പാര്വത്യുവാച ഏകാഽഹം രാധികാരൂപാ ഗോലോകേ രാസമണ്ഡലേ । രാസശൂന്യം ച ഗോലോകം പരിപൂര്ണ കുരു പ്രഭോ
പാർവതി പറഞ്ഞു: ഞാൻ ഒരുത്തി മാത്രം രാധയുടെ രൂപത്തിൽ ഗോലോകത്തിലെ രാസമണ്ഡലത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. പ്രഭോ, രാസം ഇല്ലാത്ത ഗോലോകം പൂർണ്ണമാക്കുക.
ഗച്ഛ ത്വം രഥമാരുഹ്യ മുക്താമാണിക്യഭൂഷിതമ് । പരിബൂര്ണതമാഽഹം ച തവ വങഃ സ്ഥലസ്ഥിതാ
നീ മുത്തുകളും മണികളും അണിഞ്ഞിരിക്കുന്ന രഥത്തിൽ കയറി പോ. ഞാൻ ഏറ്റവും പൂർണ്ണമായവളായി നിന്റെ വനഭൂമിയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
തവാഽഽജ്ഞയാ മഹാലക്ഷ്മീരഹം വൈകുണ്ഠഗാമിനീ । സരസ്വതീ ച തത്രൈവ വാമേ പാര്ശ്വേ ഹരേരപി
നിന്റെ ആജ്ഞയാൽ ഞാൻ മഹാലക്ഷ്മിയായി വൈകുണ്ഠത്തിലേക്കു പോകുന്നു; അവിടെ ഹരിയുടെ ഇടത് വശത്ത് സരസ്വതിയും നിലകൊള്ളുന്നു.
തവാഹം മനസാ ജാതാ സിന്ധുകന്യാ തവാഽഽജ്ഞയാ । സാവിത്രീ വേദമാതാഽഹം കലയാ വിധിസംനിധൌ
നിന്റെ ഇച്ഛയാൽ ഞാൻ സമുദ്രത്തിന്റെ മകളായി നിന്റെ മനസ്സിൽ ജനിച്ചു; ബ്രഹ്മാവിന്റെ അടുത്ത് ഭാഗികമായി സാവിത്രിയായി, വേദങ്ങളുടെ മാതാവായി ഞാൻ നിലകൊള്ളുന്നു.
തൈജഃസു സര്വദേവാനാം പുരാ സത്യേ തവാഽഽജ്ഞയാ । അധിഷ്ഠാനം കൃത തത്ര ധൃതം ദേവ്യാ ശരീരകമ്
സത്യയുഗത്തിൽ, നിന്റെ ആജ്ഞയാൽ, എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും തേജസ്സിൽ ദേവിയുടെ രൂപം അവിടെ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു, അതും നിലനിർത്തപ്പെട്ടു.
ശുമ്ഭാദയശ്ച ദൈത്യാശ്ച നിഹതാശ്ചാവലീലയാ । ദുര്ഗ നിഹത്യ തുര്ഗാഽഹം ത്രിപുരാ ത്രിപുരേ വധേ
ശുംബൻ തുടങ്ങിയ ദാനവന്മാരെ എളുപ്പത്തിൽ ഞാൻ ദുർഗ്ഗയായി സംഹരിച്ചു; തുര്ഗ്ഗയായി ത്രിപുരനെ ത്രിപുരയുടെ സംഹാരത്തിൽ ഞാൻ കൊല്ലുകയും ചെയ്തു.
നിഹത്യ രക്തബീജം ച രക്തബീജവിനാശിനീ । തവാഽഽജ്ഞയാ ദക്ഷകന്യാ സതീ സത്യസ്വരൂപിണീ
രക്തബീജനെ സംഹരിച്ച്, രക്തബീജവിനാശിനിയായി ഞാൻ നിന്ന ആജ്ഞയാൽ ദക്ഷന്റെ മകളായ സതിയായി, സത്യസ്വരൂപിണിയായി ജനിച്ചു.
