തത്രസ്ഥാം ദദൃശുര്ദേവീം രത്നാലംകാരഭൂഷിതാമ്
അവിടെ ദേവന്മാർ രത്നാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച ദേവിയെ കണ്ടു.
തേജഃസ്വരൂപാ മതുലാം മൂലപ്രകൃതിമീശ്വരീമ്
പ്രഭയുടെ രൂപവും, ഉപമയില്ലാത്തതും, മൂലപ്രകൃതിയായ പരമേശ്വരിയുമായിരുന്നു അവൾ.
ഈഷദ്ധാസ്യപ്രസന്നാസ്യാം ഭക്താനുഗ്രഹകാതരാമ്
ലഘു പുഞ്ചിരിയോടെ, ദയാപൂർവമായ മുഖവും ഭക്തന്മാർക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകാൻ ആഗ്രഹവുമുള്ളവളായിരുന്നു.
രത്നേന്ദ്രസാരരചിതക്വണന്മഞ്ജീരരംജിതാമ്
ഉത്തമ രത്നങ്ങളിൽ നിർമ്മിച്ച മണിമഞ്ചീരങ്ങൾ മണിമണിയായി മുഴങ്ങുകയായിരുന്നു.
സദ്രത്നസാരകേയൂരകരകംകണഭൂഷിതാമ് 4.6.
ഉത്തമ രത്നങ്ങളിൽ നിർമ്മിച്ച കൈവളയും കങ്കണവും അണിഞ്ഞിരുന്നതായിരുന്നു അവൾ.
നിതംബകഠിനശ്രോണീം പീനോന്നതകുചാനതാമ്
വെള്ളിയെപ്പോലെ കഠിനമായ അരയും, പുഷ്ടിയും ഉയർന്നതുമായ കുരകളും അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു.
കജ്ജലോജ്ജലരേഖാക്തശരത്പംകജലോച നാമ്
കറുത്ത കജൽ വരകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട, ശരത്കാലത്തിലെ ചതളപ്പൊലിവുള്ള കണ്ണുകളായിരുന്നു അവളുടെത്.
മുക്താപംക്തിപ്രഭാമുഷ്ടദംതരാജിവിരാജിതാമ്
മുത്തുകളുടെ നിരപോലെ തെളിഞ്ഞു കാന്തിയുള്ള പല്ലുകളുടെ അണിയഴകാണ് അവളെ കൂടുതൽ മനോഹരിയാക്കിയത്.
പക്ഷീംദ്രചംചുനാസാഗ്രഗജേംദ്രമൌക്തികാന്വിതാമ്
പക്ഷിരാജാവിന്റെ കൊക്കുപോലെയുള്ള മൂക്കിന്റെ അഗ്രത്തിൽ മുത്തും, ആനമുത്തും അവൾ ധരിച്ചിരുന്നു.
സിംഹപൃഷ്ഠസമാരൂഢാം സുതാഭ്യാം സഹിതാം മുദാ
സിംഹത്തിന്റെ പുറത്ത് കയറി, തന്റെ രണ്ടു പുത്രിമാരോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ അവൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
സുതാഭ്യാം സഹിതാ ദേവീ സമുവാ സ വരാനനാഃ
പുത്രിമാരോടൊപ്പം, താമരപൂവുപോലെ പ്രകാശമുള്ള മുഖംകൊണ്ട്, ദേവി സമീപിച്ചു.
നനാമ ശംകരം ധര്മമനംതം കമലോദ്ഭവമ്
അവൾ ശംകരനെയും, ധർമ്മനെയും, അനന്തനെയും, താമരയിൽ ജനിച്ചവനെയും വിനയത്തോടെ നമസ്കരിച്ചു.
ആശിഷം ച ദദുര്ദേവാ വാസയാമാസുരംതികേ
ദേവന്മാർ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകി അവളെ സമീപത്തിരുത്തി.
തസ്ഥുര്ദേവാഃ സഭാമധ്യേ ദേവസ്യ പുരതോ ഹരേഃ
ദേവന്മാർ സഭയുടെ നടുവിൽ, ഹരിയുടെ സന്നിധിയിൽ നിന്നു.
ഉവാച കമലാം കൃഷ്ണഃ സ്മേരാനനസരോരുഹഃ 4.6.
താമരപൂവുപോലെ ചിരിയുള്ള മുഖമുള്ള കൃഷ്ണൻ, കമലയോട് സംസാരിച്ചു.
