ഏവംഭൂതം ച സുദിനം കദാഽസ്മാകം ഫവിഷ്യതി । തജ്ജന്മ സഫലം ധന്യം യത്ര വൈഷ്ണവസംഗമഃ
ഇങ്ങനെയൊരു പുണ്യദിനം ഞങ്ങള്ക്കെപ്പോഴാകും? വൈഷ്ണവരുടെ സാന്നിധ്യം ലഭിക്കുന്ന ജന്മം ഭാഗ്യവും ഫലപ്രദവുമാണ്.
ഗര്ഭവാസോച്ഛേദനം ച കര്മമൂലനികൃന്തനമ് । ഹരിദാസ്യപ്രദം ശുദ്ധം ഭക്താനാം ഭക്തിവര്ധനമ്
ഗര്ഭവാസം അവസാനിപ്പിക്കുകയും കര്മ്മത്തിന്റെ വേരുകള് മുറിക്കുകയും ഹരിയുടെ സേവനം നല്കുകയും ഭക്തരുടെ ഭക്തി വര്ദ്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ശുദ്ധമായ അനുഭവമാണിത്.
അസാധുസങ്ഗദുര്ബുദ്ധിപാപോന്മൂലനകാരണമ് । ഗണേശജന്മോപഖ്യാനം പുരാണേഷു സുദുര്ലഭമ്
ദുഷ്ടരുടെ കൂട്ടായ്മയും, തെറ്റായ ചിന്തകളും, പാപം നശിപ്പിക്കുന്ന കാരണവും — ഗണപതിയുടെ ജനനകഥ പുരാണങ്ങളിൽ അത്യന്തം അപൂർവമാണ്.
തുലസീരാധികാഖ്യാനം കിമപൂര്വ ശ്രുതം പരമ് । അന്യദ്യദ്യദ്ഗോപനീയം വ്യക്തമവ്യക്തമീപ്സിതമ്
തുളസിയും രാധയും സംബന്ധിച്ച കഥ — ഇതിൽ നിന്നും അത്ഭുതകരമായ മറ്റെന്താണ് നീ കേട്ടത്? മറയ്ക്കേണ്ടതായതൊക്കെയും, വെളിപ്പെടുത്തേണ്ടതും, മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നതും —
സര്വം ശ്രുതം മഹാഭാഗ പരിബൂര്ണം മനോഹരമ് । അധുനാ ശ്രോതുമിച്ഛാമി വഹ്നേരുത്പത്തിമീപ്സിതാമ് സ്വര്ണസ്യ ച മഹാഭാഗ തന്മേ വ്യാഖ്യാതുമര്ഹസി
എല്ലാം ഞാൻ കേട്ടു, മഹാഭാഗ്യവാനേ, പൂർണ്ണവും മനോഹരവുമാണ്. ഇനി ഞാൻ തീയുടെ ഉത്ഭവവും പൊന്നിന്റെ ഉത്ഭവവും കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ദയവായി അതിന്റെ വിശദീകരണം പറയണം.
സൂത ഉവാച സാമഗ്രീകരണം സൃഷ്ടേര്ജലമേവ ഹുതാശനഃ । തഥൈവ പ്രകൃതിര്നിത്യാ മഹാനേവ തഥൈവ ച
സൂതൻ പറഞ്ഞു: സൃഷ്ടിക്കായി ഘടകങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു ചേരുന്നത് — വെള്ളം തന്നെയാണ് തീയ്ക്ക് ഇന്ധനം. അതുപോലെ തന്നെ, പ്രകൃതി ശാശ്വതമാണ്, മഹത്തും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്.
യഥാ ദിശോ മഹാകാശോ യയൈവ സൃഷ്ടിഗോലകമ് । പ്രകൃതേര്മഹതശ്ച സ്യാദ്യ ഥാഽഹംകാര ഏവ ച
എങ്ങിനെയാണ് ദിശകളും വിശാലമായ ആകാശവും, സൃഷ്ടിയുടെ ഗോളവും പ്രകൃതിയിൽ നിന്നും മഹത്തിൽ നിന്നും ഉത്ഭവിക്കുന്നത്, അതുപോലെ അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്നും ഉത്ഭവിക്കുന്നു.
