ശ്രീ ഭഗവാനുവാച ഹേ ഗോപഗണ ഹേ ബന്ധോ സുഖം തിഷ്ഠ സ്ഥിരോ ഭവ । രമണം പ്രിയയാ സാര്ധം സുരമ്യം രാസമണ്ഡലമ്
ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ഹേ ഗോപ്പന്മാരേ, പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കളേ, സന്തോഷത്തോടെ ഉറപ്പോടെ ഇരിക്കൂ. നിങ്ങളുടെ പ്രിയരോടൊപ്പം രസമണ്ഡലത്തിലെ ആനന്ദകരമായ കളിയിൽ ആസ്വദിക്കൂ.
താവത്പ്രഭൃതി കൃഷ്ണസ്യ പുണ്യേ വൃന്ദാവനേ വനേ । അധിഷ്ഠാനം ച സതതം യാവച്ചന്ദ്രദിവാകരൌ
അന്നുമുതൽ ചന്ദ്രനും സൂര്യനും നിലനിൽക്കുന്നവരെ വരെ, കൃഷ്ണന്റെ സാന്നിധ്യം വൃന്ദാവനത്തിലെ പുണ്യവനത്തിൽ എപ്പോഴും ഉണ്ടാകും.
തഥാ ജഗാമ ഭാണ്ഡീരം വിധാതാ ജഗതാമപി । സ്വയം ശേഷശ്ച ധര്മശ്ച ഭവാന്യാ ച ഭവഃസ്വയമ്
അപ്പോൾ ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവു തന്നെ, ശേഷനും ധർമ്മനും ഭവാനിയുടെ ഭർത്താവായ ഭവനും കൂടി ഭാണ്ഡീരത്തിലേക്ക് പോയി.
സൂര്യശ്ചാപി മഹേന്ദ്രശ്ച ചന്ദ്രശ്ചാപി ഹുനാശനഃ । കുബേരോ വരുണശ്ചൈവ പവനശ്ച യമസ്തഥാ
സൂര്യനും മഹേന്ദ്രനും ചന്ദ്രനും അഗ്നിയും കുബേരനും വരുണനും വായുവും യമനും കൂടി അവിടെ എത്തി.
ഈശാനശ്ചാപി ദേവാശ്ച വസവോഽഷ്ടൌ തഥൈവ ച । സര്വേ ഗ്രഹാശ്ച രുദ്രാശ്ച മുനയോ മനവസ്തഥാ
ഈശാനനും ദേവന്മാരും എട്ട് വസുക്കളും എല്ലാ ഗ്രഹങ്ങളും രുദ്രന്മാരും മുനിമാരും മനുക്കളും കൂടി അവിടെ എത്തി.
ത്വരിതാശ്ചാഽഽയയുഃ സര്വേ യത്രാഽഽസ്തേ ഭഗവാന്പ്രഭുഃ । പ്രണമ്യ ദണ്ഡവദ്ഭൂഭൌ തമുവാച വിധിഃ സ്വയമ്
അവരൊക്കെയും വേഗത്തിൽ ഭഗവാൻ ഇരുന്നിടത്തേക്ക് വന്നു. ഭുമിയിൽ ദണ്ഡവത്തായി നമസ്കരിച്ച് ബ്രഹ്മാവു തന്നെ കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു.
ബ്രഹ്മവാച പരിബൂര്ണതമ് ബ്രഹ്മസ്വരൂപ നിത്യവിഗ്രഹ । ജ്യോതിഃസ്വരൂപ പരമ നമോഽസ്തു പ്രകൃതേഃ പര
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: പൂർണ്ണമായ ബ്രഹ്മസ്വരൂപമേ, നിത്യശരീരമേ, പ്രകാശസ്വരൂപമേ, പരമോന്നതനേ, പ്രകൃതിക്ക് അതീതനേ, നമസ്കാരം.
സുനിര്ലിപ്ത നിരാകാര സാകാര ധ്യാനഹേതുനാ । സ്വേച്ഛാമയ പരം ധാമ പരമാത്മന്നമോഽസ്തു തേ
സകലമായി അകത്തും പുറത്തും അകറ്റമായവനേ, രൂപരഹിതനായി, ധ്യാനത്തിനായി രൂപം സ്വീകരിക്കുന്നവനേ, സ്വേച്ഛാനിധാനമേ, പരമാത്മാവേ, നമസ്കാരം.
