വരം തസ്യൈ ദദൌ സാരം സര്വേഷാമപി ദുര്ലഭമ്
അവള്ക്ക് എല്ലാവർക്കും അപൂർവമായ അത്യുത്തമമായ ഒരു വരം അവൻ നൽകി.
സൌഭാഗ്യേന ച മാനേന പ്രേമ്ണാ വൈ ഗൌരവേണ ച
സൗഭാഗ്യത്തിലും മാനത്തിലും പ്രേമത്തിലും ഗൗരവത്തിലും,
വരിഷ്ഠാ ച ഗരിഷ്ഠാ ച സംസ്തുതാ പൂജിതാ മയാ
അവൾ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠയും മഹത്വമുള്ളതുമായി, എന്റെ വന്ദനയും ആരാധനയും ലഭിച്ചു.
ഇത്യുക്ത്വാ ജഗതാം നാഥശ്ചക്രേ തച്ചേതനാം തതഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം ലോകങ്ങളുടെ നാഥൻ ആ ചൈതന്യം സൃഷ്ടിച്ചു.
യേഷാം യാ യാശ്ച ദേവ്യോ വൈ പൂജിതാസ്തസ്യ സേവയാ
അവളുടെ സേവനം ലഭിച്ചവരാൽ ആരാധിക്കപ്പെട്ട ദേവികൾ,
ദിവ്യം വര്ഷസഹസ്രം ച തപസ്തപ്ത്വാ ഹിമാലയേ
ഹിമാലയത്തിൽ ദിവ്യമായ ആയിരം വർഷം തപസ് ചെയ്തവൾ,
സരസ്വതീ തപസ്തപ്ത്വാ പര്വതേ ഗന്ധമാദനേ
സരസ്വതി ഗന്ധമാദനപർവതത്തിൽ തപസ് ചെയ്തു.
ലക്ഷ്മീര്യുഗശതം ദിവ്യം തപസ്തപ്ത്വാ ച പുഷ്കരേ 2.7.
ലക്ഷ്മി പുഷ്കരത്തിൽ ദിവ്യമായ നൂറു യുഗങ്ങൾ തപസ് ചെയ്തു.
സാവിത്രീ മലയേ തപ്ത്വാ ദ്വിജപൂജ്യാ ബഭൂവ സാ
സാവിത്രി മലയപർവതത്തിൽ തപസ് ചെയ്ത് ദ്വിജന്മാർക്ക് ആരാധ്യയായി.
ശതമന്വന്തരം തപ്തം ശംകരേണ പുരാ വിഭോ
പണ്ടു ശങ്കരൻ നൂറു മന്വന്തരങ്ങൾ തപസ് ചെയ്തു, ഭഗവനേ.
ശതമന്വന്തരം വിഷ്ണുസ്തപ്ത്വാ പാതാ ബഭൂവ ഹ
വിഷ്ണു നൂറു മന്വന്തരങ്ങൾ തപസ് ചെയ്ത് രക്ഷകനായി.
മന്വന്തരം തപസ്തേപേ ശേഷോ ഭക്ത്യാ ച നാരദ
ശേഷൻ ഒരു മന്വന്തരം ഭക്തിയോടെ തപസ് ചെയ്തു, നാരദാ.
ദിവ്യം ശതയുഗം ചൈവ വായുസ്തപ്ത്വാ ച ഭക്തിതഃ
വായു ഭക്തിപൂർവ്വം ദിവ്യമായ നൂറ് യുഗങ്ങൾ കഠിനതപസ്സു ചെയ്തതിലൂടെ ശുദ്ധനായി.
ഏവം കൃഷ്ണസ്യ തപസാ സര്വേ ദേവാശ്ച പൂജിതാഃ
ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണന്റെ തപസ്സിലൂടെ എല്ലാ ദേവന്മാരും ആരാധിക്കപ്പെട്ടു.
ഏവം തേ കഥിതം സര്വം പുരാണം ച തഥാഽഽഗമമ്
ഇങ്ങനെ പുരാണവും ആഗമവും ഉൾപ്പെടെ എല്ലാം നിന്നോട് പറഞ്ഞുതന്നു.
