തവാഽഽജ്ഞയാ പഞ്ചധാഽഹം പഞ്ചപ്രകൃതിരൂപിണീ । കലാകലാംശയാഽഹം ച ദേവപത്നയോ ഗൃഹേ ഗൃഹേ
നിന്റെ ആജ്ഞയാൽ ഞാൻ അഞ്ചു രൂപങ്ങളിൽ, അഞ്ചു പ്രകൃതികളായാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്; ഭാഗങ്ങളായും കലകളായും ഞാൻ ഓരോ ദേവന്റെ ഭാര്യയായി ഓരോ വീട്ടിലും ഉണ്ടാകുന്നു.
ശീഘ്രം ഗച്ഛ മഹാഭാഗ തത്രാഽഹം വിരഹാതുരാ । ഗോവീഭിഃ സഹിതാ രാസം ഭ്രമന്തീ പരിതഃ സദാ
വളരെ ഭാഗ്യവതിയായവളേ, നീ വേഗം പോകുക; അവിടെ ഞാൻ വിരഹവേദനയിൽ കിടക്കുന്നു, എപ്പോഴും പശുക്കളോടൊപ്പം രാസമണ്ഡലത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു.
പാര്വതീവചനം ശ്രുത്വാ പ്രഹസ്യ രസികേശ്വരഃ । രത്നയാനം സമാരുഹ്യ യയൌ ഗോലോകമുത്തമമ്
പാർവതിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട രസേശ്വരൻ സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചു; രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച രഥത്തിൽ കയറി, ഉത്തമമായ ഗോലോകത്തിലേക്ക് പോയി.
പാര്വതീ ബോധയാമാസ സ്വയം ദേവഗണം തഥാ । മായാവംശീരവാച്ഛന്നം വിഷ്ണുമായാ സനാതനീ
പാർവതി സ്വയം ദേവഗണത്തെയും ബോധിപ്പിച്ചു; മായാവംശത്തിൽ മറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ശാശ്വതമായ വിഷ്ണുമായയായിരുന്നു അവൾ.
കൃത്വാ തേ ഹരിശബ്ദം ച സ്വഗൃഹം വിസ്മയം യയുഃ । ശിവേന സാര്ധം ദുര്ഗാ സാ പ്രഹൃഷ്ടാ സ്വപുരം യയൌ
അവർ ഹരിയുടെ നാമം ഉച്ചരിച്ച് അത്ഭുതത്തോടെ സ്വന്തം വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങി; ദുർഗ്ഗയും ശിവനോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് പോയി.
അഥ കൃഷ്ണം സമായാന്തം രാധാ ഗോപീഗണൈഃ സഹ । അനുവ്രജം യയൌ ഹൃഷ്ടാ സര്വജ്ഞാ പ്രാണവല്ലഭമ്
അപ്പോൾ രാധയും ഗോപികളോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ സർവ്വജ്ഞനുമായ പ്രാണപ്രിയനായ കൃഷ്ണനെ പിന്തുടർന്നു.
ദൃഷ്ട്വാ സമീപമായാന്തമവരുഹ്യ രഥാത്സതീ । പ്രണനാമ ജഗന്നാഥം സിരസാ സഖിഭിഃ സഹ
അവനെ സമീപത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ട സതി രഥത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, സഖികളോടൊപ്പം തലകുനിച്ച് ജഗന്നാഥനോട് നമസ്കരിച്ചു.
ഗോപാ ഗോപ്യശ്ച മുദിതാഃ പ്രഫുല്ലവദനേക്ഷണാഃ । ദുംദുഭിം വാദയാമാസുരീശ്വരാഗമനോത്സുകാഃ
ഗോപന്മാരും ഗോപികളും സന്തോഷത്തോടെ പുഷ്പിച്ച മുഖങ്ങളോടെ, ഈശ്വരന്റെ വരവിനായി ആകാംക്ഷയോടെ ദുന്ദുഭി മേളം ഇടാൻ തുടങ്ങി.
