സ ഏവാംശേന ഭഗവാന്വൈകുണ്ഠേ ച ചതുര്ഭുജഃ
അവൻ തന്നെയാണ് ഭാഗികമായി വൈകുണ്ഠത്തിൽ നാലു കൈകളോടെ ഭഗവാനായി നിലകൊള്ളുന്നത്.
സ ഏവ കലയാ വിഷ്ണുഃ പാതാ ച ജഗതാം പ്രഭുഃ
അവൻ തന്നെയാണ് വിഷ്ണുവായി തന്റെ അംശത്തിൽ ലോകങ്ങളെ രക്ഷിക്കുന്ന പ്രഭു.
ഏതത്തേ കഥിതം സര്വം പരബ്രഹ്മസ്വരൂപകമ് 1.28.
ഇവിടെ പറഞ്ഞതെല്ലാം പരബ്രഹ്മത്തിന്റെ സ്വഭാവമാണ്.
ഇത്യുക്ത്വാ ശങ്കരസ്തത്ര വിരരാമ ച ശൌനക
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം ശങ്കരൻ അവിടെ മൗനമായി, ശൗനകാ.
മുനിസ്തോത്രേണ സന്തുഷ്ടോ ഭഗവാനാദിരച്യുതഃ
മുനിയുടെ സ്തുതിയിൽ സന്തോഷിച്ചവൻ ആദിമയും നശിക്കാത്തവനും ആയ ഭഗവാൻ ആയിരുന്നു.
മുനീന്ദ്രസ്തം സംപ്രണമ്യ പ്രഹൃഷ്ടവദനേക്ഷണഃ
മുനിമാരിൽ പ്രധാനനായവൻ സന്തോഷമുള്ള മുഖത്തോടും ദൃഷ്ടിയോടും കൂടി അവനോട് നമസ്കരിച്ചു.
സൌതിരുവാച ഋഷിര്നാരായണസ്യൈവ ബദരീവനസംയുതമ്
സൗതി പറഞ്ഞു: നാരായണനോടൊപ്പം ആ ഋഷി ബദരിവനത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
നാനാവൃക്ഷഫലാകീര്ണം പുംസ്കോകിലരുതശ്രുതമ്
അവിടം പലതരം വൃക്ഷങ്ങളും പഴങ്ങളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു; ആൺ കുയിലുകളുടെ ഗാനം കേൾക്കാമായിരുന്നു.
ഋഷീന്ദ്രസ്യ പ്രഭാവേണ ഹിംസാഭയവിവര്ജിതമ്
മുനിമാരിൽ പ്രധാനനായവന്റെ ശക്തിയാൽ അവിടം ഹിംസയും ഭയവും ഇല്ലാത്തതായിരുന്നു.
സിദ്ധേന്ദ്രാണാം മുനീന്ദ്രാണാമാശ്രമാണാം ത്രികോടിഭിഃ
സിദ്ധന്മാരുടെയും മഹാമുനിമാരുടെയും ആശ്രമങ്ങൾ മൂന്നു കോടി എണ്ണം അവിടം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ദദര്ശ തമൃഷീന്ദ്രം ച സഭാമധ്യേ മനോഹരമ്
അവൻ ആ മനോഹരനായ ഋഷീന്ദ്രനെ സഭയുടെ നടുവിൽ കണ്ടു.
ജപന്തം പരമം ബ്രഹ്മ കൃഷ്ണമാത്മാനമീശ്വരമ്
അവൻ പരമബ്രഹ്മമായ കൃഷ്ണനെ, സ്വയംഭൂതനായ ഈശ്വരനെ ജപിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
ഉത്ഥായ സഹസാഽഽലിങ്ഗ്യ യുയുജേ പരമാശിഷമ്
അവൻ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റ് അവനെ അണകയാക്കി, ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹം നൽകി.
രത്നസിംഹാസനേ രമ്യേ വാസയാമാസ നാരദമ്
അവൻ നാരദനെ മനോഹരമായ രത്നസിംഹാസനത്തിൽ ഇരുത്തി.
ഉവാച തമൃഷിശ്രേഷ്ഠം ഭഗവന്തം സനാതനമ്
അവൻ ആ മഹാമുനിയെ, സനാതനനായ ഭഗവാനെ, അഭിവാദ്യമായി സംസാരിച്ചു.
ജ്ഞാനം സമ്പ്രാപ്യ യോഗീന്ദ്രാന്മന്ത്രം വൈ ശങ്കരാദ്വിഭോ 1.29.
ശങ്കരനിൽ നിന്ന് ജ്ഞാനവും മന്ത്രവും ലഭിച്ച യോഗീന്ദ്രൻ, ഭഗവാനേ—
ദൃഷ്ടം മയാ ത്വത്പദാബ്ജം മനസാ പ്രേരിതേന ച
എന്റെ മനസ്സു നിന്നിലേക്കു കേന്ദ്രീകരിച്ച് ഞാൻ നിന്റെ പാദകമലങ്ങൾ കണ്ടു.
യത്ര കൃഷ്ണഗുണാഖ്യാനം ജന്മമൃത്യുജരാപഹമ്
കൃഷ്ണന്റെ ഗുണങ്ങൾ പറയുന്നിടത്ത് ജനനം, മരണം, വൃദ്ധാവസ്ഥ എന്നിവ അകറ്റപ്പെടുന്നു.