വൈദര്ഭ്യാ ഉദരേ ജന്മ ലഭ ദേവി സനാ തനി
ദേവി, നീ വിദർഭദേശത്തിലെ സ്ത്രീയുടെ ഗർഭത്തിൽ ജനനം പ്രാപിക്കണം, ശാശ്വതിയായവളേ.
താ ദേവ്യഃ പാര്വതീം ദൃഷ്ട്വാ സമുത്ഥായ ത്വരാന്വിതാഃ
പാർവതിയെ കണ്ടപ്പോൾ ആ ദേവികൾ വേഗത്തിൽ എഴുന്നേറ്റു.
വിപ്രേംദ്ര പാര്വതീലക്ഷ്മീവാഗധിഷ്ഠാതൃദേവതാഃ
ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, പാർവതി, ലക്ഷ്മി, വാക് എന്നിവരാണ് അവിടെയുള്ള അധിഷ്ഠാത്രിദേവികൾ.
താശ്ച സംഭാഷയാമാസുഃ സംപ്രീത്യാ ഗോപകന്യകാഃ
ആ ദേവികൾ സന്തോഷപൂർവ്വം ഗോപികകളുമായി സംസാരിച്ചു.
ശ്രീകൃഷ്ണഃ പാര്വതീം തത്ര സമുവാച ജഗത്പതിഃ
അവിടെ, ലോകനാഥനായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ പാർവതിയോട് സംസാരിച്ചു.
ഉദരേ ച യശോദായാഃ കല്യാണീ നംദരേതസാ
നന്ദന്റെ വിത്തിൽ നിന്ന്, യശോദയുടെ ഗർഭത്തിൽ ഒരു ഭാഗ്യശാലിനി ജനിക്കും.
ഗ്രാമേ ഗ്രാമേ ച പൂജാം തേ കാരയിഷ്യാമി ഭൂതലേ
ഭൂമിയിൽ ഓരോ ഗ്രാമത്തിലും ഞാൻ നിന്റെ പൂജ നടത്തിപ്പിക്കും.
തത്രാധിഷ്ഠാതൃദേവീം ത്വാം പൂജയിഷ്യംതി മാനവാഃ
അവിടെ, അധിഷ്ഠാത്രിദേവിയായി, മനുഷ്യർ നിന്നെ ആരാധിക്കും.
ത്വദ്ഭൂമിസ്പര്ശമാത്രേണ സൂതികാമംദിരേ ശിവേ
ശുഭയുള്ളവളേ, സുതികാഗൃഹത്തിൽ നിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിന്റെ സ്പർശം മാത്രം കൊണ്ടു,
കംസദര്ശന മാത്രേണ ഗമിഷ്യസി ശിവാംതികമ് 4.6.
കംസനെ കണ്ടുമാത്രം നീ ശിവന്റെ സന്നിധിയിലേക്ക് പോകും.
ഇത്യുക്ത്വാ ശ്രീഹരിസ്തൂര്ണമുവാച ച ഷഡാനനമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം ശ്രീഹരി ഉടൻ ആറുമുഖനോടു പറഞ്ഞു.
ജാംബവത്യാശ്ച ഗര്ഭേ ച ലഭ ജന്മ സുരേശ്വര
ജാംബവതിയുടെ ഗർഭത്തിൽ നീ, ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവേ, ജനനം സ്വീകരിക്കണം.
ഭാരഹാരം കരിഷ്യാമി വസുധായാശ്ച നിശ്ചിതമ്
ഭൂമിയുടെ ഭാരമോ ഞാൻ തീർച്ചയായും കുറയ്ക്കും.
തസ്ഥുര്ദേവാശ്ച ദേവ്യശ്ച ഗോപാ ഗോപ്യശ്ച നാരദ പുടാംജലിര്ജഗത്കാംതമുവാച വിന യാന്വിതഃ
ദേവന്മാരും ദേവിയരും, ഗോപ്പന്മാരും ഗോപ്പിമാരും, നാരദനും വിനായകനോടൊപ്പം കൈകൂപ്പി ലോകത്തിന് പ്രിയനായവനോട് പറഞ്ഞു.
ആജ്ഞാം കുരു മഹാഭാഗ കസ്യ കുത്ര സ്ഥലം ഭുവി
ഭാഗ്യശാലിയായവനേ, ആരെ, എവിടെ, ഭൂമിയിലെ ഏത് സ്ഥലത്ത് ചെയ്യണമെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് കല്പന ചെയ്യൂ.