യത്ര സാക്ഷാച്ച യജ്ഞേശോ യജ്ഞോഽയം ദക്ഷിണാ സഹ । ബൂര്ണാഹുതിം ദത്തവന്തം വസുദേവമുവാച സഃ
അവിടെ യജ്ഞനാഥൻ തന്നേ, ദക്ഷിണയോടുകൂടി യാഗത്തിൽ സാക്ഷാൽ ഹാജരായിരുന്നു; പൂർണ്ണാഹുതി അർപ്പിച്ച വസുദേവനോട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
സനത്കുമാര ഉവാച സര്വസ്വം ദക്ഷിണാം ദേഹി തുര്ണം ലക്ഷ്മീപതേഃ പിതഃ । സാര്ഥകം കുരു കര്മേദം വേദോക്തം വചനം ശ്രുണു
സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു: ലക്ഷ്മീപതിയുടെ പിതാവേ, ഉടൻ തന്നെ മുഴുവൻ ദക്ഷിണയും നൽകുക; ഈ കര്മ്മം ഫലപ്രദമാക്കുക—വേദത്തിൽ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേൾക്കുക.
ദക്ഷിണാം വിപ്രമുദ്ദിശ്യ തത്കാലം ചേന്ന ദീയതേ । മുഹൂര്തേ തു വ്യതീതേ സാ ദക്ഷിണാ ദ്വിഗുണാ ഭവേത്
ദക്ഷിണ ബ്രാഹ്മണനു അന്നേ സമയം നൽകാതിരുന്നാൽ, ഒരു മുഹൂർത്തം കഴിഞ്ഞാൽ ആ ദക്ഷിണ ഇരട്ടിയാകും.
വാസരേ ച ബഹിര്ഭൂതേ ഭവേത്സാഽപി ചതുര്ഗുണാ । ത്രിരാത്രേ സമതീതേ ഷഡ്ഗുണാ ദക്ഷിണാ ഭവേത്
ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ കഴിഞ്ഞാൽ, ദക്ഷിണ നാലിരട്ടിയാകും; മൂന്നു രാത്രികൾ കഴിഞ്ഞാൽ, ആ ദക്ഷിണ ആറിരട്ടിയാകും.
പക്ഷാന്തേ തു ശതഗുണാ മാസാന്തേ തു ചതുര്ഗുണാ । ഷണ്മാസേഽപ്യധികേ ന്യൂനേ ച സാഹസ്ത്രഗുണാ തഥാ
പക്ഷം അവസാനിക്കുമ്പോൾ, ദക്ഷിണ നൂറിരട്ടിയാകും; മാസം കഴിഞ്ഞാൽ നാലിരട്ടിയും, ആറുമാസം കഴിഞ്ഞാൽ, കുറവായാലും കൂടുതലായാലും, ആയിരം ഇരട്ടിയാകും.
വര്ഷാന്തേ സാ ലക്ഷഗുണാ ബ്രഹ്മണോക്തം ച യാടവ । ഉഭൌ ച നരകം യാംതഃ കര്മകര്തൃപുരോഹിതൌ
വർഷം കഴിഞ്ഞാൽ, ദക്ഷിണ ലക്ഷമടങ്ങ് കൂടും, ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞതുപോലെ; കര്മ്മം നടത്തിയവനും പുരോഹിതനും ഇരുവരും നരകത്തിലേക്ക് പോകും.
വാസുദൈവശ്ച തച്ഛുത്വാ സര്വസ്വമുത്സസര്ജം സഃ । അധികാരാംശ്ച സാഹ് ലാദോ വാസുദേവാജ്ഞയാ തഥാ
ഇത് കേട്ടവുടൻ വാസുദേവൻ തന്റെ എല്ലാ സമ്പത്തും ഉപേക്ഷിച്ചു. വാസുദേവന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം ഉഗ്രസേനനും തന്റെ അധികാരങ്ങൾ വിട്ടുകൊടുത്തു.
