രഥമാരോഹയാമാസ നിദ്വിതം ബാലകം മുദാ । സാ മനോയായിനീ ഭദ്രാ ഗൃഹീത്വാ ബാലകം മുനേ
ഉറങ്ങുന്ന ബാലനെ സന്തോഷത്തോടെ രഥത്തിൽ ഇരുത്തി; മനസ്സുകൊണ്ട് യാത്രചെയ്യുന്ന ഭദ്രാ ആ ബാലനെ എടുത്തു, മുനിയേ.
മുഹൂര്താച്ഛോണിതപുരം കൃത്വാ ശങ്ഖധ്വനിം യയൌ । അഥാഽഽശ്രമാഭ്യന്തരേ ച രുരുദുഃ സര്വയോഷിതഃ
ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ശംഖനാദം മുഴക്കി അവൾ ശോണിതപുരത്തേക്ക് എത്തി; പിന്നെ ആശ്രമത്തിനകത്ത് എല്ലാ സ്ത്രീകളും കരഞ്ഞു.
അഹോ ബാണഹരോ വത്സഃ ക്വഗതഃ പ്രാണവല്ലഭഃ । കൃഷ്ണസ്താശ്ച സമാശ്വാസ്യ സര്വജ്ഞഃ സര്വതത്ത്വവിത്
'അയ്യോ, ബാണന്റെ പ്രിയപുത്രൻ, നമ്മുടെ പ്രാണപ്രിയൻ എവിടേക്ക് പോയി?' എല്ലാം അറിയുന്ന കൃഷ്ണൻ അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
സാമ്ബകാമബലൈഃ സാര്ധ കൃഷ്ണാഃ സാത്യകിനാ തഥാ । ഗൃഹീത്വാ ഗാനുഡം വീരം രഥമാരുഹ്യ സത്വരഃ
സാംബനും കാമബലയും സത്യകിയും കൂടെ, വീരനായ ഗാണുഡനെ എടുത്ത് കൃഷ്ണൻ വേഗത്തിൽ രഥത്തിൽ കയറി.
സുദര്ശനം പാഞ്ചജന്യം പദ്മം കൌമോദകീം ഗദാമ് । പശ്ചാദ്യാസ്യതിദേവേശോ നഗരം ശോണിതം തഥാ
ദേവന്മാരുടെ അധിപൻ പിന്നീട് സുദർശനം, പാഞ്ചജന്യം, പദ്മം, കൗമോദകി, ഗദ എന്നിവയുമായി ശോണിതപുരത്തിലേക്ക് എത്തും.
സഗണൈഃശംകേരണൈവ പാര്വത്യാ പരിരക്ഷിതമ് । അഥ സാ യോഗിനീ ധന്യാ പുണ്യാ മാന്യാ ച യോഷിതാമ്
തന്റെ അനുയായികളോടൊപ്പം ശങ്കരൻ തന്നെ, പാർവതിയുടെ സംരക്ഷണത്തിൽ, ആ യോഗിനിയായ ധന്യയും പുണ്യവതിയുമായ സ്ത്രീയെ കാത്തു നിന്നു.
ശിഷ്യാ ദുര്വാസസഃ ശാന്താ സിദ്ധയോഗേന സിദ്ധിദാ । ബാരകം ബോധയാമാസ രുദന്തം മാതരം സ്മരന്
ദുര്വാസസിന്റെ ശിഷ്യയായ ശാന്ത, യോഗസിദ്ധിയിലൂടെ അനുഗ്രഹം നൽകുന്നവൾ, അമ്മയെ ഓർത്ത് കരയുന്ന ബാരകനെ ഉണർത്തി.
സ്നാപയിത്വാ ദദൌ തസ്മൈ മാല്യചന്ദനഭൂഷണമ് । കൃത്വാ സുവേഷം ബാലസ്യ കന്യാന്തഃ പുരമീപ്സിതമ്
അവനെ സ്നാനം കഴിപ്പിച്ച് മാലകളും ചന്ദനവും അലങ്കാരങ്ങളും നൽകി, ബാലനെ മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ച്, പെൺകുട്ടി ആഗ്രഹിച്ച അന്തർപുരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
ചക്രേ പ്രവേശം യോഗേന രക്ഷകൈശ്ചാപി രക്ഷിതമ് । താമൂഷാം നിദ്രിതാം ദൃഷ്ട്വാ നിരാഹാരാം കൃശോദരീമ്
യോഗശക്തിയാൽ അവനെ അകത്തു പ്രവേശിപ്പിച്ച്, രക്ഷകരാൽ സംരക്ഷിച്ചു; അവിടെ ഉഷയെ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നവളായി, ഉപവാസത്തിലായും ക്ഷീണമായ വയറോടെയും കണ്ടു.
