തുലസീകാനനം ദൃഷ്ട്വാ പ്രയയൌ മാലതീവനമ് । വാമേ കൃത്വാ കുന്ദവനം മാധവീകാനനം തഥാ
തുളസിയുടെ കാനനം കണ്ട ശേഷം, അവൻ മല്ലികവനത്തിലേക്ക് പോയി. ഇടത്തേക്ക് കുണ്ടയുടെ കാനനം, അതുപോലെ തന്നെ മാധവിയുടെ കാനനം വെച്ചു.
ചകാര ദക്ഷിണേ കൃഷ്ണശ്ചമ്പകാരണ്യമീപ്സിനമ് । ചകാര പശ്ചാത്തൂര്ണം ച ചാരുചന്ദനകാനനമ്
കൃഷ്ണൻ കാമ്പകവനം വലതുവശത്ത് മനോഹരമായി ഒരുക്കി; പിന്നിൽ വേഗത്തിൽ സുന്ദരമായ ചന്ദനവനം ഉണ്ടാക്കി.
ദദര്ശ പുരതോ രമ്യം രാധികാഭവനം പരമ് । ഉവാസ രാധയാ സാര്ധം രത്നസിംഹാസനേ വരേ
അവന്റെ മുന്നിൽ രാധികയുടെ മനോഹരമായ ഭവനം കണ്ടു; അവിടെ രാധയോടൊപ്പം രത്നസിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നു താമസിച്ചു.
സകര്പൂരം ച താമ്ബൂലം ബുഭുജേ വാസിതം ജലമ് । സുഷ്വാപ പുഷ്പതല്പേ ച സുഗന്ധിചന്ദനാര്ചിതേ
കർപ്പൂരം ചേർത്ത താംബൂലവും സുഗന്ധമുള്ള വെള്ളവും ആസ്വദിച്ചു; പൂക്കളാൽ വിരിച്ച കിടക്കയിൽ സുഗന്ധചന്ദനത്താൽ അലങ്കരിച്ച് സുഖമായി ഉറങ്ങി.
സ രേമേ രാമയാ സാര്ധം നിമഗ്നോ രസസാഗരേ । ഇത്യേവം കഥിതം സര്വം ധര്മവക്ത്രാച്ച യച്ഛ്രുതമ്
ആനന്ദസമുദ്രത്തിൽ മുഴുകി രാധയോടൊപ്പം ക്രീഡിച്ചു; ഇങ്ങനെ ധർമ്മന്റെ വായിൽ നിന്ന് കേട്ടതെല്ലാം പറഞ്ഞുതീർന്നു.
ഗോലോകാരോഹണം രമ്യം കിം ഭൂയഃ ശ്രോതുമിച്ഛസി
ഈ മനോഹരമായ ഗോളോകയിലേക്കുള്ള ഉയർച്ചയെക്കുറിച്ച് ഇനി എന്താണ് കേൾക്കാൻ നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?
ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മo മഹാo ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖo ഉത്തo നാരദനാo ഗോലോകാരോഹണം നാമൈകോനത്രിംശദധികശതതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ മഹാ ബ്രഹ്മവൈവർത പുരാണത്തിലെ ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖണ്ഡത്തിൽ നാരദൻ പറഞ്ഞ ഗോളോകയിലേക്കുള്ള ഉയർച്ച എന്ന ഒരു നൂറിരുപത്തൊൻപതാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.
അഥ ത്രിംശദധികശതതമോഽധ്യായഃ നാരദ ഉവാച സര്വം ശ്രുതം മഹാഭാഗ നാരശേഷമഭീപ്സിതമ് । കിമപൂര്വ പുരാണം ച ബ്രഹ്മവൈവര്തമിഷ്ടദമ്
ഇപ്പോൾ നൂറിരുപതാം അധ്യായം. നാരദൻ പറഞ്ഞു: മഹാഭാഗവ, എല്ലാം ഞാൻ കേട്ടു, ഇനി ഒന്നും ശേഷിക്കുന്നില്ല; ഈ ബ്രഹ്മവൈവർതം എത്ര അത്ഭുതകരമായ, ആഗ്രഹം നിറവേറ്റുന്ന പുരാണമാണേ!
