രത്നകേയുരവലയരത്നമഞ്ജീരരഞ്ജിതമ് । രത്നകുണ്ഡലയുഗ്മേന ഗണ്ഡസ്ഥലവിരാജിതമ്
അവന്റെ കൈകളിലും കാലുകളിലും രത്നങ്ങൾകൊണ്ടുള്ള കയ്യണികളും വളകളും പാദസരങ്ങളും അലങ്കാരമായി, കാതുകളിൽ രത്നകുണ്ഡലങ്ങൾ ഇട്ടു കണങ്ങൾ തിളങ്ങുന്നവനായിരുന്നു.
ചന്ദനോക്ഷിതസര്വാങ്ഗം ഭൂഷിതം പീതവാസസാ । സുചാരുമാലതീമാല്യവക്ഷഃ സ്ഥലസമുജ്ജ്വലമ്
അവന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ ചന്ദനത്താൽ പുരട്ടിയതും, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചതും, മനോഹരമായ മല്ലികാമാല അണിഞ്ഞു വക്ഷസ്ഥലം പ്രകാശിച്ചതുമായിരുന്നു.
ശയാനം രത്നപര്യങ്കേ പുഷ്പചന്ദനചര്ചിതേ । തം ദൃഷ്ട്വാ സഹസാ സാധ്വീ തന്മൂലം പ്രയയൌ മുദാ
അവൻ പൂക്കളും ചന്ദനവും പുരട്ടിയ രത്നപീഠത്തിൽ കിടന്നിരുന്നു; അപ്രത്യക്ഷമായി അവനെ കണ്ട സദ്വ്രതയുള്ള അവൾ സന്തോഷത്തോടെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
ഉവാച മധുരം സാധ്വീ ഹൃദയേന വിദൂയതാ । കാമാത്മജപ്രിയാ കാന്താ കാമബാണപ്രപീഡിതാ
ഹൃദയം ഉല്ലാസത്തോടെ നിറഞ്ഞ സദ്വ്രതയുള്ള അവൾ, കാമദേവന്റെ മകന്റെ പ്രിയയായും കാമവേദനയാൽ പീഡിതയായും, മധുരമായി സംസാരിച്ചു.
ഊഷോവാച കസ്ത്വം കാമുക ഭദ്രം തേ മാം ഭജസ്വ സ്മരാതുരാമ് । അതിപ്രൌഢാം നവോഢാം ച നവസംഗമലാലസാമ്
ഊഷാ പറഞ്ഞു: ആരാണ് നീ, കാമഭാവമുള്ളവനേ? നിനക്കു ആശംസകൾ! കാമവേദനയാൽ പീഡിതയായും, വളരെ പ്രൗഢയുമായും, പുതുതായി വിവാഹിതയായും, നവസംഗമത്തിന് ആഗ്രഹമുള്ളവളായും എന്നെ സ്വീകരിക്കണമേ.
തവാനുരക്താം ഭക്താം ച ഗാന്ധര്വേണ സമുദ്വഹ । വിവാഹാഷ്ടപ്രകാരേഷു ഗാന്ധര്വഃ സുലഭോ നൃണാമ്
നിനക്കു പ്രിയയുമായും ഭക്തയായുമായ എന്നെ ഗന്ധർവ്വവിവാഹം വഴി വിവാഹം കഴിക്കണം; എട്ടു വിവാഹരീതികളിൽ ഗന്ധർവ്വം പുരുഷന്മാർക്കു എളുപ്പത്തിൽ ലഭ്യമാണ്.
അനുരക്താം പ്രിയാം പ്രാപ്യ ത്യജേദ്യഃ കപടീ പുമാന് । തസ്മാദ്യാതി മഹാലക്ഷ്മീഃ ശാപം ദത്ത്വാ സുദാരുണമ്
ആരെങ്കിലും കപടനായ പുരുഷൻ, സ്നേഹവും ഭക്തിയും ഉള്ള പ്രിയയാളെ ലഭിച്ചിട്ടും അവളെ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, മഹാലക്ഷ്മി അവനെ അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ ശാപം നൽകി ശിക്ഷിക്കും.