ശീഘ്രം ച ബോധയാമാസ സഖീഭിഃ പരിരക്ഷിതാമ് । ഊഷാം കൃത്വാ ച സുസ്നാതാം വസ്ത്രഭൂഷണഭൂഷിതാമ്
സുഹൃത്തുക്കളുടെ സംരക്ഷണത്തിൽ ആയിരുന്ന ഉഷയെ അവൾ വേഗത്തിൽ ഉണർത്തി; ഉഷയെ നന്നായി കുളിപ്പിച്ച് വസ്ത്രവും അലങ്കാരങ്ങളും അണിയിച്ചു.
വസ്ത്രൈര്മാല്യൈശ്ചന്ദനൈശ്ച സിന്ദൂരപത്രകൈഃ ശുഭൈഃ । ദ്വയോഃ സംഭാഷണം തത്ര മാഹേന്ദ്രേ ച ശുഭക്ഷണേ
വസ്ത്രങ്ങൾ, മാലകൾ, ചന്ദനം, ശുഭമായ സിന്ദൂരപത്രങ്ങൾ എന്നിവ കൊണ്ടു അലങ്കരിച്ച്, അവിടെ ഒരു ശുഭമുഹൂർത്തത്തിൽ ഇരുവരും തമ്മിൽ സംവാദം നടന്നു.
കാരയാമാസ ഗുപ്ത്യാ ച സഖീനാം സംമതേന ച । പതിവ്രതാ പതിം ദൃഷ്ട്വാ സാ രേമേ വിഗതജ്വരാ
സുഹൃത്തുക്കളുടെ സമ്മതത്തോടെയും രഹസ്യമായും അവളുടെ കൂടിക്കാഴ്ച ഒരുക്കി; ഭർത്താവിനെ കണ്ട പതിവ്രതയായ അവൾ സുഖത്തോടെ സന്തോഷിച്ചു.
ഗാന്ധര്വേണ വിവാഹേന താമുവാഹ സ്മരാത്മജഃ । രതിര്ബഭൂവ സുചിരമുഭയോഃ സുഖകാരണമ്
ഗാന്ധർവ്വവിവാഹം വഴി സ്മരപുത്രൻ അവളെ വിവാഹം ചെയ്തു; ഇരുവരുടെയും സംഗമം ദീർഘകാലം സന്തോഷം പകർന്നു.
ദിവാനിശം ന ബുബുധേ സ്മരപുത്രഃ സ്മരാതുരഃ । ഊഷാ കാമാതുരാ പ്രൌഢാ നവോഢാ നവസംഗമാത്
പകൽ രാത്രിയിലൊന്നും സ്മരപുത്രൻ പ്രണയത്തിൽ മുഴുകി അവബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു; ഉഷ, പ്രൗഢയുമായും പുതുതായി വിവാഹിതയായും, ആ പുതിയ സംഗമത്തിൽ ആകുലയായിരുന്നു.
മൂര്ച്ഛാം സംപ്രാപ പുംസശ്ച സ്പര്ശമാത്രേണ കാമുകീ । ഏവം നിത്യം ച രഹസി സംഗമഃ സുമനോഹരഃ ബഭൂവ സുചിരം വിപ്ര രാജാ ശുശ്രാവ രക്ഷകാത്
അവന്റെ സ്പർശം മാത്രം കൊണ്ടു ഉഷ പ്രണയത്തിൽ മയങ്ങി; ഇങ്ങനെ രഹസ്യമായി ഇരുവരുടെയും മനോഹരമായ സംഗമം ദീർഘകാലം തുടർന്നു, ബ്രാഹ്മണാ, രാജാവിന് ഇത് രക്ഷകരിൽ നിന്ന് അറിയപ്പെട്ടു.
ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മo മഹാo ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖo ഉത്തo നാരദാനാo ഊഷാനിരുദ്ധയോഃ സംഗമേ ചതുര്ദശാധികശതതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീബ്രഹ്മവൈവർതപുരാണത്തിലെ ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖണ്ഡത്തിലെ നാരദൻ പറഞ്ഞ ഉഷയും അനിരുദ്ധനും തമ്മിലുള്ള സംഗമത്തെ കുറിച്ചുള്ള നൂറിനാലാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
അഥ പഞ്ചദശാധികശതതമോഽധ്യായഃ നാരായണ ഉവാച അഥ ഭീതാ രക്ഷകാസ്തേ സമൂതുര്ബാണമീശ്വരമ് । സ്കന്ദം ഗണേശം ദുര്ഗാം ച ദണ്ഡവത്പ്രണിപത്യ ച
ഇപ്പോൾ നൂറിനഞ്ചാം അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നു. നാരായണൻ പറഞ്ഞു: ഭയപ്പെട്ട രക്ഷകർ ബാണേശ്വരന്റെ മുമ്പിൽ ഒന്നിച്ചു ചേർന്നു; സ്കന്ദനെയും ഗണേശനെയും ദുർഗയെയും വന്ദിച്ചു.
രക്ഷകാ ഊചുഃ അഹോ ദുഷ്ടശ്ച കാലോഽയമതീവ ദുരതിക്രമഃ । സ്വതന്ത്രാ ബാലികാ പ്രൌഢാ പതിമിച്ഛതി സാംപ്രതമ്
രക്ഷകർ പറഞ്ഞു: അയ്യോ, ഈ ദുഷ്ടകാലം അത്യന്തം കടക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്; ഇപ്പോൾ പ്രൗഢയായ പെൺകുട്ടി സ്വമേധയാ ഭർത്താവിനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
അസങ്ഗസംഗമം നാഥ സാധൂനാം ദുഃഖകാരണമ് । സംസര്ഗജാ ഗുണാ ദോഷാ ഭവന്തി സതതം നൃണാമ്
ബന്ധമില്ലാത്ത സംഗമം, പ്രഭോ, സദാചാരികൾക്ക് ദുഃഖത്തിന് കാരണമാകുന്നു; സമാഗമത്തിൽ നിന്ന് മനുഷ്യരിൽ ഗുണങ്ങളും ദോഷങ്ങളും എപ്പോഴും ഉണ്ടാകുന്നു.
ചിത്രലേഖാ സ്വയം ദൂതീ സമാനീയ പരം വരമ് । രണശൂരം മഹാവീരം നൃപേന്ദ്രം ച മഹാരഥമ്
ചിത്രലേഖ തന്നെ ദൂതിയായി, ഉത്തമനായ വരനെ—യുദ്ധശൂരനും മഹാവീരനും രാജാവും മഹാരഥിയും—വരവേൽപ്പിച്ചു.
യുവാനം വ്യാധിഹീനം ച കന്ദര്പാദപി സുന്ദരമ് । സംഭോഗം കാരയാമാസ ബുബുധേ ന ദിവാനിശമ്
യുവാവും രോഗമില്ലാത്തവനും കാമദേവനേക്കാളും മനോഹരനുമായവനെ അവൾ സംഗമത്തിന് ഒരുക്കി; അവൻ പകൽ രാത്രിയിലൊന്നും അറിയാതെ തുടരുന്നു.
സാംപ്രതം തവ കന്യാ സാഽപ്യൂഷാഗര്ഭവതീ സതീ । കുലജാ കുലയോശ്ചൈവ തപ്താങ്ഗാരസ്വരൂപിണീ
ഇപ്പോൾ നിന്റെ മകൾ ഉഷ ഗർഭിണിയാകുന്നു, പ്രഭോ; ഉന്നതവംശത്തിൽ ജനിച്ച അവൾ ഉരുകുന്ന ചാരകോൽപോലെയാണ്.
ദൌഹിത്രോ വാഽപി ദൌഹിത്രീ ബഭുവ സാംപ്രതം തവ। കന്യാം പശ്യ മഹാപ്രൌഢാം നഗരീം നാഗരാന്വിതാമ്
നിന്റെ മമമരുമകളിപ്പോൾ വളർന്നു യൗവനത്തിലേയ്ക്ക് എത്തിയിരിക്കുന്നു. അവളെ നോക്കൂ, നഗരവും നഗരവാസികളും കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ഭംഗിയുള്ളവളായി അവൾ നിലകൊള്ളുന്നു.