സര്വകാര്യസ്വരൂപേശ കാരണാനാം ച കാരണ । ബ്രഹ്മേശശേഷദേവേശ സര്വേശ തേ നo
എല്ലാ പ്രവൃത്തികളുടെ അധിപനേ, കാരണങ്ങളുടെ കാരണമേ, ബ്രഹ്മാവിന്റെയും ഈശ്വരന്റെയും ശേഷന്റെയും ദേവന്മാരുടെയും പ്രഭുവേ, സർവ്വേശ്വരനേ, നമസ്കാരം.
സരസ്വതീശ പദ്മേശ പാര്വതീശ പരാത്പര । ഹേ സാവിത്രീശ രാധേശ രാസേശ്വര നo
സരസ്വതിയുടെ നാഥനേ, പദ്മയുടെ നാഥനേ, പാർവതിയുടെ നാഥനേ, പരമോന്നതനേ, സാവിത്രിയുടെ നാഥനേ, രാധയുടെ നാഥനേ, രാസമണ്ഡലത്തിലെ പ്രഭുവേ, നമസ്കാരം.
സര്വേഷാമാദിഭൂതര്സ്ത്വം സര്വഃ സര്വേശ്വരസ്തഥാ । സര്വപാതാ ച സംഹര്താ സൃഷ്ടിരൂപ നo
നീ എല്ലാറ്റിനും ആദിയായവനും, എല്ലാം തന്നെയും, എല്ലായിടത്തിലും അധിപതിയും ആകുന്നു. നീ എല്ലാറ്റിനും ആധാരവുമാണ്, സംഹാരവും സൃഷ്ടിയും തന്നെയും.
ത്വത്പാദപദ്മരജസാ ധന്യാ പൂതാ വസുംധരാ । ശൂന്യരൂപാ ത്വയി ഗതേ ഹേ നാഥ പരമം പദമ്
നിന്റെ കമലപാദത്തിന്റെ പൊടികൊണ്ട് ഭൂമി ഭാഗ്യവതിയും വിശുദ്ധയുമാകുന്നു. നാഥാ, നീ വിട്ടുപോകുമ്പോൾ അവൾ ശൂന്യയായി പരമാവസ്ഥയിലേക്കുയരുന്നു.
യത്പഞ്ചവിംശത്യധികം വര്ഷാണാം ശതകം ഗതമ് । ത്യക്ത്വേമാം സ്വപദം യാസി രുദതീം വിരഹാതുരാമ്
നൂറ്റിരുപത്തഞ്ച് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു; ഇപ്പൊഴ് നീ ഈ ലോകം വിട്ട് നിന്റെ സ്വസ്ഥലത്തേക്ക് പോകുന്നു, അവളെ വേർപാടിന്റെ വേദനയിൽ കരയുന്നവളാക്കി.
മഹാദേവ ഉവാച ബ്രഹ്മണാ പ്രാര്ഥിതസ്ത്വം ച സമാഗത്യ വസുംധരാമ് । ഭൂഭാരഹരണം കൃത്വാ പ്രയാസി സ്വപദം വിഭോ
മഹാദേവൻ പറഞ്ഞു: ബ്രഹ്മാവിന്റെ പ്രാർത്ഥനയാൽ നീ ഭൂമിയിൽ വന്നു, അവളുടെ ഭാരം നീക്കി, ഇപ്പോൾ നീ തിരികെ നിന്റെ സ്വസ്ഥലത്തേക്ക് പോകുന്നു.
ത്രൈലോക്യേ പൃഥിവീ ധന്യാ സദ്യഃ പൂതാ പദാങ്കിതാ । വയം ച മുനയോ ധന്യാഃ സാക്ഷാദ്ദൃഷ്ട്വാ പദാമ്ബുജമ്
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ഭൂമി ഭാഗ്യവതിയാണ്, നിന്റെ പാദചിഹ്നം കൊണ്ട് ഉടൻ വിശുദ്ധയാകുന്നു. ഞങ്ങൾ മുനികൾക്കും നിന്റെ കമലപാദം നേരിട്ട് കാണാൻ ഭാഗ്യം ലഭിച്ചു.