അമൂല്യാനാം ച രത്നാനാം ദശകോടിമനുത്തമമാ । ദദൌ ഗര്ഗായ സര്വാദൌ സ്വയം ലക്ഷ്മൌപതേഃ പിതാ
ലക്ഷ്മിയുടെ ഭർത്താവിന്റെ പിതാവ്, ഗർഗന് ആദ്യം തന്നെ, വിലകണക്കാക്കാനാകാത്ത രത്നങ്ങളിൽ പത്ത് കോടി നൽകി.
ശതകോടിം മണീന്ദ്രാണാം സ്വര്ണാനാം തച്ചര്തുഗുണമ് । മാണിക്യാനാം ച മുക്താനാം ഹീരകാണാം തഥൈവ ച
അവൻ നൂറ്റി ഒരു കോടി അത്യുത്തമ രത്നങ്ങളും, അതിന്റെ നാലിരട്ടിയോളം പൊന്നും, അതുപോലെ തന്നെ മാണിക്ക്യങ്ങൾ, മുത്തുകൾ, വജ്രങ്ങൾ എന്നിവയും നൽകി.
രൌപ്യം പ്രവാലം പരമം സ്വര്ണപാത്രാണി യാനി ച । സ്വസ്ത്രീണാം സ്വവധൂനാം ചാപ്യമൂല്യരത്നഭൂഷണമ്
അവൻ വെള്ളി, മനോഹരമായ പവഴം, പൊൻപാത്രങ്ങൾ, ഭാര്യകളും മരുമക്കളും ധരിച്ചിരുന്ന വിലയേറിയ രത്നാഭരണങ്ങൾ എന്നിവയും നൽകി.
ശ്വേതചാമരലക്ഷം ച ലക്ഷം ച രത്നദര്പണമ് । കാമധേനുഗണം സര്വം ശതകോടിം ഗജാനപി
അവൻ ഒരു ലക്ഷം വെള്ളയാക്ക് വാലുകൾ, ഒരു ലക്ഷം രത്നങ്ങൾ പതിപ്പിച്ച കണ്ണാടികൾ, എല്ലാ കാമധേനു പശുക്കളും, നൂറ്റി ഒരു കോടി ആനകളും നൽകി.
ശതകൌടിം ഗജേന്ദ്രാണാമശ്വാനാം തച്ചതുര്ഗുണമ് । യദ്ധനം യാദവാനാം ച രാജ്ഞോ രാജനുമോദനാത്
അവൻ നൂറ്റി ഒരു കോടി ആനകളും, അതിന്റെ നാലിരട്ടിയോളം കുതിരകളും, യാദവരുടെ എല്ലാ ധനവും രാജാവിന്റെ സമ്മതത്തോടെ നൽകി.
ഗ്രാമാണാം ശതലക്ഷം ച സസസ്യം ഫലിതം തരുമ് । ധാന്യാചലാനാം ലക്ഷം ച ശാല്യന്നാനാം തഥൈവ ച
അവൻ വിളവുള്ള വൃക്ഷങ്ങളോടുകൂടിയ ഒരു ലക്ഷം ഗ്രാമങ്ങളും, ഒരു ലക്ഷം ധാന്യകുന്നുകളും, അങ്ങനെ തന്നെ അരിക്കൂട്ടുകളും നൽകി.
പായസം പിഷ്ടകം ചൈവ മിഷ്ടാന്നം ച സുധോപമമ് । സ്വസ്തികാനാം തിലാനാം ച രമ്യണി ല़ഡ്ഡുകാനി ച
അവൻ പായസം, പിഷ്ടകം, അമൃതത്തോടു സമമായ മധുരഭക്ഷണങ്ങൾ, ശുഭമായ എള്ള്, രുചികരമായ ലഡ്ഡുക്കൾ എന്നിവയും നൽകി.
ദധ്നാം മധൂനാം ദുഗ്ധാനാം ഗുഡാനാം ഹവിഷാമപി । കുല്യാനാം ശതകം ദത്ത്വാ പരിഹാരം ചകാര സഃ
അവൻ തൈര്, തേൻ, പാൽ, ശർക്കര, ഹവിസ്സുകൾ എന്നിവയും, നൂറ് കുളം നൽകി പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്തു.