നഖവിക്ഷതസര്വാങ്ഗീം വരാധീനാം ച ചഞ്ചലാമ് । പുംസശ്ച സങ്ഗിരീം ശശ്വദ്രഹസ്യേ രതിസങ്ഗിനീമ്
അവളുടെ ശരീരം മുഴുവൻ നഖപ്പാടുകൾ കൊണ്ട് അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു; അവൾ നിരന്തരം ചഞ്ചളയാണു, തിരഞ്ഞെടുത്ത വരനിൽ ആശ്രിതയാണു, രഹസ്യമായി പുരുഷനോടൊപ്പം ചേർന്നിരിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ എപ്പോഴും ഉത്സുകയാണു.
സസ്മിതാം സകടാക്ഷാം ച ച़ഞ്ചലേക്ഷണവീക്ഷതാമ് । ഏവം ശ്രുത്വാ ലജ്ജിതശ്ച ബാണസ്തത്ര ചുകോപ ഹ
അവൾ പുഞ്ചിരിയോടെ, വശക്കണ്ണോടെ, ചഞ്ചലമായ ദൃഷ്ടിയോടെ നോക്കുന്നു; ഇതു കേട്ട ബാണൻ ലജ്ജിച്ചു, അവിടെ തന്നെ കോപിച്ചു.
യുദ്ധായ ച മതിം ചക്രേ വാരിതഃ ശഭുനാ ഭൃശമ് । വാരിതശ്ച ഗണേശേന സ്കന്ദേന ശിവയാ തഥാ
യുദ്ധം ചെയ്യാൻ ബാണൻ മനസ്സുറപ്പിച്ചെങ്കിലും ശംഭു ശക്തമായി തടഞ്ഞു; ഗണേശനും സ്കന്ദനും ശിവയും അവനെ തടഞ്ഞു.
ഭൈരവ്യാ ഭദ്രകാല്യാ ച യോഗിനീഭിശ്ച സംതതമ് । അഷ്ടഭിര്ഭൈരവൈശ്ചൈവ രുദ്രൈരേകാദശാത്മകൈഃ
ഭൈരവി, ഭദ്രകാളി, യോഗിനികൾ, എട്ട് ഭൈരവന്മാർ, പതിനൊന്ന് രുദ്രന്മാർ ഇവരും എല്ലാം അവനെ നിരന്തരം തടഞ്ഞു.
ഭൂതൈഃ പ്രേതൈശ്ച കൂഷ്മാണ്ഡൈര്വേതാലൈര്ബ്രഹ്മരാക്ഷസൈഃ । യോസീന്ദ്രൈരപി സിദ്ധേന്ദ്രൈ രുദ്രൈശ്ചണ്ഡാദിഭിസ്തഥാ
ഭൂതങ്ങൾ, പ്രേതങ്ങൾ, കൂഷ്മാണ്ഡങ്ങൾ, വേതാലങ്ങൾ, ബ്രഹ്മരാക്ഷസന്മാർ, യോഗീശ്വരന്മാർ, സിദ്ധേശ്വരന്മാർ, ചണ്ഡൻ തുടങ്ങിയ ക്രൂരരുദ്രന്മാർ ഇവരും അവനെ തടഞ്ഞു.
കോടര്യാ പ്രാമദേവ്യാ ച യഥാ മാത്രാ ഹിതായ ച । ഉവാച ശംകരോ ബാണം മൂഢം പണ്ഡിതമാനിനമ് ഹിതം സത്യം നീതിശാസ്ത്രം പരിണാമസുഖാവഹമ്
കൊടര, പ്രാമദേവി, അമ്മ ഇവർ 모두 ബാണന്റെ ഭാവി ഭദ്രതയ്ക്കായി ശ്രമിച്ചു; ശംകരൻ, താൻ ജ്ഞാനിയെന്ന് കരുതുന്ന ഭ്രമിച്ച ബാണനോട്, ഉപകാരപ്രദവും സത്യവുമായും നീതി പഠിപ്പിക്കുന്നതുമായ, ദീർഘകാലം സുഖം നൽകുന്ന വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
മഹാദേവ ഉവാച ശൃണു ബാണ പ്രവക്ഷ്യാമി കഥാമേതാം പുരാതനീമ് । ഭുവോ ഭാരാവതരണേ ഭാരതേ സ്വയമീശ്വരഃ
മഹാദേവൻ പറഞ്ഞു: ബാണാ, നീ കേൾക്കൂ, ഞാൻ നിന്നോട് ഈ പുരാതനകഥ പറയും; ഭൂമിയുടെ ഭാരം കുറയ്ക്കാൻ ഭഗവാൻ സ്വയം ഭാരതത്തിൽ അവതരിച്ചപ്പോൾ...