പരം നാരായണം ത്യക്ത്വാ യസ്യാഽഽസ്തേ വിഷയേ മനഃ । സ വഞ്ചിതോ മായയാ ചാമൃതം ത്യക്ത്വാ വിഷം ഭജേത്
പരമനായ നാരായണനെ ഉപേക്ഷിച്ച്, ആരുടെ മനസ്സ് വിഷയങ്ങളിൽ ആകൃഷ്ടമാകുന്നു, അവൻ മായയാൽ വഞ്ചിതനായി അമൃതം ഉപേക്ഷിച്ച് വിഷം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു.
സര്വേഷാം കര്മഭോഗേഽസ്തി കര്മിണാമീശ്വരം വിനാ । വയം വിധാതുഃ പുത്രാശ്ച സാ ബുദ്ധിരിതി ദേഹിനാമ്
എല്ലാ കര്മ്മഫലഭോക്താക്കള്ക്കും, കര്മ്മഫലം നല്കുന്നത് ഈശ്വരനാണ്. നാം എല്ലാവരും സ്രഷ്ടാവിന്റെ മക്കളാണ് — ഇതാണ് ശരീരധാരികളുടെ മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്.
യദി തേ നാസ്തി ഭോഗശ്ച കഥം ഗന്ധര്വജന്മ ച ।കഥം ദാസീസുതസ്ത്വം ച മുക്തശ്ച ഭക്തസങ്ഗതഃ
നിനക്ക് ഭോഗം ഒന്നുമില്ലെങ്കിൽ, എങ്ങനെ ഗന്ധർവജന്മം ലഭിച്ചു? എങ്ങനെ ദാസിയുടെ മകനായി ജനിച്ചു? ഭക്തരുടെ കൂട്ടത്തിൽ ചേർന്ന് എങ്ങനെ മോക്ഷം ലഭിച്ചു?
നിര്ഗച്ഛ തപസേ ഭ്രാതസ്ത്യജ മയാമയീം പ്രിയാമ് । സുപുണ്യേ ഭാരതേ വര്ഷേ തപസാ ഭജ മാധവമ്
സഹോദരാ, നീ തപസ്സിനായി പുറപ്പെടുക; മായയാൽ രൂപംകൊണ്ട പ്രിയയെ ഉപേക്ഷിക്കൂ. ഏറ്റവും പുണ്യമുള്ള ഭാരതഭൂമിയിൽ തപസ്സോടെ മാധവനെ ആരാധിക്കൂ.
സ്ഥിതേ നാരായണേ സ്വേശേ പരേ സ്വപദദാതരി । വിഷയീ വിഷയാന്ധശ്ച വഞ്ചിതോ മായയാ ധ്രുവമ്
സ്വസ്ഥനായ നാരായണൻ, പരമപദം നൽകുന്നവൻ, നിലകൊള്ളുമ്പോൾ പോലും, വിഷയങ്ങളിൽ ആകൃഷ്ടരും, വിഷയങ്ങളിൽ അന്ധരുമായി ഇരിക്കുന്നവരും ഉറപ്പായും മായയാൽ വഞ്ചിതരാവുന്നു.
ഗൃഹാണ മമ മന്ത്രം ച കൃഷ്ണ ഇത്യക്ഷരദ്വയമ് । സര്വേഷാമേവ സന്ത്രാണാം സാരാത്സാരം പരാത്പരമ്
എന്റെ മന്ത്രം സ്വീകരിക്കൂ — 'കൃഷ്ണ' എന്ന രണ്ട് അക്ഷരങ്ങൾ — എല്ലാ രക്ഷയ്ക്കും സാരമായതും, പരമപരമായതും ആണിത്.
സര്വേഷു ച പുരാണേഷു വേദേഷു ച ചതുര്ഷു ച । ധര്മശാസ്ത്രൈഷു തന്ത്രൈഷു നാസ്ത്യേവാസ്മാത്പരോ മനുഃ
എല്ലാ പുരാണങ്ങളിലും, നാലു വേദങ്ങളിലും, ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങളിലും, തന്ത്രങ്ങളിലും, ഇതിനേക്കാൾ ഉന്നതമായ ഉപദേശം യാതൊന്നുമില്ല.