സകര്പൂരം ച താമ്ദൂലം സുശീതം വാസിതം ജലമ് । സുഗന്ധി ചന്ദനം ചൈവ പാരിജാതസ്യ മാലികാമ്
അവൻ കർപ്പൂരം, താമ്ബൂലം, തണുത്ത സുഗന്ധജലം, സുഗന്ധമുള്ള ചന്ദനം, പാരിജാതപൂക്കളാൽ നിർമ്മിച്ച ഹാരങ്ങൾ എന്നിവയും നൽകി.
ആസനാനി ച രമ്യാണിവഹ്നിശുദ്ധാശുകാനി ച । രത്നനിര്മാണതല്പാനി പുഷ്ണാണി ച ഫലാനി ച
അവൻ മനോഹരമായ ഇരിപ്പിടങ്ങൾ, അഗ്നിയിൽ ശുദ്ധീകരിച്ച വെളുത്ത വസ്ത്രങ്ങൾ, രത്നങ്ങളിൽ നിർമ്മിച്ച കിടക്കകൾ, പുഷ്പങ്ങൾ, പഴങ്ങൾ എന്നിവയും നൽകി.
പ്രദദൌ ബ്രാഹ്മണേഭ്യശ്ച പ്രഫുല്ലവദനേക്ഷണഃ । ദേവാംശ്ച ഭോജയാമാസ ബ്രാഹ്മണാനാം മുഖൈഃ സുഭൈഃ
പുഷ്പിച്ച മുഖത്തോടെ അവൻ ഈ എല്ലാം ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് നൽകി. ഉത്തമ ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ മുഖാന്തിരം ദേവന്മാരെയും അന്നം കഴിപ്പിച്ചു.
ദേവാശ്ച മുനയോ രാത്രൌ സ്വരാമാഭിശ്ചരേമിരേ । പ്രഭാതേ പ്രയയുഃ സര്വേ ശ്രീകൃഷ്ണാനുമതേന ച
രാത്രിയിൽ ദേവന്മാരും മുനിമാരും സ്വർഗ്ഗസ്ത്രീയോടൊപ്പം സഞ്ചരിച്ചു. രാവിലെ എല്ലാവരും ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ അനുമതിയോടെ പുറപ്പെട്ടു.
വാദവാഃ പ്രയയുഃ സര്വേദ്വാരകാം കൃഷ്ണപാലിതാമ് । അമൂല്യരാത്നബൂര്ണാം ച രുക്മിണീദര്ശനേന ച
എല്ലാ കുതിരകളും ശ്രീകൃഷ്ണൻ രക്ഷിക്കുന്ന ദ്വാരകയിലേക്കും, വിലമതിക്കാനാകാത്ത രത്നങ്ങൾ നിറഞ്ഞതും, രുക്മിണിയെ കണ്ട് സന്തോഷിച്ചവണ്ണം പോയി.
ഇതി ശ്രീ ബ്രഹ്മo മഹാo ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖo ഉത്തo നാരാദനാo പഞ്ചവിംശത്യധികശതതമോഽഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ നാരദൻ പറഞ്ഞ മഹാ ബ്രഹ്മവൈവർതപുരാണത്തിലെ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ പരമജന്മം എന്ന നൂറിരുപത്തിയഞ്ചാമത്തെ അധ്യായം സമാപിച്ചു.
അഥ ഷഡ്വിംശത്യധികശതതമോഽധ്യായഃ നാരായണ ഉവാച ഗണേശപൂജനം കൃത്വാ മാധവോ യാദവൈഃ സഹ । ദേവൈര്മുനിഭിരന്യൈശ്ച ദേവീഭിഃ സഹ നാരദ
ഇപ്പോൾ നൂറിരുപത്തിയാറാമത്തെ അധ്യായം. നാരായണൻ പറഞ്ഞു: ഗണപതിയെ പൂജിച്ച ശേഷം, മാധവൻ യാദവന്മാരോടൊപ്പം, ദേവന്മാരും മുനിമാരും മറ്റ് ദേവതകളും അവരുടെ ഭാര്യമാരോടൊപ്പം, നാരദാ,
അംശേന ദേവോ ദേവീഭീ രുക്മിണ്യാദ്യാഭിരേവ ച । പ്രയയൌ ദ്വാരകാം രമ്യാം തസ്ഥൌ സിദ്ധാശ്രമേ സ്വയമ്
ദേവനും ദേവിമാരും, പ്രത്യേകിച്ച് രുക്മിണിയോടും മറ്റുള്ളവരോടും കൂടി, മനോഹരമായ ദ്വാരകയിലേക്കു പോയി, അവൻ സ്വയം സിദ്ധാശ്രമത്തിൽ താമസിച്ചു.
