വസ്ത്രം ദഗ്ധ്വാ സമുത്തസ്ഥൌ ജ്വലദഗ്നിഃ സുരേശ്വരഃ
വസ്ത്രം കത്തിച്ച്, ജ്വലിച്ചുയരുന്ന അഗ്നി ദേവന്മാരുടെ നാഥനേ, ഉയർന്നു.
കൃഷ്ണസ്തദ്വര്ദ്ധനം ദൃഷ്ട്വാ സസര്ജാപഃ സ്വലീലയാ
അത് വർദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ട കൃഷ്ണൻ തന്റെ ലീലയിൽ വെള്ളം സൃഷ്ടിച്ചു.
വിശ്വൌഘം പ്ലാവയാമാസ മുഖബിംദുജലം ദ്വിജ
കൃഷ്ണന്റെ വായിൽ നിന്നൊരു തുള്ളി വെള്ളം ഉരുവാകി, അവൻ സർവ്വലോകവും വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിച്ചു, ദ്വിജനേ.
തതഃപ്രഭൃതി തേനാഗ്നിസ്തോയാന്നിര്വാണതാം വ്രജേത്
അന്ന് മുതൽ അഗ്നി വെള്ളം കൊണ്ടാണ് അണയ്ക്കപ്പെടുന്നത്.
ഉത്തസ്ഥൌ തജ്ജലാദേകഃ പുമാന്സ വരുണഃ സ്മൃതഃ
ആ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് ഒരുവൻ ഉദിച്ചു—അവനാണ് വരുണൻ എന്നു അറിയപ്പെടുന്നത്.
ആവിര്ബഭൂവ കന്യൈകാ തദ്വഹ്നേര്വാമപാര്ശ്വതഃ
ആ അഗ്നിയുടെ ഇടതുവശത്ത് നിന്ന് ഒരൊറ്റ യുവതി പ്രത്യക്ഷമായി.
ജലേശസ്യ വാമപാര്ശ്വാത്കന്യാ ചൈകാ ബഭൂവ സാ 1.4.
ജലദേവന്റെ ഇടതുവശത്ത് നിന്ന് ഒരൊറ്റ യുവതി ജനിച്ചു.
ബഭൂവ പവനഃ ശ്രീമാന്വിഭോര്നിശ്വാസവായുതഃ
പരമേശ്വരന്റെ ശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് മഹത്വമുള്ള വായു ഉദിച്ചു.
തസ്യ വായോര്വാമപാര്ശ്വാത്കന്യാ ചൈകാ ബഭൂവ ഹ
ആ കാറ്റിന്റെ ഇടത് വശത്തു നിന്നു ഒരു പെൺകുട്ടി ജനിച്ചു.
കൃഷ്ണസ്യ കാമബാണേന രേതഃപാതോ ബഭൂവ ഹ
കൃഷ്ണന്റെ ആഗ്രഹബാണം കൊണ്ടു അവിടുത്തെ വിത്ത് പുറത്തുവന്നു.