യഥൈവ ശബ്ദസ്തന്മാത്രം തഥൈവ ച ഹുതാശനഃ । തഥാഽപി തത്സമുത്പത്തിം കഥയാമി നിശാമയ
ശബ്ദം സൂക്ഷ്മതത്വം ആണെന്നതുപോലെ തന്നെ തീയും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്; എങ്കിലും അതിന്റെ ഉത്ഭവം ഞാൻ പറയാം — ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ.
ഏകദാ സൃഷ്ടികാലേ ച ബ്രഹ്മാനന്തമഹേശ്വരാഃ । ശ്വേതദ്വീപം യയുഃ സര്വേ ദ്രഷ്ടും വിഷ്ണും ജഗത്പതിമ്
ഒരു സമയത്ത് സൃഷ്ടിയുടെ തുടക്കത്തിൽ ബ്രഹ്മാവും അനന്തനും മഹേശ്വരനും എല്ലാവരും വിശ്വത്തിന്റെ നാഥനായ വിഷ്ണുവിനെ കാണാൻ ശ്വേതദ്വീപിലേക്ക് പോയി.
പരസ്പരം ച സംഭാഷാം കൃത്വാ സിംഹാസനേഷു ച । ഊചുഃ സര്വേ സഭാമധ്യേ സുരമ്യേ പുരതോ വിഭോഃ
അവരൊക്കെ തമ്മിൽ സംസാരിച്ച് സിംഹാസനങ്ങളിൽ ഇരുന്നു, ആ മനോഹരമായ സഭാമധ്യത്തിൽ, ഭഗവാന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, എല്ലാവരും സംസാരിച്ചു.
വിഷ്ണുഗാത്രോദ്ഭവാസ്തത്ര കാമിന്യഃ കമലാകലാഃ । തത്ര നൃത്യന്തി ഗായന്തി വിഷ്ണുഗാഥാശ്ച
അവിടെ വിഷ്ണുവിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച, കമലപോലെയുള്ള ആകൃതിയുള്ള, ആഗ്രഹമുള്ള സ്ത്രീകൾ വിഷ്ണുവിന്റെ കീർത്തികൾ പാടി, നൃത്തം ചെയ്തു.
താസാം ച കഠിനാം ശ്രോണിം കഠിനം സ്തനമണ്ഡലമ് । സസ്മിതം മുഖപദ്മം ച ദൃഷ്ട്വാ ബ്രഹ്മാ സുകാമുകഃ
അവരുടെ കഠിനമായ കമരങ്ങൾ, കഠിനമായ മുലകൾ, പുഞ്ചിരിയോടെ ഉള്ള മുഖപദ്മം — ഇതൊക്കെയും കണ്ട ബ്രഹ്മാവിന് അത്യന്തം മോഹം തോന്നി.
മനോനിവാരണം കര്തും ന ശശാക പിതാമഹഃ । വീര്യം പപാത ചച്ഛാദ ലജ്ജയാ വാസസാ വിഭുഃ
മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ബ്രഹ്മാവിന് കഴിയില്ലായിരുന്നു; അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീര്യം വീണു, ലജ്ജയിൽ വസ്ത്രം കൊണ്ട് അതു മറച്ചു.
തദ്വീര്യം വസ്ത്രസഹിതം പ്രതപ്തം കാമതാപതഃ । ക്ഷീരോദേ പ്രേരയാമാസ സംഗീതേ വിരതേ ദ്വിജ
ആ വീര്യം വസ്ത്രത്തോടൊപ്പം, മോഹത്തിന്റെ ചൂടിൽ ഉരുകി, സംഗീതം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, ക്ഷീരസാഗരത്തിലേക്ക് അയച്ചു.