ബ്രഹ്മവിഷ്ണുശിവാദ്യാശ്ച സുരേന്ദ്രശ്ച സുരാ വിഭോ
ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും ശിവനും മറ്റു ദേവന്മാരും ദേവേന്ദ്രനും, ഭഗവാനേ—
കസ്മാത്സൃഷ്ടിശ്ച ഭവതി കുത്ര വാ സംപ്രലീയതേ
സൃഷ്ടി എവിടുനിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്? അത് എവിടെയാണ് ലയിക്കുന്നത്?
തസ്യേശ്വരസ്യ കിം രൂപം കര്മ വാ കിം ജഗത്പതേ
ഹേ ലോകനാഥാ, അവന്റെ രൂപം എങ്ങനെയാണ്? അവൻ ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികൾ എന്തൊക്കെയാണ്?
നാരദസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ പ്രഹസ്യ ഭഗവാനൃഷിഃ
നാരദന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, ഭാഗ്യവാൻ ആ മഹർഷി സ്നേഹത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മവൈവര്ത്തേ മഹാപുരാണേ ബ്രഹ്മഖണ്ഡേ സൌതിശൌനകസംവാദേ നാരായണം പ്രതി നാരദപ്രശ്നോ നാമൈകോനത്രിംശത്തമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീബ്രഹ്മവൈവർത മഹാപുരാണത്തിലെ ബ്രഹ്മഖണ്ഡത്തിൽ, സൌതിയും ശൗനകനും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണത്തിൽ, നാരായണനോട് നാരദൻ ചോദിച്ചിരിയ്ക്കുന്ന ഒൻപതാംമത്തChapterം സമാപിക്കുന്നു.
ശ്രീനാരായണ ഉവാച വാണീശിവാത്രിപഥഗാ കമലാദികാശ്ച സംചിന്തയേദ്ഭഗവതശ്ചരണാരവിന്ദമ്
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: വാണി, ശിവാ, ഗംഗ, കമലാ എന്നിവരും മറ്റ് ദേവതകളും ആരാധിക്കുന്ന ഭഗവാന്റെ കമലപാദങ്ങൾ മനസ്സിൽ ധ്യാനിക്കണം.
സംസാരസാഗരമതീവ ഗഭീരഘോരം ദാവാഗ്നിസര്പപരിവേഷ്ടിതചേഷ്ടിതാങ്ഗമ്
ഈ ലോകസമുദ്രം അത്യന്തം ആഴവും ഭയാനകവും ആണ്; അതിൽ Wildfireഉം പാമ്പുകളും ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് ശരീരം കഠിനമായി പീഡിപ്പിക്കുന്നു.
ഗോവര്ദ്ധനോദ്ധരണകീര്ത്തിരതീവ ഖിന്നാ ഭൂര്ധാരിതാ ച ദശനാഗ്രത ഏവ ചാര്ദ്രാ
ഗോവർദ്ധനപർവ്വതം ഉയർത്തിയ മഹത്വം വളരെ ക്ഷീണിച്ചു; ഭൂമി ഭാരം വഹിക്കുന്നു; അവന്റെ പല്ലിന്റെ അഗ്രത്തിലും ഈർപ്പം അനുഭവപ്പെടുന്നു.
വേദാങ്ഗവേദമുഖനിഃസൃതകീര്ത്തിരംശൈര്വേദാങ്ഗവേദജനകസ്യ ഹരേര്വിധാതുഃ
വേദങ്ങളും അതിന്റെ ഉപവിഭാഗങ്ങളും മുഖാന്തിരം പുറപ്പെടുന്ന മഹത്വത്തിന്റെ കിരണങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് വേദങ്ങളുടെയും അതിന്റെ ഭാഗങ്ങളുടെയും സ്രഷ്ടാവായ ഹരിയെ അറിയപ്പെടുന്നത്.
ഗോപാങ്ഗനാവദനപങ്കജഷട്പദസ്യ രാസേശ്വരസ്യ രസികാരമണസ്യ പുംസഃ
ഗോപികമാരുടെ മുഖകമലങ്ങളിൽ മധുപംപോലെ രസിക്കുന്നവൻ, രാസലീലയുടെ നാഥൻ, രസികനും പരമപുരുഷനും ആകുന്നു.
ചക്ഷുര്നിമേഷപതിതോ ജഗതാം വിധാതാ തത്കര്മ വത്സ കഥിതും ഭുവി കഃ സമര്ഥഃ
ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവ് കണ്ണ് പിമ്പിക്കുന്ന ഒരു നിമിഷത്തിൽ തന്നെ അത്ഭുതകരമായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നു; കുട്ടിയേ, ഭൂമിയിൽ ആരാണ് അവയെല്ലാം വിശദമായി പറയാൻ കഴിയുക?
യൂയം വയം തസ്യ കലാകലാംശാഃ കലാകലാംശാ മനവോ മുനീന്ദ്രാഃ
നിങ്ങളും ഞങ്ങളുമാണ് അവന്റെ ശക്തിയുടെ ഒരു ഭാഗത്തിന്റെ ഭാഗം മാത്രമാണ്; മനുമാരും മഹർഷിമാരും അതുപോലെയാണ്.