നാരായണേന ദത്തോ മേ പുഷ്കരേ സൂര്യപര്വണി । അസംഖ്യകല്പ ജപ്ത്വാഽഹം ഭ്രമാമി സര്വപൂജിതഃ
പുഷ്കരത്തിൽ സൂര്യപർവ്വദിനത്തിൽ നാരായണൻ എന്നെ ഈ മന്ത്രം നൽകിയതാണു. അനന്തം കാലങ്ങളായി ഞാൻ അതു ജപിച്ച്, എല്ലാവരുടെയും ആദരത്തോടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു.
ഇത്യുക്ത്വാ സ്നാപയിത്വാ തം ദദൌ ദസ്മൈ പരം മനുമ് । ദിവാനിശം സ ജപതി പൂതയാ മണിമാലയാ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അവനെ സ്നാനം കഴിപ്പിച്ച്, ആ പരമമന്ത്രം അവനു നൽകി. അവൻ പാവനമായ മണിമാല ധരിച്ച്, പകലും രാവും അതു ജപിച്ചു.
തസ്മൈ ശുഭാശിഷം ദത്ത്വാ മന്ത്രം ച വൈഷ്ണവാഗ്രണീഃ । ഗോലോകം പ്രയയൌ ദ്രഷ്ടും ഭഗവന്തം സനാതനമ്
അവനു ശുഭാശംസകളും മന്ത്രവും നൽകി, വൈഷ്ണവന്മാരിൽ പ്രധാനനായവൻ, സനാതനഭഗവാനെ കാണാൻ ഗോലോകത്തിലേക്ക് പോയി.
നാരദസ്തു മനു പ്രാപ്യ സര്വസിദ്ധിപ്രദം വരമ് । ശ്രീകൃഷ്ണേ നിശ്ചലാം ഭക്തിം പൂര്വകര്മനികൃന്തനീമ്
നാരദൻ, എല്ലാ സിദ്ധികളും നൽകുന്ന മന്ത്രം ലഭിച്ച്, പൂർവ്വകർമങ്ങൾ മുറിച്ചുമാറ്റുന്ന അചഞ്ചലമായ ശ്രീകൃഷ്ണഭക്തി നേടി.
ത്യക്ത്വാ മായാമയീം ഭാര്യാം ഭാരതം തപസേ യയൌ । കൃതമാലാനദീതീരേ ദദര്ശ ശംകരം പരമ്
മായാമയിയായ ഭാര്യയെ ഉപേക്ഷിച്ച്, നാരദൻ തപസ്സിനായി ഭാരതഭൂമിയിലേക്ക് പോയി. കൃതമാലാനദീതീരത്ത്, അവൻ പരമനായ ശങ്കരനെ കണ്ടു.
ദൃഷ്ട്വാ ച സഹസാ മൂര്ധ്നാ പ്രണനാമ ശിവം മുനിഃ । തമുവാച ജഗന്നാഥോ ഭക്തം ച ഭക്തവത്സലഃ
അവനെ കണ്ടു, സന്യാസി ഉടൻ തന്നെ തലകൂന്ന് ശിവനോട് പ്രണാമം ചെയ്തു. ഭക്തവത്സലനായ ലോകനാഥൻ തന്റെ ഭക്തനോട് പറഞ്ഞു.
മഹാദേവ ഉവാച അഹോ നാരദ ദൃഷ്ട്വാ ത്വാം പ്രസന്നോഽഹം സ്വതേജസാ । ഭക്താനാം ദര്ശനം യത്ര സുദിനം തച്ഛരീരിണാമ്
മഹാദേവൻ പറഞ്ഞു: നാരദാ, നിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ തേജസ്സിൽ ഞാൻ സന്തുഷ്ടനായി. ഭക്തന്മാരെ കാണുന്നിടത്ത്, ശരീരധാരികൾക്ക് അതാണ് ഏറ്റവും ശുഭദിനം.
അയം ഹി പരമോ ലാഭോ ദേഹിനാം ബക്തസംഗമഃ । സ സ്നാതഃ സര്വതീര്ഥേഷു യോ ദദര്ശ ച വൈഷ്ണവാമ്
ശരീരധാരികള്ക്ക് ഏറ്റവും വലിയ ലാഭം ഭക്തജനങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യമാണ്. ഒരു വൈഷ്ണവനെ കണ്ടവന് എല്ലാ തിരുത്തേറുകളിലും കുളിച്ചവനുപോലെയാണ്.