അധുനാ കിം കരിഷ്യാമി തന്മാം ബ്രൂഹി ജഗദ്ഗുരോ । ആജ്ഞാം കുരു തപസ്യാം ച കര്തു യാമി ഹിമാലയമ്
ഇപ്പോൾ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം? ലോകഗുരുവേ, ദയവായി എന്നോട് പറയൂ; ആജ്ഞാപിച്ചാൽ ഞാൻ ഹിമാലയത്തിൽ പോയി തപസ്സ് ചെയ്യാം.
നാരായണ ഉവാച ഉവബര്ഹണഗന്ധര്ദഃ പഞ്ചശത്കാമിനീപതിഃ । ജന്മാന്തരേ ഭവാനാസീദധുനാ ബ്രഹ്മപുത്രകഃ
നാരായണൻ പറഞ്ഞു: മുൻജന്മത്തിൽ നീ ഉവബർഹണൻ എന്ന ഗാന്ധർവരാജാവും അമ്പതുപേർ ഭാര്യമാരുടെ നാഥനുമായിരുന്നു; ഇപ്പോൾ നീ ബ്രഹ്മാവിന്റെ മകനാണ്.
താസ്വേകാ ച സതീ രമ്യാ തപസാ ശംകരം പരമ് । ആരാധ്യ ച വരം ലേഭേ വാഞ്ഛിതം നാരദം പതിമ്
അവരിൽ ഒരുത്തി, സതിയും മനോഹരിയുമായിരുന്നു; അവൾ തപസ്സിലൂടെ പരമശിവനെ ആരാധിച്ച്, ഇഷ്ടമായ വരമായി നാരദനെ ഭർത്താവായി ലഭിച്ചു.
സാ ച സൃഞ്ജയകന്യാ ച സ്വര്ണഷ്ഠീവീസഹോദരാ । താം വിവാഹം കുരുഷ്വേതി ശംകരാജ്ഞാ കഥം വൃഥാ
അവൾ സൃഞ്ജയന്റെ മകളും സ്വർണഷ്ടീവിയുടെ സഹോദരിയുമാണ്; അവളെ വിവാഹം ചെയ്യണമെന്ന് ശംഭുവിന്റെ ആജ്ഞ എങ്ങനെ ഫലിക്കാതിരിക്കും?
സുന്ദരീ സുന്ദരീഷ്വേവം കോമലാം കമലാകലാമ് । പതിവ്രതാം മഹാഭഗാം രമ്യാം സുപ്രിയവാദിനീമ്
സുന്ദരിമാരിൽ ഏറ്റവും സുന്ദരിയും, താമരപ്പൂവിന്റെ ഇലപോലും কোমളയും, ഭർത്താവിനോടു വിശുദ്ധഭക്തിയുള്ളവളും, മഹാഭാഗവതിയും, മനോഹരിയും, മധുരഭാഷിണിയുമാണ് അവൾ.
കാമുകീം കമനീയാം ച ശശ്വത്സുസ്ഥിരയൌവനാമ് । വിധാത്രാ ലിഖിതം കര്മ പ്രാക്തനം കേന വാര്യതേ
കാമുകിയും ആകർഷകവുമാണ് അവൾ, എന്നും യുവത്വത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവളാണ്; സൃഷ്ടാവൻ മുൻജന്മത്തിൽ എഴുതിയ വിധിയെ ആരാണ് തടയാൻ കഴിയുക?
നാഭുക്തം ക്ഷീയതേ കര്മ കല്പകോടിശതൈരപി । അവശ്യമേവ ഭോക്തവ്യം കൃതം ശുഭാശുഭമ്
അനുഭവിക്കാത്ത കർമ്മം കോടിക്കണക്കിന് കാല്പര്യങ്ങളായാലും നശിക്കില്ല; ചെയ്ത നല്ലതും ചീത്തയും നിർബന്ധമായും അനുഭവിക്കേണ്ടതാണു.
