ശംകര ഉവാച പുത്രസ്തേ ഭവിതാ സത്യം മദംശേന ച മത്സമഃ
ശങ്കരൻ പറഞ്ഞു: നിന്റെ മകൻ സത്യമായും ജനിക്കും; എന്റെ അംശം ഉൾക്കൊണ്ടു എനിക്കു തുല്യനായവനാകും.
ദാസ്യാമി മന്ത്രമതുലം സര്വേഷാം ച സുദുര്ലഭമ്
എല്ലാവർക്കും വളരെ അപൂർവമായ, തുല്യമായില്ലാത്ത ഒരു മന്ത്രം ഞാൻ നിന്നെ നൽകും.
സ്തോത്രം പൂജാവിധാനം ച കവചം പരമാദ്ഭുതമ്
സ്തുതികളും, പൂജയുടെ വിധിയും, അത്യന്തം അത്ഭുതകരമായ കാവചവും,
വരം ദാതുമിഷ്ടദേവീ പ്രത്യക്ഷാ ഭവിതേതി ച
പ്രിയപ്പെട്ട ദേവി നേരിട്ട് പ്രത്യക്ഷമായി വരും, ഇഷ്ടമായ വരം നൽകാൻ.
ജജാപ പരമം മന്ത്രം സോഽസിതഃ ശതവത്സരമ്
അസിതൻ ആ പരമോന്നതമായ മന്ത്രം നൂറുവർഷം ജപിച്ചു.
പുത്രസ്തേ ഭവിതാ സത്യം മഹാജ്ഞാനീ സുതേതി ച
നിന്റെ മകനായി ജനിക്കും; മഹത്തായ ജ്ഞാനിയും സത്യസന്താനവുമാണ് അവൻ.
കാലേന ച സുതസ്തസ്യ ശിവാംശേന ബഭൂവ ഹ 4.30.
കാലക്രമേണ അവനു ശിവന്റെ അംശം ഉൾക്കൊണ്ട മകൻ ജനിച്ചു.
സുയജ്ഞനൃപതേഃ കന്യാം രത്നമാലാവതീം മുദാ
സുയജ്ഞനൃപന്റെ മകളായ രത്നമാലാവതിയെ സന്തോഷത്തോടെ വിവാഹം ചെയ്തു.
സ്ഥാനേ സ്ഥാനേ ച രഹസി ശതവര്ഷം തയാ സഹ
വിവിധ ഒറ്റപ്പെട്ട ഇടങ്ങളിൽ അവളോടൊപ്പം നൂറുവർഷം കഴിച്ചു.
കാലാന്തരേ സ വിരതോ ബഭൂവ മുനിപുംഗവഃ
കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ മഹർഷി സകലത്തിൽ നിന്നും വിട്ടുനിന്നു.
ഉത്ഥായ രാത്രൌ ശയനാദ്വിരക്തശ്ച തപോധനഃ
രാത്രിയിൽ കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു, ആ തപസ്സുകാരൻ ലോകമോഹത്തിൽ നിന്ന് വിട്ടുപോയി.
നിദ്രാം ത്യക്ത്വാ ച തത്കാന്താ ന ദൃഷ്ട്വാ സ്വാമിനം സതീ
ഉണർന്നു ഭർത്താവിനെ കാണാതിരുന്നപ്പോൾ, ആ വിശുദ്ധ സ്ത്രീ ഉറക്കം ഉപേക്ഷിച്ചു.
ഉത്തിഷ്ഠന്തീ നിര്വിശന്തീ രുരോദോച്ചൈര്മുഹുര്മുഹുഃ
എഴുന്നേറ്റ് തിരഞ്ഞു, അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞു.
ആഹാരം ച പരിത്യജ്യ പ്രാണാംസ്തത്യാജ സുന്ദരീ
ഭക്ഷണം ഉപേക്ഷിച്ച്, ആ സുന്ദരി ജീവൻ വിട്ടു.
തപശ്ചകാര സ മുനിര്ഗന്ധമാദനഗഹ്വരേ
ആ മুনি ഗന്ധമാദനഗുഹകളിൽ കഠിനതപസ്സു ചെയ്തു.
തം ദദര്ശ ഹ ദൈവേന രമ്ഭാ ശൃംഗാരലോലുപാ
ദൈവാനുഗ്രഹത്താൽ, രംഭാ, കാമത്തിൽ ആഗ്രഹമുള്ളവൾ, അവനെ കണ്ടു.