യോഗേന ത്യക്ത്വാ ദേഹം ച ശൈലജാഽഹം തവാഽഽജ്ഞയാ । ത്വയാ ദത്തവാ (ത്താഃ ശംകരായ ഗോലോകേ രാസമണ്ഡലേ
യോഗം വഴി ദേഹം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഞാൻ നിന്റെ ആജ്ഞയാൽ ശൈലജയായി; ഗോലോകത്തിൽ രാസമണ്ഡലത്തിൽ നീ എന്നെ ശങ്കരനു നൽകി.
വിഷ്ണുഭക്തിരഹം തേന വിഷ്ണുമായാ ച വൈഷ്ണവീ । നാരായണസ്യ മായാഽഹം തേന നാരായണീ സ്മൃതാ
ഞാൻ വിഷ്ണുവിൽ ഭക്തിയാണ്; അതിനാൽ വിഷ്ണുമായയും വൈഷ്ണവിയും ആകുന്നു. ഞാൻ നാരായണന്റെ മായയാണ്; അതിനാൽ നാരായണി എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.
കൃഷ്ണപ്രാണാധികാഽഹം ച പ്രാണാധിഷ്ഠാതൃദേവതാ । മഹാവിഷ്ണോശ്ച വാസോശ്ച ജനനീ രാധികാ സ്വയമ്
കൃഷ്ണനേക്കാൾ പ്രാണം വല്യവളാണ് ഞാൻ; പ്രാണത്തിന്റെ അധിഷ്ഠാതൃദേവതയും മഹാവിഷ്ണുവിന്റെ വാസസ്ഥലത്തിന്റെ മാതാവായ രാധികയും ഞാൻ തന്നെയാണ്.
തവാഽഽജ്ഞയാ പഞ്ചധാഽഹം പഞ്ചപ്രകൃതിരൂപിണീ । കലാകലാംശയാഽഹം ച ദേവപത്നയോ ഗൃഹേ ഗൃഹേ
നിന്റെ ആജ്ഞയാൽ ഞാൻ അഞ്ചു രൂപങ്ങളിൽ, അഞ്ചു പ്രകൃതികളായാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്; ഭാഗങ്ങളായും കലകളായും ഞാൻ ഓരോ ദേവന്റെ ഭാര്യയായി ഓരോ വീട്ടിലും ഉണ്ടാകുന്നു.
ശീഘ്രം ഗച്ഛ മഹാഭാഗ തത്രാഽഹം വിരഹാതുരാ । ഗോവീഭിഃ സഹിതാ രാസം ഭ്രമന്തീ പരിതഃ സദാ
വളരെ ഭാഗ്യവതിയായവളേ, നീ വേഗം പോകുക; അവിടെ ഞാൻ വിരഹവേദനയിൽ കിടക്കുന്നു, എപ്പോഴും പശുക്കളോടൊപ്പം രാസമണ്ഡലത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു.
പാര്വതീവചനം ശ്രുത്വാ പ്രഹസ്യ രസികേശ്വരഃ । രത്നയാനം സമാരുഹ്യ യയൌ ഗോലോകമുത്തമമ്
പാർവതിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട രസേശ്വരൻ സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചു; രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച രഥത്തിൽ കയറി, ഉത്തമമായ ഗോലോകത്തിലേക്ക് പോയി.
പാര്വതീ ബോധയാമാസ സ്വയം ദേവഗണം തഥാ । മായാവംശീരവാച്ഛന്നം വിഷ്ണുമായാ സനാതനീ
പാർവതി സ്വയം ദേവഗണത്തെയും ബോധിപ്പിച്ചു; മായാവംശത്തിൽ മറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ശാശ്വതമായ വിഷ്ണുമായയായിരുന്നു അവൾ.
കൃത്വാ തേ ഹരിശബ്ദം ച സ്വഗൃഹം വിസ്മയം യയുഃ । ശിവേന സാര്ധം ദുര്ഗാ സാ പ്രഹൃഷ്ടാ സ്വപുരം യയൌ
അവർ ഹരിയുടെ നാമം ഉച്ചരിച്ച് അത്ഭുതത്തോടെ സ്വന്തം വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങി; ദുർഗ്ഗയും ശിവനോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് പോയി.