വിരജാം ച സമുത്തീര്യ ദൃഷ്ട്വാ രാധാം ജഗത്പതിഃ । അവരുഹ്യ രഥാത്തൂര്ണം ഗൃഹീത്വാ രാധികാകരമ്
വിരജാനദി കടന്ന് ലോകനാഥൻ രാധയെ കണ്ടു; ഉടൻ രഥത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി രാധികയുടെ കൈ പിടിച്ചു.
ശതശൃങ്ഗം ച ബഭ്രാമ സുരമ്യം രാസമണ്ഡലമ് । ദൃഷ്ട്വാഽക്ഷയവടം പുണ്യം പുണ്യം വൃന്ദാവനം യയൌ
അവൻ നൂറ് കൊമ്പുകളോടെ മനോഹരമായ രാസമണ്ഡലത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചു; അക്ഷയവടം കണ്ടു, അതിനുശേഷം പുണ്യമായ വൃന്ദാവനത്തിലേക്ക് പോയി.
തുലസീകാനനം ദൃഷ്ട്വാ പ്രയയൌ മാലതീവനമ് । വാമേ കൃത്വാ കുന്ദവനം മാധവീകാനനം തഥാ
തുളസിയുടെ കാനനം കണ്ട ശേഷം, അവൻ മല്ലികവനത്തിലേക്ക് പോയി. ഇടത്തേക്ക് കുണ്ടയുടെ കാനനം, അതുപോലെ തന്നെ മാധവിയുടെ കാനനം വെച്ചു.
ചകാര ദക്ഷിണേ കൃഷ്ണശ്ചമ്പകാരണ്യമീപ്സിനമ് । ചകാര പശ്ചാത്തൂര്ണം ച ചാരുചന്ദനകാനനമ്
കൃഷ്ണൻ കാമ്പകവനം വലതുവശത്ത് മനോഹരമായി ഒരുക്കി; പിന്നിൽ വേഗത്തിൽ സുന്ദരമായ ചന്ദനവനം ഉണ്ടാക്കി.
ദദര്ശ പുരതോ രമ്യം രാധികാഭവനം പരമ് । ഉവാസ രാധയാ സാര്ധം രത്നസിംഹാസനേ വരേ
അവന്റെ മുന്നിൽ രാധികയുടെ മനോഹരമായ ഭവനം കണ്ടു; അവിടെ രാധയോടൊപ്പം രത്നസിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നു താമസിച്ചു.
സകര്പൂരം ച താമ്ബൂലം ബുഭുജേ വാസിതം ജലമ് । സുഷ്വാപ പുഷ്പതല്പേ ച സുഗന്ധിചന്ദനാര്ചിതേ
കർപ്പൂരം ചേർത്ത താംബൂലവും സുഗന്ധമുള്ള വെള്ളവും ആസ്വദിച്ചു; പൂക്കളാൽ വിരിച്ച കിടക്കയിൽ സുഗന്ധചന്ദനത്താൽ അലങ്കരിച്ച് സുഖമായി ഉറങ്ങി.
സ രേമേ രാമയാ സാര്ധം നിമഗ്നോ രസസാഗരേ । ഇത്യേവം കഥിതം സര്വം ധര്മവക്ത്രാച്ച യച്ഛ്രുതമ്
ആനന്ദസമുദ്രത്തിൽ മുഴുകി രാധയോടൊപ്പം ക്രീഡിച്ചു; ഇങ്ങനെ ധർമ്മന്റെ വായിൽ നിന്ന് കേട്ടതെല്ലാം പറഞ്ഞുതീർന്നു.
ഗോലോകാരോഹണം രമ്യം കിം ഭൂയഃ ശ്രോതുമിച്ഛസി
ഈ മനോഹരമായ ഗോളോകയിലേക്കുള്ള ഉയർച്ചയെക്കുറിച്ച് ഇനി എന്താണ് കേൾക്കാൻ നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?
ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മo മഹാo ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖo ഉത്തo നാരദനാo ഗോലോകാരോഹണം നാമൈകോനത്രിംശദധികശതതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ മഹാ ബ്രഹ്മവൈവർത പുരാണത്തിലെ ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖണ്ഡത്തിൽ നാരദൻ പറഞ്ഞ ഗോളോകയിലേക്കുള്ള ഉയർച്ച എന്ന ഒരു നൂറിരുപത്തൊൻപതാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.
അഥ ത്രിംശദധികശതതമോഽധ്യായഃ നാരദ ഉവാച സര്വം ശ്രുതം മഹാഭാഗ നാരശേഷമഭീപ്സിതമ് । കിമപൂര്വ പുരാണം ച ബ്രഹ്മവൈവര്തമിഷ്ടദമ്
ഇപ്പോൾ നൂറിരുപതാം അധ്യായം. നാരദൻ പറഞ്ഞു: മഹാഭാഗവ, എല്ലാം ഞാൻ കേട്ടു, ഇനി ഒന്നും ശേഷിക്കുന്നില്ല; ഈ ബ്രഹ്മവൈവർതം എത്ര അത്ഭുതകരമായ, ആഗ്രഹം നിറവേറ്റുന്ന പുരാണമാണേ!
അധുനാ കിം കരിഷ്യാമി തന്മാം ബ്രൂഹി ജഗദ്ഗുരോ । ആജ്ഞാം കുരു തപസ്യാം ച കര്തു യാമി ഹിമാലയമ്
ഇപ്പോൾ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം? ലോകഗുരുവേ, ദയവായി എന്നോട് പറയൂ; ആജ്ഞാപിച്ചാൽ ഞാൻ ഹിമാലയത്തിൽ പോയി തപസ്സ് ചെയ്യാം.
നാരായണ ഉവാച ഉവബര്ഹണഗന്ധര്ദഃ പഞ്ചശത്കാമിനീപതിഃ । ജന്മാന്തരേ ഭവാനാസീദധുനാ ബ്രഹ്മപുത്രകഃ
നാരായണൻ പറഞ്ഞു: മുൻജന്മത്തിൽ നീ ഉവബർഹണൻ എന്ന ഗാന്ധർവരാജാവും അമ്പതുപേർ ഭാര്യമാരുടെ നാഥനുമായിരുന്നു; ഇപ്പോൾ നീ ബ്രഹ്മാവിന്റെ മകനാണ്.
താസ്വേകാ ച സതീ രമ്യാ തപസാ ശംകരം പരമ് । ആരാധ്യ ച വരം ലേഭേ വാഞ്ഛിതം നാരദം പതിമ്
അവരിൽ ഒരുത്തി, സതിയും മനോഹരിയുമായിരുന്നു; അവൾ തപസ്സിലൂടെ പരമശിവനെ ആരാധിച്ച്, ഇഷ്ടമായ വരമായി നാരദനെ ഭർത്താവായി ലഭിച്ചു.
സാ ച സൃഞ്ജയകന്യാ ച സ്വര്ണഷ്ഠീവീസഹോദരാ । താം വിവാഹം കുരുഷ്വേതി ശംകരാജ്ഞാ കഥം വൃഥാ
അവൾ സൃഞ്ജയന്റെ മകളും സ്വർണഷ്ടീവിയുടെ സഹോദരിയുമാണ്; അവളെ വിവാഹം ചെയ്യണമെന്ന് ശംഭുവിന്റെ ആജ്ഞ എങ്ങനെ ഫലിക്കാതിരിക്കും?
സുന്ദരീ സുന്ദരീഷ്വേവം കോമലാം കമലാകലാമ് । പതിവ്രതാം മഹാഭഗാം രമ്യാം സുപ്രിയവാദിനീമ്
സുന്ദരിമാരിൽ ഏറ്റവും സുന്ദരിയും, താമരപ്പൂവിന്റെ ഇലപോലും কোমളയും, ഭർത്താവിനോടു വിശുദ്ധഭക്തിയുള്ളവളും, മഹാഭാഗവതിയും, മനോഹരിയും, മധുരഭാഷിണിയുമാണ് അവൾ.