സൂത ഉവാച നാരായണവചഃ ശ്രുത്വാ ഹൃദയേന വിദൂയതാ । പ്രണമ്യ പ്രയയൌ ശീഘ്രം നാരദഃ സൃഞ്ജയാലയമ്
സൂതൻ പറഞ്ഞു: നാരായണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട നാരദൻ, മനസ്സിൽ ഉല്ലാസം നിറഞ്ഞ്, നമസ്കരിച്ച് വേഗത്തിൽ സൃഞ്ജയന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
ശൌനക ഉവാച അഹോ സൂത മഹാഭാഗ ശ്രുതം കിം പരമാദ്ഭുതമ് । കിമപൂര്വം രഹസ്യം ച സരസം ച പുരാതനമ്
ശൗനകൻ പറഞ്ഞു: സൂതാ മഹാഭാഗവ, എന്താണ് ഈ അത്ഭുതകരമായത് കേട്ടത്? എന്താണ് ഈ അപൂർവവും രഹസ്യവും രസകരവുമായ പുരാതനകഥ?
അധുനാ ശ്രോതുമിച്ഛാമി വിവാഹം നാരദസ്യ ച । അതീന്ദ്രിയസ്യ ച മുനേര്ബ്രഹ്മപുത്രസ്യ സാംപ്രതമ്
ഇപ്പോൾ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് നാരദന്റെ വിവാഹം കേൾക്കാനാണ്; ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കപ്പുറം ഉള്ള ബ്രഹ്മപുത്രനായ ആ മഹർഷിയുടെ വിവാഹം എങ്ങനെ നടന്നു എന്ന് പറയൂ.
സൂത ഉവാച നാരദോ മൂ(ഗു)ഢരുപശ്ച ദൃഷ്ടാവാ സൃഞ്ജയകന്യകാമ് । തപസ്വിനീം മഹാഭാഗാം വിഷ്ണുവ്രതപരായണാമ്
സൂതൻ പറഞ്ഞു: മറഞ്ഞ രൂപത്തിൽ നാരായണഭക്തനായ നാരദൻ ശ്രുഞ്ചയന്റെ മകളെ കണ്ടു. അവൾ വലിയ തപസ്സുകാരിയും ഭാഗ്യശാലിയും വിഷ്ണുവിന്റെ വ്രതത്തിൽ അർപ്പിതയുമായിരുന്നു.
യയൌ ബ്രഹ്മസഭാം രമ്യാം സര്വദേവൈഃ സമാവൃതാമ് । പ്രണമ്യ പിതരം ശാന്തഃ സര്വം തത്ത്വമുവാച തമ്
അവൻ സകലദേവന്മാരും ചുറ്റിയിരിക്കുന്ന മനോഹരമായ ബ്രഹ്മാസഭയിലേക്ക് പോയി. അച്ഛനോടു വിനയത്തോടെ നമസ്കരിച്ച്, മനസ്സിലുണ്ടായതൊക്കെയും ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
ബ്രഹ്മാ പ്രഹൃഷ്ടവദനഃ ശ്രുത്വാ വാര്താം ശുഭാവഹാമ് । തപസ്വിനം ച പുത്രം ച സംപ്രാപ്യ ജഗതാം പതിഃ
ലോകങ്ങളുടെ രക്ഷകനായ ബ്രഹ്മാവിന് സന്തോഷം നിറഞ്ഞ മുഖം. മകനായ തപസ്സുകാരനെയും സന്തോഷവാർത്തയും കേട്ടു.
രത്നനിര്മാണയാനേന സാര്ധം ദേവൈഃ ശുഭേ ക്ഷണേ । പുത്രം കൃത്വാ ച പുരതോ യയൌ സൃഞ്ജയമന്ദിരമ്
രത്നങ്ങളാൽ നിർമ്മിച്ച രഥത്തിൽ ദേവന്മാരോടൊപ്പം, നല്ല സമയത്ത്, മകനെ മുന്നിൽ ഇരുത്തി, ബ്രഹ്മാവ് ശ്രുഞ്ചയന്റെ അരമനയിലേക്ക് പോയി.