അഥ കൃഷ്ണം സമായാന്തം രാധാ ഗോപീഗണൈഃ സഹ । അനുവ്രജം യയൌ ഹൃഷ്ടാ സര്വജ്ഞാ പ്രാണവല്ലഭമ്
അപ്പോൾ രാധയും ഗോപികളോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ സർവ്വജ്ഞനുമായ പ്രാണപ്രിയനായ കൃഷ്ണനെ പിന്തുടർന്നു.
ദൃഷ്ട്വാ സമീപമായാന്തമവരുഹ്യ രഥാത്സതീ । പ്രണനാമ ജഗന്നാഥം സിരസാ സഖിഭിഃ സഹ
അവനെ സമീപത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ട സതി രഥത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, സഖികളോടൊപ്പം തലകുനിച്ച് ജഗന്നാഥനോട് നമസ്കരിച്ചു.
ഗോപാ ഗോപ്യശ്ച മുദിതാഃ പ്രഫുല്ലവദനേക്ഷണാഃ । ദുംദുഭിം വാദയാമാസുരീശ്വരാഗമനോത്സുകാഃ
ഗോപന്മാരും ഗോപികളും സന്തോഷത്തോടെ പുഷ്പിച്ച മുഖങ്ങളോടെ, ഈശ്വരന്റെ വരവിനായി ആകാംക്ഷയോടെ ദുന്ദുഭി മേളം ഇടാൻ തുടങ്ങി.
വിരജാം ച സമുത്തീര്യ ദൃഷ്ട്വാ രാധാം ജഗത്പതിഃ । അവരുഹ്യ രഥാത്തൂര്ണം ഗൃഹീത്വാ രാധികാകരമ്
വിരജാനദി കടന്ന് ലോകനാഥൻ രാധയെ കണ്ടു; ഉടൻ രഥത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി രാധികയുടെ കൈ പിടിച്ചു.
ശതശൃങ്ഗം ച ബഭ്രാമ സുരമ്യം രാസമണ്ഡലമ് । ദൃഷ്ട്വാഽക്ഷയവടം പുണ്യം പുണ്യം വൃന്ദാവനം യയൌ
അവൻ നൂറ് കൊമ്പുകളോടെ മനോഹരമായ രാസമണ്ഡലത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചു; അക്ഷയവടം കണ്ടു, അതിനുശേഷം പുണ്യമായ വൃന്ദാവനത്തിലേക്ക് പോയി.
തുലസീകാനനം ദൃഷ്ട്വാ പ്രയയൌ മാലതീവനമ് । വാമേ കൃത്വാ കുന്ദവനം മാധവീകാനനം തഥാ
തുളസിയുടെ കാനനം കണ്ട ശേഷം, അവൻ മല്ലികവനത്തിലേക്ക് പോയി. ഇടത്തേക്ക് കുണ്ടയുടെ കാനനം, അതുപോലെ തന്നെ മാധവിയുടെ കാനനം വെച്ചു.
ചകാര ദക്ഷിണേ കൃഷ്ണശ്ചമ്പകാരണ്യമീപ്സിനമ് । ചകാര പശ്ചാത്തൂര്ണം ച ചാരുചന്ദനകാനനമ്
കൃഷ്ണൻ കാമ്പകവനം വലതുവശത്ത് മനോഹരമായി ഒരുക്കി; പിന്നിൽ വേഗത്തിൽ സുന്ദരമായ ചന്ദനവനം ഉണ്ടാക്കി.
ദദര്ശ പുരതോ രമ്യം രാധികാഭവനം പരമ് । ഉവാസ രാധയാ സാര്ധം രത്നസിംഹാസനേ വരേ
അവന്റെ മുന്നിൽ രാധികയുടെ മനോഹരമായ ഭവനം കണ്ടു; അവിടെ രാധയോടൊപ്പം രത്നസിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നു താമസിച്ചു.
സകര്പൂരം ച താമ്ബൂലം ബുഭുജേ വാസിതം ജലമ് । സുഷ്വാപ പുഷ്പതല്പേ ച സുഗന്ധിചന്ദനാര്ചിതേ
കർപ്പൂരം ചേർത്ത താംബൂലവും സുഗന്ധമുള്ള വെള്ളവും ആസ്വദിച്ചു; പൂക്കളാൽ വിരിച്ച കിടക്കയിൽ സുഗന്ധചന്ദനത്താൽ അലങ്കരിച്ച് സുഖമായി ഉറങ്ങി.
സ രേമേ രാമയാ സാര്ധം നിമഗ്നോ രസസാഗരേ । ഇത്യേവം കഥിതം സര്വം ധര്മവക്ത്രാച്ച യച്ഛ്രുതമ്
ആനന്ദസമുദ്രത്തിൽ മുഴുകി രാധയോടൊപ്പം ക്രീഡിച്ചു; ഇങ്ങനെ ധർമ്മന്റെ വായിൽ നിന്ന് കേട്ടതെല്ലാം പറഞ്ഞുതീർന്നു.
ഗോലോകാരോഹണം രമ്യം കിം ഭൂയഃ ശ്രോതുമിച്ഛസി
ഈ മനോഹരമായ ഗോളോകയിലേക്കുള്ള ഉയർച്ചയെക്കുറിച്ച് ഇനി എന്താണ് കേൾക്കാൻ നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?
ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മo മഹാo ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖo ഉത്തo നാരദനാo ഗോലോകാരോഹണം നാമൈകോനത്രിംശദധികശതതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ മഹാ ബ്രഹ്മവൈവർത പുരാണത്തിലെ ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖണ്ഡത്തിൽ നാരദൻ പറഞ്ഞ ഗോളോകയിലേക്കുള്ള ഉയർച്ച എന്ന ഒരു നൂറിരുപത്തൊൻപതാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.
അഥ ത്രിംശദധികശതതമോഽധ്യായഃ നാരദ ഉവാച സര്വം ശ്രുതം മഹാഭാഗ നാരശേഷമഭീപ്സിതമ് । കിമപൂര്വ പുരാണം ച ബ്രഹ്മവൈവര്തമിഷ്ടദമ്
ഇപ്പോൾ നൂറിരുപതാം അധ്യായം. നാരദൻ പറഞ്ഞു: മഹാഭാഗവ, എല്ലാം ഞാൻ കേട്ടു, ഇനി ഒന്നും ശേഷിക്കുന്നില്ല; ഈ ബ്രഹ്മവൈവർതം എത്ര അത്ഭുതകരമായ, ആഗ്രഹം നിറവേറ്റുന്ന പുരാണമാണേ!
അധുനാ കിം കരിഷ്യാമി തന്മാം ബ്രൂഹി ജഗദ്ഗുരോ । ആജ്ഞാം കുരു തപസ്യാം ച കര്തു യാമി ഹിമാലയമ്
ഇപ്പോൾ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം? ലോകഗുരുവേ, ദയവായി എന്നോട് പറയൂ; ആജ്ഞാപിച്ചാൽ ഞാൻ ഹിമാലയത്തിൽ പോയി തപസ്സ് ചെയ്യാം.
നാരായണ ഉവാച ഉവബര്ഹണഗന്ധര്ദഃ പഞ്ചശത്കാമിനീപതിഃ । ജന്മാന്തരേ ഭവാനാസീദധുനാ ബ്രഹ്മപുത്രകഃ
നാരായണൻ പറഞ്ഞു: മുൻജന്മത്തിൽ നീ ഉവബർഹണൻ എന്ന ഗാന്ധർവരാജാവും അമ്പതുപേർ ഭാര്യമാരുടെ നാഥനുമായിരുന്നു; ഇപ്പോൾ നീ ബ്രഹ്മാവിന്റെ മകനാണ്.