കൃത്വാ സുപ്രീതിസംഭാഷാം സാര്ധഗോലോകവാസിഭിഃ । ഗോപൈഃ സുഹൃദ്ഭിര്നന്ദേന മാത്രാ ഗോപ്യാ യശോദയാ
ഗോലോകവാസികളുമായും, ഗോപന്മാരുമായും, സുഹൃത്തുക്കളുമായും, നന്ദനോടും അമ്മയായ യശോദാ ഗോപിയോടും ചേർന്ന്, വലിയ സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിച്ചു.
ഉവാച മാതരം താതം സുനീതം ച ചഥോചിതമ് । ഗോപാംശ്ച ഗോകുലസ്ഥാംശ്ച ബന്ധുവര്ഗാശ്ച സാംപ്രതമ്
അവൻ അമ്മയെയും അച്ഛനെയും സുനീതയെയും അനുയോജ്യമായവരെ, ഗോകുലത്തിൽ താമസിക്കുന്ന ഗോപ്പന്മാരെയും ബന്ധുക്കളെയും എല്ലാവരെയും സ്നേഹപൂർവ്വം അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
ശ്രീഭഗവാനുവാച ഗച്ഛ നന്ദവ്രജം നന്ദ ഹേ താത പ്രാണവല്ല്ഭ । മാതര്യശോദേ ത്വമപി പരമാര്ഥേ യശസ്വിനി
ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അച്ഛാ, നന്ദാ, നീ നന്ദവ്രജത്തിലേക്ക് പോകൂ. അമ്മയായ യശോദേ, നീയും സത്യത്തിൽ അതേപോലെ പോകണം.
ഭുക്ത്വാ കാലാവശേഷം ച ഗച്ഛ ഗോലോകമുത്തമമ് । സാലോക്യമുക്തിം ദാസ്യാമി സാര്ഥ ഗോകുലവാസിഭിഃ
നിങ്ങളുടെ ബാക്കിയുള്ള കാലം സന്തോഷത്തോടെ കഴിഞ്ഞാൽ, ഉത്തമമായ ഗോലോകത്തിലേക്ക് പോകൂ. ഗോകുലത്തിലെ വാസികളോടൊപ്പം ഞാൻ നിങ്ങളെ എന്റെ ലോകത്തിൽ മോക്ഷം നൽകും.
ഇത്യുക്ത്വാ ഭഗവാന്കൃഷ്ണഃ പിത്രോരനുമതേന ച । ജഗാമ രാധികാസ്ഥാനം നന്ദശ്ച ഗോകുലം തഥാ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ മാതാപിതാക്കളുടെ സമ്മതത്തോടെ രാധികയുടെ വീട്ടിലേക്കു പോയി. നന്ദനും ഗോകുലത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
ദദര്ശ രാധാ രുചിരാം മുക്താഹാരാം ച സസ്മിതാമ് । യഥാ ദ്വാദശവര്ഷീയാം ശശ്വത്സുസ്ഥിരയൌവനാമ്
അവൻ രാധയെ കണ്ടു; മുത്തുമാല ധരിച്ചും, മനോഹരമായി പുഞ്ചിരിയോടെ, പന്ത്രണ്ടു വയസ്സുകാരിയായി, യൗവനം തിളങ്ങുന്നവളായി അവൾ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
രത്നോച്ചൈരാസനസ്ഥാ ച ഗോപീത്രിശതകോടിഭിഃ । ആവൃതാ വേത്രഹസ്താഭിഃ സസ്മിതാഭിശ്ച സാംപ്രതമ്
മുത്തുകളാൽ അലങ്കരിച്ച ഉയർന്ന സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്ന രാധയെ, മുപ്പതു കോടി ഗോപ്പികൾ ചുറ്റി നിന്നു; അവർക്കൊക്കെയും കയ്യിൽ വടി, മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി.