ഹതേ സുഭദ്രേ ബാണശ്ച മഹാബലപരാക്രമഃ । വാണാനാം ശതകം ചാപി ചക്ഷേപ രണമൂര്ധനി
സുഭദ്രൻ വീണപ്പോൾ അതി ശക്തനും വീര്യശാലിയുമായ ബാണൻ യുദ്ധത്തിന്റെ നടുവിൽ നൂറ് അമ്പുകൾ പ്രയോഗിച്ചു.
കാമാത്മജോഽഗ്നിബാണേന ബാണോധം പ്രദദാഹ സഃ । ബാണശ്ചിക്ഷേപ ബ്രഹ്മാസ്ത്രം സൃഷ്ടിസംഹാരകാരണമ്
കാമപുത്രൻ അഗ്നിയമ്പ് ഉപയോഗിച്ച് ബാണന്റെ ശരീരം കത്തിച്ചു; അതിനുശേഷം ബാണൻ സൃഷ്ടിയും സംഹാരവും ചെയ്യുന്ന ബ്രഹ്മായുധം പ്രയോഗിച്ചു.
ദൃഷ്ട്വാ കാമാത്മജഃ ശീഘ്രം സബീജം മന്ത്രപൂര്വകമ് । ബ്രഹ്മസ്ത്രേണൈവ സഹസാ സംജഹാരാവലീലയാ
അത് കണ്ട കാമപുത്രൻ ഉടൻ തന്നെ ബീജമന്ത്രങ്ങളോടും ക്രമത്തോടും കൂടി ബ്രഹ്മായുധം കളിയിലൊന്നുപോലെ നിഷ്ക്രിയമാക്കി.
ബാണഃ പാശുപതം ക്ഷേപ്തും സമാരേഭേ ച കോപതഃ । നിഷിദ്ധശ്ച ഗണേശേന സ്കന്ദേന ശംഭുനാ തഥാ
കോപത്തോടെ ബാണൻ പാശുപതായുധം പ്രയോഗിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു; എന്നാൽ ഗണപതി, സ്കന്ദൻ, ശംഭു എന്നിവരാൽ തടയപ്പെട്ടു.
തദ്ദൃഷ്ട്വാ സോഽനിരുദ്ധസ്തം ധനുര്ബാണൌഘ സംയുതമ് । മുമോച ജൃമ്ഭണേ യുദ്ധേ ശീഘ്രം തം ച മഹാരഥമ്
ഇത് കണ്ട അനിരുദ്ധൻ അമ്പുകളും വില്ലും ഒരുക്കി, യുദ്ധത്തിൽ ആ മഹാരഥത്തിൽ ജൃംഭണായുധം അതിവേഗം പ്രയോഗിച്ചു.
ജഡോ ബഭൂവ ബാണശ്ച നിശ്ചേഷ്ടോ രണമൂര്ധനി । പുനശ്ചിക്ഷേപ നിദ്രാസ്യം നിദ്രിതം തം ചകാര സഃ
യുദ്ധഭൂമിയിൽ ബാണൻ ജഡനായി അചഞ്ചലനായി; പിന്നെയും അനിരുദ്ധൻ നിദ്രാസ്ത്രം പ്രയോഗിച്ച് അവനെ ഗാഢനിദ്രയിൽ ആക്കി.
ബാണം തം നിദ്രിതം ദൃഷ്ട്വാ ഗൃഹീത്വാ ഖഡ്ഗമുത്തമമ് । ബാണം ഹന്തും സമുദ്യന്തം വാരയാമാസ കാര്തികഃ
ബാണൻ അങ്ങനെ ഉറങ്ങുന്നത് കണ്ട അനിരുദ്ധൻ ഉത്തമമായ വാൾ എടുത്തു; ബാണനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ കാർത്തികേയൻ തടഞ്ഞു.
സ്കന്ദശ്ച ശതബാണൌശ്ച വാരയാമാസ ലീലയാ । അനിരുദ്ധം മഹാഭാഗം ബലവാന്തം ധനുര്ധരമ്
സ്കന്ദനും ശതബാണനും കളിയോടെ മഹാഭാഗനായ ശക്തനായ വില്ലാളിയായ അനിരുദ്ധനെ തടഞ്ഞു.
അനിരുദ്ധശ്ച സഹസാ തഥാ ശക്ത്യാ ദുരത്യയാ । ബഭഞ്ജ കാര്തികരഥം രത്നേന്ദ്രസാരനിര്മിതമ്
അപ്പോൾ അനിരുദ്ധൻ അതിജയിക്കാനാവാത്ത ഒരു ശക്തി ഉപയോഗിച്ച് രത്നങ്ങൾകൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച കാർത്തികേയന്റെ രഥം പെട്ടെന്നു തകർത്തു.
ഗദയാ കാര്തികഃ ക്രുദ്ധോഽപ്യനിരുദ്ധരയം മുദാ । ബഭഞ്ജ ലീലയാ തത്ര ക്ഷണേന രണമൂര്ധനി
കോപം കൊണ്ടിരുന്നെങ്കിലും കാർത്തികേയൻ സന്തോഷത്തോടെ അനിരുദ്ധന്റെ രഥം തന്റെ ഗദയാൽ യുദ്ധത്തിന്റെ നടുവിൽ ഒരു നിമിഷത്തിൽ തകർത്തു.
അനിരുദ്ധോഽര്ധചന്ദ്രേണ ക്ഷുരധാരേണ ലീലയാ । ചിച്ഛേദ കാര്തികധനുര്ഭല്ലാസ്ത്രേണ നിയോജിതമ്
അനിരുദ്ധൻ അർദ്ധചന്ദ്രാകൃതിയിലുള്ള കൂര്മുനയുള്ള അമ്പ് ഉപയോഗിച്ച് ലാളിത്യത്തോടെ ഭല്ലായുധം ഘടിപ്പിച്ച കാർത്തികേയന്റെ വിൽ തകർത്തു.
ജധാന കാര്തികസ്തം ച ഗദയാ ച ദുരന്തയാ । ഗദാം ജഗ്രാഹ തദ്ധസ്താജ്ജവേന മദനാത്മജഃ
കാർത്തികേയൻ അതിശക്തമായ ഗദയാൽ അനിരുദ്ധനെ അടിച്ചു; പക്ഷേ, മദനപുത്രൻ അതിവേഗത്തിൽ ആ ഗദ അവന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് പിടിച്ചു.
ശൂലം ഗൃഹീത്വാ സ്കന്ദം ച തമേവ ഹന്തുമു ദ്യതമ് । അനിരുദ്ധശ്ച കോപേന പ്രേരയാമാസ ദൂരതഃ
ശൂലം എടുത്ത് കാർത്തികേയൻ അവനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചു; എന്നാൽ അനിരുദ്ധൻ കോപത്തോടെ അവനെ ദൂരത്തേക്ക് തള്ളിക്കളഞ്ഞു.
കാര്തികഃ പുനരാഗത്യ ഗൃഹീത്വാ കാമപുത്രകമ് । ഗൃഹീത്വാ ച കരേണൈവ പാതയാമാസ ഭൂതലേ
കാർത്തികേയൻ വീണ്ടും വന്നു, കാമപുത്രനെ പിടിച്ചു, തന്റെ കൈകൊണ്ട് അവനെ നിലത്തേക്ക് വീഴ്ത്തി.
അനിരുദ്ധോ ഗൃഹീത്വാഽസിം പ്രഭുസ്തസ്ഥൌ മഹാബലഃ । തയോര്വിരോധം ദൂരം ച പ്രചകാര ഗണേശ്വരഃ
അനിരുദ്ധൻ തന്റെ വാൾ എടുത്ത് ഉറച്ചുനിന്നു; അതിശക്തനായ അവൻ. ഗണങ്ങളുടെ തലവൻ ഇരുവരെയും ദൂരെയാക്കി, തമ്മിലുള്ള വൈരാഗ്യം അകറ്റി.
കാര്തികഃ പ്രയയൌ ഗേഹമൂഷാഗേഹം സ്മരാത്മജഃ । സര്വ നിവേദിതും ശംഭും പ്രയയൌ സ ഗണേശ്വരഃ
കാർത്തികേയൻ, കാമദേവന്റെ മകൻ, തന്റെ വീട്ടിലേക്കു പോയി. ഗണങ്ങളുടെ നായകൻ ശിവനോടു എല്ലാം അറിയിക്കാൻ അവിടേക്കു പോയി.
ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മo മഹാo ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖo ഉത്തo നാരാദനാo ബാണയുo ഷോഡശാധികശതതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീ ബ്രഹ്മവൈവർതപുരാണത്തിൽ, നാരായണൻ ബാണാസുരനോടു പറഞ്ഞ ശ്രീകൃഷ്ണജന്മം എന്ന അധ്യായം, നൂറിനാറാം അധ്യായം, ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു.
അഥ സപ്തദശാധികശതതമോഽധ്യായഃ നാരായണ ഉവാച ഗണേശസ്തു ശിവസ്ഥാനം ഗത്വാ നത്വാ മഹേശ്വരമ് । സര്വ വിജ്ഞാപയാമാസ ക്രമേണ ച പൃഥക്പൃഥക്
ഇപ്പോൾ നൂറിനേഴാം അധ്യായം തുടങ്ങുന്നു. നാരായണൻ പറഞ്ഞു: ഗണപതി ശിവന്റെ വാസസ്ഥലത്ത് ചെന്നു, മഹാദേവനോട് വണങ്ങി, എല്ലാം ക്രമമായി പ്രത്യേകം പ്രത്യേകം അറിയിച്ചു.
ബാണാനിരുദ്ധയോര്യുദ്ധം സുഭദ്രനിധനം തഥാ । സ്കന്ദാനിരുദ്ധയോര്യുദ്ധമനിരുദ്ധസ്യ വിക്രമമ്
ബാണനും അനിരുദ്ധനും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധം, സുഭദ്രയുടെ മരണം, സ്കന്ദനും അനിരുദ്ധനും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടം, അനിരുദ്ധന്റെ വീര്യം—ഇവയെല്ലാം അവൻ വിവരിച്ചു.
ഗണേശവചനം ശ്രുത്വാ പ്രഹസ്യ ഭഗവാന്ഭവഃ । ഉവാച ശ്ലക്ഷ്ണയാ വാചാ സുഗുപ്തം വേദസംമതമ്
ഗണപതിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ഭഗവാൻ ശിവൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, മൃദുവായ വാക്കുകളിൽ, സൂക്ഷ്മമായും വേദങ്ങൾ അംഗീകരിക്കുന്ന വിധത്തിൽ പറഞ്ഞു.
മഹാദേവ ഉവാച ഗണേശ്വര മഹാഭാഗ ശ്രൂയതാം വചനം മമ । ഹിതം തഥ്യം നീതിസാരം പരിണാമസുഖാവഹമ്
മഹാദേവൻ പറഞ്ഞു: ഗണപതിയേ, മഹാഭാഗവ, എന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിച്ചുകേൾക്കൂ. ഇവ നന്മയുള്ളതും സത്യവുമാണ്, നയത്തിന്റെ സാരവും അവസാനം സന്തോഷം നൽകുന്നതുമാണ്.
അസംഖ്യവിശ്വസംഘം ച സര്വ കൃഷ്ണാത്മജം സുതമ് । കൃഷ്ണം ജാനീഹി യത്കാര്യം കാരണാനാം ച കാരണമ്
അസംഖ്യമായ ലോകങ്ങളുടെ കൂട്ടം ഉൾക്കൊള്ളുന്നവനും, എല്ലാം സൃഷ്ടിക്കുന്നവനും, എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലാവരുടെ മകനുമായ കൃഷ്ണനെയാണ് നീ അറിയേണ്ടത്.
ബ്രഹ്മാദിതൃണപര്യന്തം ജഗത്മര്വ ഗണേശ്വര । നിബോധ സത്യം കൃഷ്ണം ച ഭഗവന്തം സനാതനമ്
ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് പുല്ല് വരെ, ഈ ലോകത്തിലെ എല്ലാം കൃഷ്ണനാണ്, ഗണപതിയേ. അവൻ സത്യവും, ഭഗവാനും, ശാശ്വതനുമാണ്—ഇത് മനസ്സിലാക്കുക.