അപി പ്രാപ്തോ മഹാമന്ത്രഃ സര്വതന്ത്രസുദുര്ലഭഃ । മയാ ദത്തോ ഗണേശായ സ്കന്ദായ സ്വാത്മജായ ച
സകല തന്ത്രങ്ങളിലും അപൂര്വ്വമായ മഹാമന്ത്രം ഞാന് ഗണേശനും സ്കന്ദനും എന്റെ സ്വന്തം മകനും നല്കിയിട്ടുണ്ട്.
മഹ്യം ദത്തശ്ച കൃഷ്ണേന ഗോലോകേ രാസമണ്ഡലേ । ബ്രഹ്മണേ ചാപി ധര്മായ ധര്മോ നാരായണായ ച
ഈ മന്ത്രം കൃഷ്ണന് ഗോലോകത്തിലെ രാസമണ്ഡലത്തില് എന്നെക്കൊണ്ട് നല്കി. അതുപോലെ ബ്രഹ്മാവിനും ധര്മാവിനും, ധര്മന് നാരായണനുമാണ് നല്കിയത്.
ബ്രഹ്മാ സനത്കുമാരായ തുമ്യം ദത്തശ്ച തേന വൈ । മന്ത്രഗ്രഹണമാത്രേണ ജനോ നാരായണോ ഭവേത്
ബ്രഹ്മാവ് ഈ മന്ത്രം സനത്കുമാരനു നല്കി. അങ്ങനെ അത് കൈമാറപ്പെട്ടു. ഈ മന്ത്രം സ്വീകരിച്ചാല് ഒരാള് നാരായണനാകുന്നു.
വിചാരണം ച നാസ്ത്യത്ര കാലാകാലം ശുഭാശുഭമ് । പഞ്ചലക്ഷജപേനൈവ പുരശ്ചരണമസ്യ ച
ഇവിടെ സമയമോ ശുഭാശുഭങ്ങളോ കുറിച്ച് ആലോചന വേണ്ട. അഞ്ചുലക്ഷം പ്രാവശ്യം ജപിച്ചാല് അതിന്റെ കര്മ്മം പൂര്ത്തിയാകും.
ധ്യാനം ച സാമവേദോക്തം തേന ധ്യായേച്ച വൈഷ്ണവഃ । ധ്യാനം ച പാപദഹനം കര്മമൂലനികൃന്തനമ്
സാമവേദത്തില് പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ധ്യാനം വൈഷ്ണവന് ചെയ്യണം. ആ ധ്യാനം പാപങ്ങളെ ദഹിപ്പിക്കുകയും കര്മ്മത്തിന്റെ വേരുകള് മുറിക്കുകയും ചെയ്യും.
കൃഷ്ണം നവഘനശ്യാമം കിശോരം പീതവാസസമ് । ശതകോടീന്ദുസൌന്ദര്യം ദധാനമതുലം പരമ്
കൃഷ്ണനെ പുതിയ മഴമേഘംപോലെ കറുത്തവനായി, യൗവനത്തില്, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചവനായി, കോടിയോളം ചന്ദ്രന്മാരെക്കാള് മനോഹരനും തുല്യരഹിതനും പരമപ്രഭയുമായി ധ്യാനിക്കണം.
ഭൂഷിതം ഭൂഷണൌഘൈസ്തൈരമൂല്യരത്നനിര്മിതൈഃ । ചന്ദനോക്ഷിതസര്വാങ്ഗം കൌസ്തുഭേന വിരാജിതമ്
അനവധി വിലകൂടിയ രത്നങ്ങളില് നിര്മ്മിച്ച ആഭരണങ്ങള് ധരിച്ചവനും, മുഴുവന് ശരീരവും ചന്ദനത്താല് പുരട്ടിയവനും, കൗസ്തുഭമണിയില് പ്രകാശിക്കുന്നവനുമാണ്.
മയൂരപിച്ഛചൂഡം ച മാലതീമാല്യമണ്ഡിതമ് । ഈഷദ്ധാസ്യപ്രസന്നാസ്യം നിത്യോപാസ്യം ശിവാദിഭിഃ
മയില്പൊക്കിന്റെ കിരീടം ധരിച്ചവനും, മാലതിമാലകള് അണിഞ്ഞവനും, ലളിതമായ പുഞ്ചിരിയോടെ പ്രസന്നമായ മുഖവും, ശിവാദികളാല് എന്നും ആരാധിക്കപ്പെടുന്നവനുമാണ്.
ധ്യാനാസാധ്യം ദുരാരാധ്യം നിര്ഗുണം പ്രകൃതേഃ പരമ് । സര്വേഷാം പരമാത്മാനം ഭക്താനുഗ്രഹവിഗ്രഹമ്
ധ്യാനത്തിലൂടെ മാത്രം പ്രാപ്യനും, ആരാധിക്കാന് ദുഷ്കരനും, ഗുണാതീതനും പ്രകൃതിക്ക് അതീതനുമാണ്. എല്ലാവരുടെയും പരമാത്മാവും ഭക്തന്മാരെ അനുഗ്രഹിക്കുന്ന ദൈവസ്വരൂപവുമാണ്.
വേദാനിര്വചനീയം ത വരം സര്വേശ്വരം ഭജേ । ധ്യാനേനാനേന തം ധ്യാത്വാ ഭഗവന്തം സനാതനമ്
വേദങ്ങള്ക്കു വിവരണം കഴിയാത്ത, സകലഭൂതങ്ങളുടെയും ഇശ്വരനായ ആ പരമേശ്വരനെ ഞാന് ആരാധിക്കുന്നു. ഈ ധ്യാനത്തിലൂടെ ആ ശാശ്വതനായ ഭഗവാനെ ധ്യാനിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഭജ തം പരമാനന്ദം സത്യം നിത്യം പരാത്പരമ് । ഇത്യുക്ത്വാ സ്വപദം ശംഭൂര്ജഗാമ് പരമേശ്വരഃ
ആ പരമാനന്ദവും സത്യവും ശാശ്വതവും പരതത്വത്തേക്കാള് ഉന്നതവുമായ ദൈവത്തെ ആരാധിക്കണം. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം ശംഭു തന്റെ സ്വസ്ഥലത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
തം പ്രണമ്യ ജഗന്നാഥം നാരദസ്തപസേ യയൌ । നാരദഃ ശ്രീഹരിം സ്മൃത്വാ യോഗാത്ത്യക്ത്വാ കലേവരമ് നിലീനഃ പാദപദ്മേ ച പാദ (പദ്മാ) പദ്മാര്ചിതേ ഹരേഃ
ജഗന്നാഥനോട് നമസ്കരിച്ചു നാരദന് തപസ്സിനായി പോയി. ശ്രീഹരിയെ സ്മരിച്ച് യോഗശക്തിയാല് ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് ഹരിയുടെ പാദപദ്മത്തില് ലയിച്ചു.
ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മo മഹാo ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖo ഉത്തo നാരദനാo നാരദവിവാഹാദിപ്രകരണം നാമ ത്രിംശദധികശതതമോഽധ്യായഃ
ഇതോടെ മഹത്വമുള്ള ബ്രഹ്മവൈവര്ത്തപുരാണത്തിലെ ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖണ്ഡത്തിലെ നാരദന്റെ കഥയും, നാരദന്റെ വിവാഹാദി സംഭവങ്ങളും ഉള്പ്പെടുന്ന നൂറ്റിമുപ്പതാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
അധൈ കത്രിംശദധികശതതമോഽധ്യായഃ ശൌനക ഉവാച അത്യപൂര്വമുപാഖ്യാനം ശ്രുതം പരമമാദ്ഭുതമ് । സുഗോപ്യം ച സുഗോപ്യം രമ്യം രമ്യം നവം നവമ്
ഇനി നൂറ്റിമുപ്പത്തൊന്നാം അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നു. ശൗനകന് പറഞ്ഞു: അത്യന്തം അപൂര്വ്വവും അത്ഭുതകരവുമായ ഒരു കഥ ഞങ്ങള് കേട്ടു. അത്രയും രഹസ്യവും മനോഹരവും പുതുമയും നിറഞ്ഞതുമാണ്.
കിമനിര്വചനീയം ച കമനീയം മനോഹരമ് । സുദുര്ലഭാ കഥാ പ്രോക്താ പുരാണേഷു പുരാതനീ
വാക്കുകള്ക്കപ്പുറമുള്ളതും, ആകര്ഷകവും മനോഹരവും, പുരാതനപുരാണങ്ങളില് പറഞ്ഞ അപൂര്വ്വമായ കഥയുമാണ്.