നാരദ ഉവാച തസ്യ പാതേ പ്രാകൃതികഃ പ്രലയഃ പരികീര്ത്തിതഃ
നാരദൻ പറഞ്ഞു: അതിന്റെ വീഴ്ച്ച സമയത്ത് സ്വാഭാവികമായ പ്രളയം വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
പ്രലയേ പ്രാകൃതേ ചോക്തം തത്രാദൃഷ്ടാ വസുന്ധരാ
പ്രകൃതിപ്രളയത്തിൽ ഭൂമി അവിടെ കാണപ്പെട്ടില്ലെന്നു പറയുന്നു.
വസുന്ധരാ തിരോഭൂതാ കുത്ര വാ തത്ര തിഷ്ഠതി
ഭൂമി അപ്രത്യക്ഷമായപ്പോൾ, അവൾ അപ്പോൾ എവിടെയായിരുന്നു?
കഥം ബഭൂവ സാ ധന്യാ മാന്യാ സര്വാശ്രയാ ജയാ
അവൾ എങ്ങനെ ഭാഗ്യശാലിയും ആദരിക്കപ്പെടുന്നവളും എല്ലാറ്റിനും ആധാരവും വിജയിനിയും ആയി?
ശ്രീനാരായണ ഉവാച ആവിര്ഭാവസ്തിരോഭാവഃ സര്വേഷു പ്രലയേഷു ച
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: എല്ലാ പ്രളയങ്ങളിലും ഉദയം അപ്രത്യക്ഷതയും ഉണ്ടാകുന്നു.
ശ്രൂയതാം വസുധാജന്മ സര്വമംഗലമംഗലമ്
ഭൂമിയുടെ ഉത്ഭവം, എല്ലാതരത്തിലും മംഗളവും അമംഗളവുമായത്, കേൾക്കൂ.
അഹോ കേചിദ്വദന്തീതി മധുകൈടഭമേദസാ
അഹോ, ചിലർ പറയുന്നു ഭൂമി മധുവും കൈടഭനും ചേർന്ന മജ്ജയിൽ നിന്നാണെന്ന്.
ഊചതുസ്തൌ പുരാ വിഷ്ണും തുഷ്ടൌ യുദ്ധേന തേജസാ
പഴയകാലത്ത് ആ ഇരുവരും യുദ്ധത്തിലെ വീര്യത്തിൽ സന്തോഷിച്ചുകൊണ്ട് വിഷ്ണുവിനോട് പറഞ്ഞു.
തയോര്ജീവനകാലേന പ്രത്യക്ഷാ ച ഭവേത്സ്ഫുടമ്
അവരുടെ ജീവകാലത്ത് തന്നെ ഭൂമി വ്യക്തമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു എന്നു പറയുന്നു.
മേദിനീതി ച വിഖ്യാതേത്യുക്താ യൈസ്തന്മതം ശൃണു 2.8.
അവളെ മേദിനി എന്നാണറിയപ്പെടുന്നത്; അവരുടെ അഭിപ്രായം കേൾക്കൂ.
കഥയാമി ച തജ്ജന്മ സാര്ഥകം സര്വസമ്മതമ്
ആ ഉത്ഭവം, എല്ലാവരും അംഗീകരിക്കുന്നതും അർത്ഥവത്തുമായതും ഞാൻ പറയാം.
മഹാവിരാട്ശരീരസ്യ ജലസ്ഥസ്യ ചിരം സ്ഫുടമ്
വലിയ വിരാട് ശരീരം നീരിൽ ദീർഘകാലം കിടന്നിരുന്നു, അതിൽ നിന്ന് വ്യക്തമായി—
സ ച പ്രവിഷ്ടഃ സര്വേഷാം തല്ലോമ്നാം വിവരേഷു ച
അവൻ അതിന്റെ എല്ലാ രോമരന്ധ്രങ്ങളിലും പ്രവേശിച്ചു.
പ്രത്യേകം പ്രതിലോമ്നാം ച സ്ഥിതാ കൂപേഷു സാ സ്ഥിരാ
ഓരോ രോമരന്ധ്രത്തിലും അവൾ ഉറപ്പോടെ കുഴികളിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
ആവിര്ഭൂതാ സൃഷ്ടികാലേ തജ്ജലാത്പര്യ്യുപസ്ഥിതാ
സൃഷ്ടിക്കാലത്ത് അവൾ ആ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നു പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.