ജലാദുത്ഥായ പുരുഷഃ പ്രജ്വലന്ബ്രഹ്മതേജസാ । ഉവാസ ബ്രഹ്മണഃ ക്രോഡേ ലജ്ജിതസ്യ ച സംസദി
വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് ഒരു പുരുഷൻ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ തേജസ്സിൽ പ്രകാശിച്ച്, സഭയിൽ ലജ്ജയോടെ ബ്രഹ്മാവിന്റെ മടിയിൽ വന്നു ഇരുന്നു.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ രുഷ്ടോ ജലാദുത്ഥായ സത്വരഃ । പ്രണമ്യ വരുണോ ദേവാന്ബാലം നേതും സമുദ്യതഃ
അപ്പോൾ, കോപത്തോടെ വരുൺ വേഗത്തിൽ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നു, ദേവന്മാരെ നമസ്കരിച്ചു, ആ ബാലനെ കൊണ്ടുപോകാൻ തയ്യാറായി.
ബാലോ ദധാര ബ്രഹ്മാണം ബാഹുമ്യാം ച ഭയാദ്രുദന് । കിം ചിന്നോവാച ജഗതാം വിധാതാ ലജ്ജയാ ദ്വിജ
ബാലൻ ഭയത്താൽ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ബ്രഹ്മാവിന്റെ കൈ പിടിച്ചു; ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവ് ലജ്ജയിൽ ഒന്നും പറഞ്ഞു ഇല്ല.
ബാലകസ്യ കരേ ധൃത്വാ ചകാരഽഽകര്ഷണം രുഷാ । വരുണശ്ച സഭാമധ്യേ തം ചിക്ഷേപ പ്രജാപതിഃ
ബാലന്റെ കൈ പിടിച്ച് വരുൺ കോപത്തോടെ അവനെ വലിച്ചു; സഭാമധ്യത്തിൽ പ്രജാപതി അവനെ എറിഞ്ഞു.
പപാത ദൂരതോ ദേവോ വരുണോ ദുര്ബലസ്തതഃ । മൂര്ഛാം സംപ്രാപ മൃതവത്കോപദൃഷ്ട്യാ വിധേരഹോ
ദൈവമായ വരുൺ, ശക്തി കുറഞ്ഞ്, ദൂരത്ത് വീണു; സ്രഷ്ടാവിന്റെ കോപദൃഷ്ടിയിൽ നിന്ന്, മരിച്ചുപോയതുപോലെ, അവൻ ബോധംകെട്ടു.
ചേതനം കാരയാമാസാമൃതദൃഷ്ട്യാ ച ശംകരഃ । സംപ്രാപ്യ ചേതനം തത്ര തമുവാച ജലേശ്വരഃ
ശംകരൻ അമൃതദൃഷ്ടിയാൽ വരുൺ ബോധം തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ സഹായിച്ചു; ബോധം വീണ്ടെടുത്ത്, ജലത്തിന്റെ അധിപൻ അവിടെ വരുൺനോട് പറഞ്ഞു.
വരുണ ഉവാച ബാലോ ജലേ സമുദ്ഭൂതോ മമ പുത്രോഽയമീപ്സിതഃ । അഹം ഗൃഹീത്വാ യാസ്യാമി ബ്രഹ്മാ മാം താഡയേത്കഥമ്
വരുണൻ പറഞ്ഞു: ഈ കുഞ്ഞ്, എന്റെ ആഗ്രഹിച്ച മകൻ, വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചുവന്നു. ഞാൻ ഇദ്ദേഹത്തെ എടുത്തു കൊണ്ടുപോയാൽ ബ്രഹ്മാവു എങ്ങനെ എന്നെ ശിക്ഷിക്കും?
ബ്രഹ്മോവാച വാലകഃ ശരണാപന്നോ മയി വിഷ്ണോ മഹേശ്വര । കഥം ദാസ്യാമി ഭീതം ച രുദന്തം ശരണാഗതമ്
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: ഈ ബാലൻ എന്റെ അടുക്കൽ അഭയം തേടി വന്നിരിക്കുന്നു, വിഷ്ണുവേ, മഹേശ്വരനേ. ഭയപ്പെട്ട് കരയുന്ന, അഭയം തേടിയവനെ ഞാൻ എങ്ങനെ വിട്ടുകൊടുക്കും?