സാ ച തം കഥയാമാസ നിര്ജനേ സമുപസ്ഥിതാ 4.30.
അവൾ ഒറ്റപ്പെട്ട സ്ഥലത്ത് അടുത്തു ചെന്നു, അവനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
രമ്ഭോവാച ത്യക്ത്വാ കഠോരം രഹസി ഭജ മാം സുഖദായികാമ്
രംഭാ പറഞ്ഞു: കഠിനമായ തപസ്സു ഉപേക്ഷിച്ച്, ഈ ഒറ്റപ്പെടലിൽ എന്നെ ആസ്വദിക്കൂ; ഞാൻ സന്തോഷം നൽകുന്നവളാണ്.
ത്വം വരേഷു വരഃ പൃഥ്വ്യാം വരാരോഹാ സ്വയംവരാ
ഭൂമിയിലെ എല്ലാ പുരുഷന്മാരിലും നീ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠൻ; ഞാൻ ഏറ്റവും സുന്ദരിയും സ്വയം വരചെയ്യാൻ അർഹയുമാണ്.
യജ്ഞം കുര്വന്തി ഭൂപാലാ ഭാരതേ സ്വര്ഗഹേതുകമ്
ഭാരതത്തിൽ രാജാക്കന്മാർ സ്വർഗസുഖത്തിനായി യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തുന്നു.
സ്തനയോര്യുഗ്മമൂര്വോര്മേ സുന്ദരം മുഖപംകജമ്
കുടംപോലെയുള്ള മുലകളും നന്നായി വളർന്ന publicly ഉരുക്കളും, മനോഹരമായ താമരപൂവ് പോലെയുള്ള മുഖവും.
സ്ത്രീരസഃ സുഖസാരശ്ച മുനീനാമഭിവാഞ്ഛിതഃ
സ്ത്രീയുടെ ആനന്ദത്തിന്റെ സാരം, സുഖത്തിന്റെ മൂല്യം, മഹർഷിമാരും ആഗ്രഹിക്കുന്നതാണു്.
ദേവോ വാ മാനവോ വാഽപി ഗന്ധര്വോ വാഽഥ രാക്ഷസഃ
ദേവൻ ആയാലും, മനുഷ്യൻ ആയാലും, ഗന്ധർവൻ ആയാലും, അല്ലെങ്കിൽ രാക്ഷസൻ ആയാലും,
രഹസ്യുപസ്ഥിതാം കാന്താം ന ഭജേദ്യോ ജിതേന്ദ്രിയഃ
സ്വയം ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ജയിച്ചവൻ, സ്വകാര്യമായി പ്രിയപ്പെട്ട സ്ത്രീയെ ആസ്വദിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ,
സത്യം തസ്യാശ്ച വധഭാക്തച്ഛാപേന പ്രണശ്യതി
അവളുടെ നിരാശയുടെ ശാപം കൊണ്ടു്, അവൻ നശിച്ചുപോകുന്നു — ഇതു് സത്യമാണ്.
യേന ത്യക്തോപസ്ഥിതാ തം യഥാ പശ്യതി പുംശ്ചലീ
ആ സ്ത്രീ ഉപേക്ഷിച്ചവനെ, ആ സ്ത്രീക്കിഷ്ടമുള്ളപോലെ അവൾ കാണുന്നു.
പരം പ്രിയം ച സര്വേഷാം ജാരം ജാനാതി പുംശ്ചലീ 4.30.
അവളെക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ടവൻ ആരുമില്ലെന്നു്, അവൾ തന്റെ പ്രേമികനെ മനസ്സിൽ കരുതുന്നു.
പുംശ്ചലീ ഹിംസ്രജന്തുഭ്യോ നവഘാതിഭ്യ ഏവ ച
അത്തരം സ്ത്രീ, ക്രൂരമായ മൃഗങ്ങളെക്കാൾയും പുതിയ കൊലയാളികളെക്കാൾയും ഭയാനകയാണു്.
ത്യജ ധ്യാനം മുനിശ്രേഷ്ഠ ഭുംക്ഷ്വേദം തപസഃ ഫലമ്
മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായോനെ, ധ്യാനം ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട്, തപസ്സിന്റെ ഫലം ആസ്വദിക്കു.
സ രമ്ഭാവചനം ശ്രുത്വാ താമുവാച ഭയാകുലഃ
രಂಭയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ഭയത്താൽ വിറച്ച് അവളോടു് അവൻ പറഞ്ഞു.