കാമുകീം കമനീയാം ച ശശ്വത്സുസ്ഥിരയൌവനാമ് । വിധാത്രാ ലിഖിതം കര്മ പ്രാക്തനം കേന വാര്യതേ
കാമുകിയും ആകർഷകവുമാണ് അവൾ, എന്നും യുവത്വത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവളാണ്; സൃഷ്ടാവൻ മുൻജന്മത്തിൽ എഴുതിയ വിധിയെ ആരാണ് തടയാൻ കഴിയുക?
നാഭുക്തം ക്ഷീയതേ കര്മ കല്പകോടിശതൈരപി । അവശ്യമേവ ഭോക്തവ്യം കൃതം ശുഭാശുഭമ്
അനുഭവിക്കാത്ത കർമ്മം കോടിക്കണക്കിന് കാല്പര്യങ്ങളായാലും നശിക്കില്ല; ചെയ്ത നല്ലതും ചീത്തയും നിർബന്ധമായും അനുഭവിക്കേണ്ടതാണു.
സൂത ഉവാച നാരായണവചഃ ശ്രുത്വാ ഹൃദയേന വിദൂയതാ । പ്രണമ്യ പ്രയയൌ ശീഘ്രം നാരദഃ സൃഞ്ജയാലയമ്
സൂതൻ പറഞ്ഞു: നാരായണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട നാരദൻ, മനസ്സിൽ ഉല്ലാസം നിറഞ്ഞ്, നമസ്കരിച്ച് വേഗത്തിൽ സൃഞ്ജയന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
ശൌനക ഉവാച അഹോ സൂത മഹാഭാഗ ശ്രുതം കിം പരമാദ്ഭുതമ് । കിമപൂര്വം രഹസ്യം ച സരസം ച പുരാതനമ്
ശൗനകൻ പറഞ്ഞു: സൂതാ മഹാഭാഗവ, എന്താണ് ഈ അത്ഭുതകരമായത് കേട്ടത്? എന്താണ് ഈ അപൂർവവും രഹസ്യവും രസകരവുമായ പുരാതനകഥ?
അധുനാ ശ്രോതുമിച്ഛാമി വിവാഹം നാരദസ്യ ച । അതീന്ദ്രിയസ്യ ച മുനേര്ബ്രഹ്മപുത്രസ്യ സാംപ്രതമ്
ഇപ്പോൾ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് നാരദന്റെ വിവാഹം കേൾക്കാനാണ്; ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കപ്പുറം ഉള്ള ബ്രഹ്മപുത്രനായ ആ മഹർഷിയുടെ വിവാഹം എങ്ങനെ നടന്നു എന്ന് പറയൂ.
സൂത ഉവാച നാരദോ മൂ(ഗു)ഢരുപശ്ച ദൃഷ്ടാവാ സൃഞ്ജയകന്യകാമ് । തപസ്വിനീം മഹാഭാഗാം വിഷ്ണുവ്രതപരായണാമ്
സൂതൻ പറഞ്ഞു: മറഞ്ഞ രൂപത്തിൽ നാരായണഭക്തനായ നാരദൻ ശ്രുഞ്ചയന്റെ മകളെ കണ്ടു. അവൾ വലിയ തപസ്സുകാരിയും ഭാഗ്യശാലിയും വിഷ്ണുവിന്റെ വ്രതത്തിൽ അർപ്പിതയുമായിരുന്നു.
യയൌ ബ്രഹ്മസഭാം രമ്യാം സര്വദേവൈഃ സമാവൃതാമ് । പ്രണമ്യ പിതരം ശാന്തഃ സര്വം തത്ത്വമുവാച തമ്
അവൻ സകലദേവന്മാരും ചുറ്റിയിരിക്കുന്ന മനോഹരമായ ബ്രഹ്മാസഭയിലേക്ക് പോയി. അച്ഛനോടു വിനയത്തോടെ നമസ്കരിച്ച്, മനസ്സിലുണ്ടായതൊക്കെയും ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.