പുമാനുവാച അഹം കൃഷ്ണസ്യ പൌത്രശ്ച കാമദേവാത്മജഃ സ്വയമ് । കഥം ഗൃഹ്ണാമി ത്വാം കാന്തേ തയോരനുമതിം വിനാ
പുരുഷൻ പറഞ്ഞു: ഞാൻ കൃഷ്ണന്റെ മകനും കാമദേവന്റെ മകനുമാണ്; ഇരുവർക്കും സമ്മതം ഇല്ലാതെ എങ്ങിനെ ഞാൻ നിന്നെ സ്വീകരിക്കും, സുന്ദരിയേ?
ഇത്യേവമുക്ത്വാ സ പുമാനന്തര്ധാനം ചകാര സഃ । കാമേന വ്യാകുലാ കാന്താ ന ദൃഷ്ട്വാ കാന്തമീപ്സിതമ്
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ പുരുഷൻ അപ്രത്യക്ഷനായി; കാമവേദനയാൽ പീഡിതയായ അവൾ ആഗ്രഹിച്ച പ്രിയനെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
നിദ്രാം ത്യക്ത്വാ സമുത്ഥായ തല്പാദേവ മനോഹരാത് । വിഷസാദ സഖീമധ്യേ പ്രമത്താ രുദതീ ഭൃശമ്
ഉറക്കം ഉപേക്ഷിച്ച് മനോഹരമായ കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ അവൾ, സഖിമാരുടെ ഇടയിൽ വിഷാദത്തോടെ ഇരുന്നു, അതീവ വേദനയോടെ കരയാൻ തുടങ്ങി.
പപ്രച്ഛ താം വരാഽഽലീനാം കിം കിമിത്യേവ നിശ്ചിതമ് । ഉവാച ബൌധയാമാസ ചിത്രലേഖാ സുയോഗിനീ
അവളുടെ ഏറ്റവും പ്രിയസഖി വീണ്ടും വീണ്ടും 'എന്താണ്, എന്താണ്?' എന്ന് ചോദിച്ചു; യോഗശക്തിയുള്ള ചിത്രലേഖ അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ചേതനം കുരു കല്യാണി കസ്മാതേ ഭീതിരുല്ബണാ ।സ്വയം ശംഭുഃ ശിവാ സാക്ഷാദ്ദുര്ലങ്ധ്യേ നഗരേ സതി
ചിത്രലേഖ പറഞ്ഞു: സുഖമേ, മനസ്സു ശാന്തമാക്കണം! ഇത്രയും ഭയം എന്തിന്? ശിവനും ശിവയും നേരിട്ട് ഈ ദുർജ്ജയമായ നഗരത്തിൽ സാന്നിധ്യവാന്മാരാണ്.
ശിവസ്മരണമാത്രേണ സര്വാരിഷ്ടം പലായതേ । ശിവം ഭവതി സര്വത്ര ശിവ ഏവ ശിവാലയഃ
ശിവനെ ഓർക്കുന്ന മാത്രത്തിൽ എല്ലാ ദുർഭാഗ്യങ്ങളും അകന്നു പോകും; എല്ലായിടത്തും ശുഭത്വം ഉണ്ടാകും, കാരണം ശിവൻ തന്നെയാണ് ശുഭത്വത്തിന്റെ ആധാരം.
ധ്യാനാദ്ദുര്ഗതിനാശിന്യാഃ സര്വം ദുര്ഗം വിനശ്യതി । ദദാതി മങ്ഗലം തസ്മൈ സര്വമങ്ഗലമഹ്ഗലാ
ദുർഗയെ ധ്യാനിച്ചാൽ എല്ലാ ദുർഗതികളും നശിക്കും; എല്ലാ മംഗളങ്ങളുടെ മൂലമായ അവൾ അനുഗ്രഹം നൽകും.
ചിത്രലേഖാവചഃ ശ്രുത്വാ കിംചിന്നോവാച സുന്ദരീ । ത്യക്ത്വാഽഽഹാരം ച നിദ്രാം ച പുരുഷം ചിന്തയേത്സദാ
ചിത്രലേഖയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട സുന്ദരിയ്ക്ക് ഒന്നും പറയാനായില്ല; ആഹാരവും ഉറക്കവും ഉപേക്ഷിച്ച് അവൾ ആ പുരുഷനെ മാത്രം നിരന്തരം ചിന്തിച്ചു.
