ലുപ്താം സര്വാം ദൈവവശാന്നവാം കുരു പുനഃ പുനഃ
ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടം കൊണ്ടു നഷ്ടപ്പെട്ടതെല്ലാം വീണ്ടും വീണ്ടും എനിക്കു തിരിച്ചു തരിക.
ബ്രഹ്മസ്വരൂപാ പരമാ ജ്യോതീരൂപാ സനാതനീ 2.5.
നീ ബ്രഹ്മത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരമാണ്, പരമമായത്, ശാശ്വതമായ പ്രകാശരൂപമാണ്.
യയാ വിനാ ജഗത്സര്വം ശശ്വജ്ജീവന്മൃതം സദാ
നിന്നില്ലാതെ ഈ ലോകം മുഴുവൻ എന്നും ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന മരിച്ചവരുപോലെയാണ്.
യയാ വിനാ ജഗത്സര്വം മൂകമുന്മത്തവത്സദാ
നിന്നില്ലാതെ ഈ ലോകം മുഴുവൻ എന്നും വാക്കില്ലാത്തവരും ഭ്രാന്തന്മാരുമാണ്.
ഹിമചന്ദനകുന്ദേന്ദുകുമുദാമ്ഭോജ സന്നിഭാ
നീ ഹിമം, ചന്ദനം, കുണ്ടപൂവ്, ചന്ദ്രൻ, കുമുദം, അമ്പുജം എന്നിവയോട് സമാനമാണ്.
വിസര്ഗബിന്ദുമാത്രാണാം യദധിഷ്ഠാനമേവ ച
വിശർഗ്ഗവും ബിന്ദുവും എന്നാക്ഷരങ്ങളുടെ ആധിപത്യശക്തി നീയാണു.
യയാ വിനാഽത്ര സംഖ്യാകൃത്സംഖ്യാം കര്ത്തും ന ശക്നുതേ
നീ ഇല്ലാതെ സംഖ്യകൾ അറിയുന്നവനും ഇവിടെ എണ്ണാൻ കഴിയില്ല.
വ്യാഖ്യാസ്വരൂപാ യാ ദേവീ വ്യാഖ്യാധിഷ്ഠാതൃദേവതാ
വ്യാഖ്യാനത്തിന്റെ സ്വരൂപവും അതിന്റെ ആധിപത്യദേവതയും ആയ ദേവിയാണ് നീ.
സ്മൃതിശക്തി ജ്ഞാനശക്തി ബുദ്ധിശക്തിസ്വരൂപിണീ
സ്മരണയുടെ ശക്തിയും ജ്ഞാനത്തിന്റെ ശക്തിയും ബുദ്ധിയുടെ ശക്തിയും നിറഞ്ഞ ദേവിയാണ് അവൾ.
സനത്കുമാരോ ബ്രഹ്മാണം ജ്ഞാനം പപ്രച്ഛ യത്ര വൈ
സനത്കുമാരൻ ബ്രഹ്മാവിനോട് ജ്ഞാനം ചോദിച്ചിടത്താണ് ഇത് സംഭവിച്ചത്.
തദാഽഽജഗാമ ഭഗവാനാത്മാ ശ്രീകൃഷ്ണ ഈശ്വരഃ
അപ്പോള് തന്നെ ദൈവസ്വരൂപനായ ശ്രീകൃഷ്ണന്, പരമേശ്വരന്, അവിടെ എത്തി.
സ ച തുഷ്ടാവ താം ബ്രഹ്മാ ചാജ്ഞയാ പരമാത്മനഃ 2.5.
അപ്പോള് ബ്രഹ്മാവു പരമാത്മാവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം അവളെ സ്തുതിച്ചു.
യദാഽപ്യനന്തം പപ്രച്ഛ ജ്ഞാനമേകം വസുന്ധരാ
ഒരു ദിവസം ഭൂമി അനന്തനായവനോടു ഒരു ജ്ഞാനം ചോദിച്ചു.
തദാ ത്വാം ച സ തുഷ്ടാവ സംത്രസ്തഃ കശ്യപാജ്ഞയാ
അപ്പോള് കശ്യപന്റെ ആജ്ഞയോടെ ഭയപ്പെട്ട് അവനും നിന്നെ സ്തുതിച്ചു.
വ്യാസഃ പുരാണസൂത്രം ച സമപൃച്ഛത വാല്മികിമ്
വ്യാസന് പുരാണസൂത്രത്തെ കുറിച്ച് വാല്മീകിയോട് ചോദിച്ചു.
തദാ ചകാര സിദ്ധാന്തം ത്വദ്വരേണ മുനീശ്വരഃ
അപ്പോള് നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താല് മഹാമുനി ആ ഗ്രന്ഥം രചിച്ചു.