ശരണാഗതദീനാര്തം യോ ന രക്ഷേദപണ്ഡിതഃ । പച്യതേ നിരയേ താവദ്യാവച്ചന്ദ്രദിവാകരൌ
അഭയം തേടി ദു:ഖിതനായവനെ രക്ഷിക്കാത്തവൻ ജ്ഞാനിയല്ല. ചന്ദ്രനും സൂര്യനും നിലനിൽക്കുന്നവരെല്ലാം അവൻ നരകത്തിൽ കഷ്ടം അനുഭവിക്കും.
ഉഭയോര്വചനം ശ്രുത്വാ പ്രഹസ്യ മധുസൂധനഃ । ഉവാച തത്ര സര്വജ്ഞഃ സര്വേശശ്ച യഥോചിതമ്
ഇരുവരുടെയും വാക്കുകൾ കേട്ടു സർവ്വജ്ഞനായ, സർവ്വേശ്വരനായ മധുസൂദനൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവിടെ യോജ്യമായ വിധത്തിൽ പറഞ്ഞു.
ശ്രീഭഗവാനുവാച ദൃഷ്ട്വാ തു കാമിനീശ്രോണിം വീര്യം ധാതുഃ പപാത തത് । ലജ്ജയാ പ്രേരയാമാസ ക്ഷീരോദേ നിര്മലേ ജലേ
ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ആഗ്രഹമുള്ള സ്ത്രീയുടെ കമർ കണ്ടപ്പോൾ സ്രഷ്ടാവിന്റെ വീര്യം വീണു. ലജ്ജകൊണ്ട് അതു ക്ഷീരസമുദ്രത്തിലെ ശുദ്ധജലത്തിലേക്ക് അയച്ചു.
തതൌ ബഭൂവ ബാലശ്ച ധര്മതോ വിധിപുത്രകഃ । ക്ഷേത്രജ്ഞശ്ച സുതഃ ശാസ്ത്രേ വരുണസ്യാപി ഗൌണതഃ
അവിടെ ധർമ്മാനുസൃതമായി ഒരു ബാലൻ ജനിച്ചു. ശാസ്ത്രപ്രകാരം ബ്രഹ്മാവിന്റെ മകനായി, കൂടാതെ ഗൗണമായർത്ഥത്തിൽ വരുണന്റെയും മകനായി.
മഹാദേവ ഉവാച യോ വിദ്യായോനിസംബന്ധോ വേദേഷു ച നിരൂപിതഃ । ശിഷ്യേ പുത്രേ ച സമതാ ചേതി വേദവിദോ വിദുഃ
മഹാദേവൻ പറഞ്ഞു: വിദ്യയും ജനനവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം വേദങ്ങളിൽ വിശദീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ശിഷ്യനും മകനും തമ്മിൽ സമത്വം വേണമെന്നതും വേദജ്ഞർ പറയുന്നു.
മന്ത്രം ദദാതു വരുണോ വിദ്യാംച ബാരകായ ച । പുത്രോ വിധാതുര്വങ്നിശ്ച ശിഷ്യശ്യ വരുണസ്യ ച
വരുണൻ ആ ബാലനു ഒരു മന്ത്രവും വിദ്യയും നൽകട്ടെ. ജനനത്തിൽ ബ്രഹ്മാവിന്റെ മകനും, ശിഷ്യനായി വരുണന്റെയും മകനുമാണ്.
വിഷ്ണുര്ദദാതു ബാലായ ദാഹികാം സക്തിമുജ്ജ്വലാമ് । സര്വദഗ്ധോ ഹുതാശശ്ച നിര്വാണോ വരുണേന ച
വിഷ്ണു ആ ബാലനു തീയുടെ ജ്വലിക്കുന്ന ശക്തി നൽകട്ടെ. ഹുതാശൻ മുഴുവനായി ദഹിച്ച് വരുണൻ അവനെ ശമിപ്പിച്ചു.
വിഷ്ണുശ്ച ദാഹികാം ശക്തിം ദദൌ തസ്മൈ ശിവാജ്ഞയാ । മന്ത്രം വിദ്യാം ച വരുണോ രത്നമാലാം മനോഹരാമ്
ശിവന്റെ കല്പനപ്രകാരം വിഷ്ണു അവനു തീയുടെ ശക്തി നൽകി. വരുണൻ അവനു മന്ത്രവും വിദ്യയും മനോഹരമായ രത്നമാലയും നൽകി.