ചിത്രലേഖാ സഖീ ഗത്വാ ബാണമാഹ ച തത്പ്രിയാമ് । ദുര്ഗാം ച ശംകരം സ്കന്ദം ഗണേശം യോഗിനാം ഗുരുമ്
ചിത്രലേഖ എന്ന സഖി പോയി ബാണന്റെ പ്രിയയോട് ഈ കാര്യം പറഞ്ഞു; ദുർഗയെ, ശങ്കരനെ, സ്കന്ദനെ, ഗണപതിയെ, യോഗിനിമാരുടെ ഗുരുവിനെയും അവൾ പ്രാർത്ഥിച്ചു.
ചിത്രലേഖാവചഃ ശ്രുത്വാ രുരോദോച്ചൈര്ഭൃശം സതീ । ബാണശ്യ ശംകരാഭ്യാശേ വിഷസാദ പ്രമൂര്ച്ഛിതഃ ജഹാസ ശംകരോ ദുര്ഗാ കാര്തികേയോ ഗണേശ്വരഃ
ചിത്രലേഖയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ സതീ ഉച്ചത്തിൽ വല്ലാതെ കരഞ്ഞു. ബാണൻ ശങ്കരന്റെ അടുത്ത് ബോധംകെട്ട് വീണു. ശങ്കരനും ദുർഗ്ഗയും കാർത്തികേയനും ഗണേശ്വരനും ചിരിച്ചു.
ഗണേശ്വര ഉവാച യോ ദദാതി ധ്രുവം ദുഃഖമന്യസ്മൈ ദമഭമോഹിതഃ । സക്ഷ്മധര്മവിചാരേണ സ വിന്ദതി ചതുര്ഗുണമ്
ഗണേശ്വരൻ പറഞ്ഞു: അഹങ്കാരത്തിൽ പെട്ട് മറ്റൊരാളിന് ഉറപ്പായ ദു:ഖം ഉണ്ടാക്കുന്നവൻ, സത്യമായ നീതിയാൽ അതിന്റെ നാലിരട്ടി തിരിച്ചാണ് അനുഭവിക്കുന്നത്.
ശിവേശയോശ്ച ക്രീഡാം ച ദൃഷ്ട്വാ യാ കാമമോഹിതാ । വരം തസ്യൈ ദദൌ ദുര്ഗാ വരമേവ സുദുര്ലഭമ്
ശിവനും ഭാര്യയും തമ്മിലുള്ള കളി കണ്ടു, ആകാംക്ഷയിൽ ആകർഷിതയായ അവള്ക്ക് ദുർഗ്ഗാ വളരെ അപൂർവമായൊരു വരം നൽകി.
സ്വപ്നേ ഗത്വാ സ്വയം ദേവീ മത്തം കൃത്വാ സമരാത്മജമ് । അധുനാ വാമപാര്ശ്ചേ ച ശംഭോസ്തിഷ്ഠതി മൂക്വത്
ദേവി സ്വപ്നത്തിൽ പോയി യുദ്ധദേവന്റെ മകനെ മദത്തിൽ ആക്കി. ഇപ്പോൾ ശംഭുവിന്റെ ഇടതുവശത്ത് അവൾ മിണ്ടാതിരിക്കുന്നു.
സര്വം ജ്ഞാത്വാ ച സര്വജ്ഞോ ഭഗവാന്ഹരിരീശ്വരഃ । സ്വപ്നേ സുവേഷം പുരുഷം ദര്ശയാമാസ കന്യാകാമ്
എല്ലാം അറിയുന്ന പരമേശ്വരനായ ഹരി, ആഗ്രഹമുള്ള കന്യയ്ക്ക് സ്വപ്നത്തിൽ മനോഹരമായ വേഷത്തിൽ ഒരു പുരുഷനെ കാണിച്ചു.
സുവേഷം പുരുഷം ദൃഷ്ട്വാ യുവാനം യുവാതീ സതീ । പരമേച്ഛാ ഭവേത്തസ്യാ ധര്മഭീത്യാ നിവര്തതേ
സുന്ദരനായ യുവാവിനെ കണ്ടപ്പോൾ, ആ യുവതി വല്ലാതെ ആഗ്രഹിച്ചു; പക്ഷേ, ധർമ്മഭയത്തിൽ അവൾ അതിനെ അടക്കിക്കൊണ്ടു.
