ ചോത്സൃജേത്
മറ്റൊരാളുടെ കുളത്തിൽ നിന്ന് ചെളി എടുത്ത് പുറത്തേക്ക് കളയുന്നവൻ—
പിണ്ഡം പിത്രേ ഭൂതിഭര്ത്തുര്ന പ്രദായ ച മാനവഃ
തന്റെ അച്ഛനോ പിതൃദേവതയോക്ക് പിണ്ഡം അർപ്പിക്കാതിരിക്കുന്നവൻ—
ഭൂമൌ ദീപം യോഽര്പയതി സോഽന്ധഃ സപ്തസു ജന്മസു
ഭൂമിയിൽ വിളക്ക് വയ്ക്കുന്നവൻ ഏഴു ജന്മം കുരുടനായി ജനിക്കും.
മുക്താമാണിക്യഹീരം ച സുവര്ണം ച മണിം തഥാ 2.9.
മുത്ത്, മണിക്യം, വജ്രം, പൊന്നു, മറ്റ് രത്നങ്ങൾ—
ശിവലിങ്ഗം ശിലാമര്ച്യാം യശ്ചാര്പയതി ഭൂതലേ
ശിവലിംഗം അല്ലെങ്കിൽ പൂജിച്ച ശിലാമൂർത്തി നിലത്ത് വയ്ക്കുന്നവൻ—
സൂക്തം മന്ത്രം ശിലാതോയം പുഷ്പം ച തുലസീദലമ്
സൂക്തം, മന്ത്രം, ശിലയിൽ നിന്നുള്ള വെള്ളം, പുഷ്പം, തുളസിയില—
ജപമാലാം പുഷ്പമാലാം കര്പൂരം രോചനാം തഥാ
ജപമാല, പുഷ്പമാല, കർപ്പൂരം, മഞ്ഞൾപ്പൊടി—
മുനേ ചന്ദനകാഷ്ഠം ച രുദ്രാക്ഷം കുശമൂലകമ്
മഹർഷേ, ചന്ദനക്കഷ്ണം, രുദ്രാക്ഷം, കുശമൂലവും—
പുസ്തകം യജ്ഞസൂത്രം ച ഭൂമൌ സംസ്ഥാപയേത്തു യഃ
പുസ്തകം അല്ലെങ്കിൽ യജ്ഞസൂത്രം നിലത്ത് വയ്ക്കുന്നവൻ—