തച്ഛ്രുത്വാ സൃഞ്ജയോ രാജാ രത്നഭൂഷണഭൂഷിതാമ് । ഗൃഹീത്വാ കന്യകാം രമ്യാം നാരദായ ദദൌ മുദാ
ഇത് കേട്ട ശ്രുഞ്ചയ രാജാവ് രത്നാഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞ്, മനോഹരമായ മകളെ സന്തോഷത്തോടെ എടുത്ത് നാരദനു നൽകി.
സര്വസ്വം ദക്ഷിണാം ദത്ത്വാ മണിമുക്താദികം തഥാ । പുടാഞ്ജലിയുതോ ഭൂത്വാ പരിഹാരേ ചകാര സഃ
അവൻ തന്റെ സമ്പത്ത് മുഴുവൻ, മുത്തും രത്നങ്ങളും ഉൾപ്പെടെ, ദക്ഷിണയായി നൽകി. കൈകൂപ്പി വിനയത്തോടെ എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും നിർവഹിച്ചു.
കന്യാം സമര്പ്യ ബ്രഹ്മാണം രാജാ ച യോഗിനാം വരഃ । രുരോദ ഭൃശമുച്ചൈശ്ച വത്സേ വത്സ ഇതീരിതമ്
മകളെ ബ്രഹ്മാവിന് സമർപ്പിച്ച ശേഷം, യോഗികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ രാജാവ് ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞു: "കുഞ്ഞേ, കുഞ്ഞേ!" എന്ന് വിളിച്ചു.
ക്വ യാസി ത്യക്ത്വാ മദ്ഗേഹം ശൂന്യം ക മലലോചനേ । അഹം യാമി വനം ഘോരം ത്വാം ത്യക്ത്വാ ജീവിതോ മൃതഃ
"കമലനയനേ, നീ പോയാൽ എന്റെ വീട് ശൂന്യമായില്ലേ? ഞാൻ ഭയങ്കരമായ കാടിലേക്ക് പോകുന്നു. നിന്നെ വിട്ട് ജീവൻ മരിച്ചതുപോലെയാണ്."
പ്രണമ്യ പിതരം കന്യാ രുദന്തം മാതരം തഥാ । രുദതീം താം രുദന്തീ സാഽപ്യാരുരോഹ രഥം വിധേഃ
അച്ഛനോടു നമസ്കരിച്ചു, അമ്മയെ കരയുന്നതു കണ്ടു, അവളും കരഞ്ഞു. പിന്നെ സൃഷ്ടാവിന്റെ രഥത്തിൽ കയറി.
ഗൃഹീത്വാ ച സഭാര്യം ച പുത്രം ധാതാ മുദാഽന്വിതഃ । പ്രയയൌ ബ്രഹ്മലോകം ച ദേവന്ദ്രൈര്മുനിഭിഃ സഹ
മകനെയും ഭാര്യയെയും കൂട്ടി, സന്തോഷത്തോടെ സൃഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവ് ദേവന്മാരും മുനിമാരും കൂടെ ബ്രഹ്മലോകത്തിലേക്ക് പോയി.
ബ്രാഹ്മണാന്ബോജയാമാസ സാങ്ഗേ മങ്ഗലകര്മണി । ദേവാനപി ച സിദ്ധാംശ്ച വാദയാമാസ ദുംദുഭിമ്
അവൻ സംഘത്തോടൊപ്പം മംഗളകർമ്മങ്ങൾ നടത്തി ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ഭക്ഷിപ്പിച്ചു. ദേവന്മാരെയും സിദ്ധന്മാരെയും ആദരിച്ചു, ദംതുരു മുഴക്കി.
നാരദസ്തു മുനിശ്രേഷ്ഠോ ബാധിതഃ പൂര്വകര്മണാ । യസ്യ യത്പ്രാക്തനം വിപ്ര ദുര്ലങ്ധ്യ കേന വാര്യതേ
എന്നാൽ മുനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ നാരദൻ മുൻജന്മകർമ്മത്താൽ ബുദ്ധിമുട്ടി. ആരുടേയും പഴയ വിധി ആരാൽ മറികടക്കാനാകും?