സുവേഷം പുരുഷം ദൃഷ്ട്വാ പുംശ്ചലീ പാപവംശജാ । ത്യേജേന്നിദ്രാം ച സ്വാഹാരം പതിം പുത്രം ധനം ഗൃഹമ്
പക്ഷേ, പാപവംശത്തിൽ ജനിച്ച ദുർമ്മാർഗ്ഗയായ സ്ത്രീ സുന്ദരനായ പുരുഷനെ കണ്ടാൽ, ഉറക്കം, ഭക്ഷണം, ഭർത്താവ്, മകൻ, സമ്പത്ത്, വീട് എല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കും.
ചേതനം ഗൃഹകാര്യ ച കുലലജ്ജാം കുലദ്വയമ് । യുവാനം രതിശൂരം ചാപ്യതിനീച ന ഹി ത്യജേത്
ബുദ്ധിയും വീട്ടുപണികളും കുടുംബത്തിന്റെ മാനവും അവൾ ഉപേക്ഷിക്കും; എങ്കിലും ഏറ്റവും താഴ്ന്നവളും യുവാവായ പ്രേമിയെ വിട്ടൊഴിയില്ല.
ത്യജേജ്ജാതിം ച ധര്മം ച പ്രാണാംശ്ച പരിണാമതഃ । തസ്മാത്പ്രാജ്ഞഃ പ്രയത്നേന പ്രാണേഭ്യോ യുവതീം സദാ
ജാതിയും ധർമ്മവും പോലും അവസാനം ജീവനും ഉപേക്ഷിക്കും; അതുകൊണ്ട്, പ്രജ്ഞാവാനായവൻ തന്റെ ജീവനെക്കാൾ കൂടുതൽ യുവതിയെ എപ്പോഴും സൂക്ഷിക്കണം.
പരിരക്ഷേച്ച സതതം മായായുക്താം ന വിശ്വസേത് । ഹൃദയം ക്ഷുരധാരാഭം നാരീണാം മധുരം വചഃ
മോഹഭരിതയായവളെ എപ്പോഴും സൂക്ഷിക്കണം, വിശ്വസിക്കരുത്; സ്ത്രീയുടെ വാക്കുകൾ മധുരം, പക്ഷേ ഹൃദയം കത്തിയ കത്തി പോലെയാണ്.
താസാം മനോ ന ജാനന്തി സന്തോ വേദാശ്ച വൈദികാ । പ്രയാതു ദ്വാരകാം സദ്യാശ്ചിത്രലേഖാ സുയോഗിനീം
സ്ത്രീകളുടെ മനസ്സ് സന്മാർഗ്ഗികളും വേദപണ്ഡിതരും പോലും അറിയില്ല; അതിനാൽ യോഗശക്തിയുള്ള ചിത്രലേഖ ഉടൻ ദ്വാരകയിലേക്ക് പോകട്ടെ.
അനിരുദ്ധം സമാഹര്തും പ്രമാത്തമവലീലയാ । ഇതി ശ്രുത്വാ മഹാദേവോ ഗണേശം തമുവാച ഹ
അനിരുദ്ധൻ അവശനായി ഇരിക്കുമ്പോൾ അവനെ തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ; ഇത് കേട്ട മഹാദേവൻ ഗണേശനോട് പറഞ്ഞു.
ന ശ്രുണോതി യഥാ ബാണഃ ശുഭകാര്യം തഥാ കുരു । ചിത്രലേഖാ യയൌ തുര്ണം ദ്വാരകാഭവനം ഹരേഃ
ബാണൻ എങ്ങനെയും കേൾക്കാത്തതുപോലെ നീയും അങ്ങനെ ചെയ്യുക; ചിത്രലേഖ വേഗത്തിൽ ദ്വാരകയിലെ ഹരിയുടെ ഭവനത്തിലേക്ക് പോയി.
സര്വേഷാമപി ദുര്ലങ്ധ്യം ലീലയാ പ്രവിവേശ സാ । നിദ്രിതം ചാനിരുദ്ധം ച സമാഹൃത്യ ച യോഗതഃ
മറ്റുള്ളവർക്കൊന്നും കടക്കാനാവാത്തതിൽ അവൾ ലളിതമായി പ്രവേശിച്ചു; യോഗശക്തിയാൽ ഉറങ്ങുന്ന അനിരുദ്ധനെ അവൾ പുറത്തെടുത്തു.