ഗോലോകേ ദ്വിഭുജം ശാന്തം രാധാകാന്തം മനോഹരമ് । ശിശുരൂപം ഗോപവേഷം ഗോപവേഷം പരിപൂര്ണതമം പ്രഭുമ്
ഗോലോകത്തിൽ, രാധയുടെ പ്രിയനായ മനോഹരൻ, ഇരുവശത്തും കൈകളോടെ, ശാന്തനായ ബാലരൂപത്തിൽ, ഗോപവേഷത്തിൽ, പൂർണ്ണമായ പ്രഭുവായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.
ഗോപീഭിര്ഗോപനികരൈഃ സഹിതം കാമധേനുഭിഃ । പുണ്യേ വൃന്ദാവനേ രമ്യേ സുന്ദരേ രാസമണ്ഡലേ
ഗോപികളും ഗോപബാലന്മാരും, ആഗ്രഹം നിറവേറ്റുന്ന പശുക്കളും ഒത്തുചേർന്ന, വിശുദ്ധവും മനോഹരവുമായ വൃന്ദാവനത്തിൽ, രസമണ്ഡലത്തിലെ സുന്ദരമായ ഇടത്തിൽ അവൻ ഉണ്ട്.
ചരന്തം മുരലീഹസ്തം ബ്രഹ്മേശശേഷവന്ദിതമ് । ശതശൃങ്ഗൈ ച ശൈലേശേ വടമൂലേ നിരാകുലേ
മുരളി കൈവശം വച്ച് സഞ്ചരിക്കുന്ന അവനെ, ബ്രഹ്മാവും ശിവനും അനന്തനും ആരാധിക്കുന്നു. നൂറു കൊടുമുടികളുള്ള പർവതത്തിൽ, വടവൃക്ഷത്തിൻ കീഴിൽ, നിർമലമായ സ്ഥലത്ത് അവൻ ഉണ്ട്.
ഗോഷ്ഠേ ഭാണ്ഡീരനികടേ നിര്മലേ വിരജാതടേ । നവീനനീരദശ്യാമം ശോഭിതം പീതവാസസാ
ഗോശാലയിൽ, ഭാണ്ഡീരത്തിനടുത്ത്, വിശുദ്ധമായ വിരജാനദീതടത്തിൽ, പുതുതായി പെയ്ത മേഘംപോലെ കറുത്തവനും, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചവനുമാണ് അവൻ.
യഥാ നവം ഘനൌഘം ച സൌദാമിന്ഥാ വിരാജിതമ് । ആവിര്ഭാവശ്ച തേഷാം വൈ ഗോലോകേ രാസമണ്ഡലേ
പുതിയ മേഘക്കൂട്ടം മിന്നലാൽ പ്രകാശിക്കുന്നതുപോലെ, ഗോലോകത്തിലെ രസമണ്ഡലത്തിൽ അവൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.
താവന്തോ ഗോകുലേ രമ്യേ പുണ്യേ വൃന്ദാവനേ വനേ । സര്വേ ചാംശകലാഃ പുംസഃകൃഷ്ണസ്തു ഭഗവാന്സ്വയമ്
ഗോകുലത്തിലെ മനോഹരവും വിശുദ്ധവുമായ വൃന്ദാവനവനത്തിൽ അങ്ങനേറെ പേർ ഉണ്ട്. അവരൊക്കെയും പരമപുരുഷന്റെ അംശങ്ങളും ശക്തികളും ആണെങ്കിലും, കൃഷ്ണൻ മാത്രമാണ് ഭഗവാൻ സ്വയം.
പരിപൂര്ണതമഃ കാമോ ബ്രഹ്മശാപാത്സ്വവിസ്മൃതഃ । തസ്യ പുത്രോഽനിരുദ്ധശ്ച മഹാബലപരാക്രമഃ
സമ്പൂർണ്ണമായ കാമനായി, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശാപം മൂലം സ്വയം മറന്നവനാണ് അവൻ. അവന്റെ മകനാണ് അനിരുദ്ധൻ—വലിയ ശക്തിയും വീര്യവും ഉള്ളവൻ.