ധ്യാനാസാധ്യോ ദുരാരാധ്യോ മുനീനാമൂര്ധ്വരേതസാമ് । അസ്മാകമപി യശ്ചേശഃ സോഽധുനാ ചാക്ഷുഷോ ഭുവി
ധ്യാനത്തിലൂടെ മാത്രമേ പ്രാപിക്കാവൂ, വലിയ വ്രതസ്ഥർക്കും ആരാധിക്കാൻ ദുഷ്കരമായ ഈശ്വരൻ, ഇപ്പോൾ ഭൂമിയിൽ ഞങ്ങൾക്കു നേരിട്ട് കാണാൻ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
വാസുഃ സര്വനിവാസശ്ച വിശ്വനി യസ്യ ലോമസു । ദേവസ്തസ്യ മഹാവിഷ്ണുര്വാസുദേവോ മഹീതലേ
എല്ലാവർക്കും വാസസ്ഥലമായവൻ, ആരുടെ രോമരന്ധ്രങ്ങളിൽ ലോകങ്ങൾ നിലകൊള്ളുന്നു, ആ ദൈവം മഹാവിഷ്ണുവും വാസുദേവനും ഭൂമിയിൽ സാന്നിധ്യപ്പെടുന്നു.
സുചിരം തപസാ ലബ്ധം സിദ്ധേന്ദ്രാണാം സുദുര്ലഭമ് । യത്പാദപദ്മമതുലം ചാക്ഷുഷം സര്വജീവിനാമ്
ദീർഘമായ തപസ്സിനുശേഷം മാത്രമേ ലഭിക്കാവൂ, സിദ്ധന്മാർക്കും അത്യന്തം ദുർലഭമായ അതുല്യമായ കമലപാദം ഇപ്പോൾ എല്ലാ ജീവികൾക്കും കാണാൻ കഴിയുന്നു.
അനന്ത ഉവാച ത്വമനന്തോ ഹി ഭഗവന്നാഹമേവ കലാംശകഃ । വിശ്വൈകസ്ഥേ ക്ഷുദ്രകൂര്മേ മശകോഽഹം ഗജേ യഥാ
അനന്തൻ പറഞ്ഞു: ഭഗവൻ, നീയാണു സത്യത്തിൽ അനന്തൻ, ഞാൻ അല്ല; ഞാൻ നിന്റെ ശക്തിയുടെ ചെറിയൊരു അംശം മാത്രം. ഈ വിശ്വത്തിൽ, ഞാൻ ആനയിൽ ഒരു ചെറു കീടം പോലെയാണ്.
അസംഖ്യശേഷാഃ കൂര്മാശ്ച ബ്രഹ്മവിഷണുശിവാത്മകാഃ । അസംഖ്യാനി ച വിശ്വാനി തേഷാമീശഃ സ്വയം ഭവാന്
അനവധി കുര്മങ്ങൾ, ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും ശിവനും ഉള്ളവ, അനവധി ലോകങ്ങൾ ഉണ്ട്; അവയൊക്കെയും നീയാണു ഏകാധിപതി.
അസ്മാകമീദൃശം നാഥ സുദിനം ക്വ ഭവിഷ്യതി । സ്വപ്നാദൃഷ്ടശ്ചയശ്ചേശഃ സ ദൃഷ്ടഃ സര്വജീവിനാമ്
നാഥാ, ഞങ്ങൾക്കു ഇങ്ങനെ ഒരു ഭാഗ്യദിനം എപ്പോഴാകും? സ്വപ്നത്തിൽ മാത്രം കണ്ട ഈശ്വരനെ ഇപ്പോൾ എല്ലാ ജീവികളും നേരിട്ട് കണ്ടിരിക്കുന്നു.
നാഥ പ്രയാസി ഗോലോകം പൂതാം കൃത്വാ വസുംധരാമ് । താമനാഥാം രുദന്തീം ച നിമഗ്നാം ശോകസാഗരേ
നാഥാ, നീ ഭൂമിയെ വിശുദ്ധയാക്കി ഗോലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; അവളെ യജമാനനില്ലാതെ, കരയുന്നവളായി, ദുഃഖസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങി വിട്ടുപോകുന്നു.
ദേവാ ഊചുഃ വേദാഃസ്തോതും ന ശക്താ യം ബ്രഹ്മേശാനാദയസ്തഥാ । തമേവ സ്തവനം കിം വാ വയം കുര്മോ നമോഽസ്തു തേ
ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു: വേദങ്ങൾക്കും ബ്രഹ്മാവിനും ഈശ്വരനും പോലും നിന്നെ സ്തുതിക്കാൻ കഴിയില്ല; ഞങ്ങൾ എന്ത് സ്തുതി ചെയ്യാൻ കഴിയും? നമസ്കാരം നിന്നെ.
ഇത്യേവമുക്ത്വാ ദേവാസ്തേ പ്രയയുര്ദ്വാരകാം പുരീമ് । തത്രസ്ഥം ഭഗവന്തം ച ദ്രഷ്ടും ശീഘ്രം മുദാഽന്വിതാഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ദേവന്മാർ സന്തോഷത്തോടെ ദ്വാരകാപുരിയിലേക്ക് പോയി, അവിടെ സന്നിഹിതനായ ഭഗവാനെ കാണാൻ ഉത്സുകരായി.
അഥ തേഷാം ച ഗോപാലാ യയുര്ഗോലോകമുത്തമമ് । പൃഥിവീ കമ്പിതാ ഭീതാ ചലന്തഃ സപ്തസാഗരാഃ
അതിനുശേഷം അവരിൽ ചില ഗോപന്മാർ ഉത്തമമായ ഗോലോകത്തിലേക്ക് പോയി; ഭൂമി ഭയത്തോടെ വിറച്ചു, ഏഴു സമുദ്രങ്ങളും ചലിച്ചു.
ഹതശ്രിയം ദ്വാരകാം ച ത്യക്ത്വാ ച ബ്രഹ്മശാപതഃ । മൂര്തിം കദമ്ബമൂലസ്ഥാം വിവേശ രാധികേശ്വരഃ
ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശാപം മൂലം മഹിമ നഷ്ടപ്പെട്ട ദ്വാരകയെ വിട്ട്, രാധികേശ്വരൻ കടമ്പമരത്തിന്റെ അടിയിൽ തന്റെ രൂപത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
തേ സര്വേ ചൈരകായുദ്ധേ നിപേതുര്യാദവാസ്തഥാ । ചിതാമാരുഹ്യ ദേവ്യശ്ച പ്രയയുഃ സ്വാമിഭിഃ സഹ
യാദവന്മാർ എല്ലാവരും പരസ്പരയുദ്ധത്തിൽ വീണു; ദേവികൾ ചിതയിൽ കയറി, അവരുടെ ഭർത്താക്കന്മാരോടൊപ്പം യാത്രയായി.
അര്ജുനഃ സ്വപുരം ഗത്വാ സമുവാച യുധിഷ്ഠിരമ് । സ രാജാ ഭ്രാതൃഭിഃ സാര്ധം യയൌ സ്വര്ഗം ച ഭാര്യയാ
അർജുനൻ തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി, യുദ്ധിഷ്ഠിരനോട് പറഞ്ഞു; പിന്നെ രാജാവും സഹോദരന്മാരും ഭാര്യയും കൂടെ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയി.
ദൃഷ്ട്വാ കദമ്ബമൂലസ്ഥം തിഷ്ഠന്തം പരമേശ്വരമ് । ദേവാ ബ്രഹ്മാദയസ്തേ ച പ്രണേമുര്ഭക്തിപൂര്വകമ്
കദംബമരത്തിന്റെ അടിയിൽ നില്ക്കുന്ന പരമേശ്വരനെ ബ്രഹ്മാവും മറ്റു ദേവന്മാരും ഭക്തിപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ചു.
തുഷ്ടുവുഃ പരമാത്മാനം ദേവം നാരായണം പ്രഭുമ് । ശ്യാമം കിശോരവയസം ഭൂഷിതം രത്നഭൂഷണൈഃ
അവർ പരമാത്മാവായ നാരായണനെ, കറുത്ത നിറമുള്ള, യൗവനവയസ്സിലുള്ള, രത്നാഭരണങ്ങൾ ധരിച്ച ദേവനെ സ്തുതിച്ചു.