പുരാണസൂത്രം ശ്രുത്വാ സ വ്യാസഃ കൃഷ്ണകലോദ്ഭവഃ തദാ ത്വത്തോ വരം പ്രാപ്യ സ കവീന്ദ്രോ ബഭൂവ ഹ
പുരാണസൂത്രം കേട്ട ശേഷം കൃഷ്ണയുഗത്തില് ജനിച്ച വ്യാസന് നിന്നില് നിന്ന് അനുഗ്രഹം ലഭിച്ച് കവികളിൽ പ്രധാനനായി.
തദാ വൈ വേദഭാഗം ച പുരാണാനി ചകാര ഹ
അപ്പോള് അവന് വേദഭാഗങ്ങളും പുരാണങ്ങളും വിഭജിച്ചു.
ക്ഷണം ത്വാമേവ സംചിന്ത്യ തസ്യൈ ജ്ഞാനം ദദൌ വിഭുഃ
ഒരു നിമിഷം നിന്നെ ധ്യാനിച്ച്, ഭഗവാന് അവള്ക്ക് ജ്ഞാനം നല്കി.
ദിവ്യം വര്ഷസഹസ്രം ച സ ത്വാം ദധ്യൌ ച പുഷ്കരേ ഉവാച ശബ്ദശാസ്ത്രം ച തദര്ഥം ച സുരേശ്വരമ്
ദൈവീയമായ ആയിരം വര്ഷങ്ങള് അവന് പുഷ്കരത്തില് നിന്നെ ധ്യാനിച്ചു; പിന്നെ ശബ്ദശാസ്ത്രവും അതിന്റെ അര്ത്ഥവും ദേവേന്ദ്രനോട് പഠിപ്പിച്ചു.
അധ്യാപിതാശ്ച യൈഃ ശിഷ്യാ യൈരധീതം മുനീശ്വരൈഃ
ആ ശിഷ്യന്മാരും, പഠിച്ച മഹാമുനിമാരും,
ത്വം സംസ്തുതാ പൂജിതാ ച മുനീന്ദ്രമനുമാനവൈഃ 2.5.
നിന്നെ മഹാമുനിമാരും, മനുവും മനുവിന്റെ സന്തതികളും സ്തുതിക്കുകയും ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ജഡീഭൂതഃ സഹസ്രാസ്യഃ പഞ്ചവക്ത്രശ്ചതുര്മുഖഃ
ആയിരം തലയും അഞ്ചു മുഖവും നാലു മുഖവും ഉള്ളവര് എല്ലാം മണ്ടന്മാരായി.
ഇത്യുക്ത്വാ യാജ്ഞവല്ക്യശ്ച ഭക്തിനമ്രാത്മകന്ധരഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഭക്തിയോടെ തല താഴ്ത്തി യാജ്ഞവല്ക്ക്യന് നിന്നു.
തദാ ജ്യോതിസ്ത്വരൂപാ സാ തേനാദൃഷ്ടാഽപ്യുവാച തമ്
അപ്പോള് പ്രകാശസ്വരൂപിയായ അവള് അവന് കാണാതെ തന്നെ അവനോട് സംസാരിച്ചു.
യാജ്ഞവല്ക്യകൃതം വാണീസ്തോത്രം യഃ സംയതഃ പഠേത്
യാജ്ഞവല്ക്ക്യന് രചിച്ച ഈ വാണീസ്തോത്രം ആത്മനിയന്ത്രണത്തോടെ ആരെങ്കിലും പാരായണം ചെയ്താല്
മഹാമൂര്ഖശ്ച ദുര്മേധാ വര്ഷമേകം ച യഃ പഠേത്
വളരെ മണ്ടനോ, ബുദ്ധിഹീനനോ ആയാലും, ഒരുവര്ഷം ഇത് വായിച്ചാല്
നാരായണ ഉവാച ഗങ്ഗാശാപേന കലയാ കലഹാദ്ഭാരതേ സരിത്
നാരായണന് പറഞ്ഞു: ഗംഗയുടെ ശാപം കൊണ്ടും കലഹം കൊണ്ടും ഭാരതത്തിലെ നദിയായ നീയിലും കലഹം ഉണ്ടായി.
പുണ്യദാ പുണ്യജനനീ പുണ്യതീര്ഥസ്വരൂപിണീ
അവൾ പുണ്യങ്ങൾ നൽകുന്നവളാണ്, ധർമ്മത്തിന്റെ മാതാവാണ്, എല്ലാ തിരുത്തലുകളുടെ സ്വരൂപവുമാണ്.
തപസ്വിനാം തപോരൂപാ തപസ്യാകാരരൂപിണീ
തപസ്സുകാരിൽ അവൾ തപസ്സിന്റെ രൂപമാണ്, തപസ്സിന്റെ സാക്ഷാത്കാരമാണ്.