വീക്ഷിതം ഗോപികാഭിശ്ച വേഷ്ടിതാഭിസ്സമന്തതഃ
ഗോപികമാർ കാഴ്ചവെക്കുന്നവനും അവരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവനും.
ഭൂഷിതാഭിശ്ച സദ്രത്നനിര്മിതൈര്ഭൂഷണൈഃ പരമ്
അവരാൽ ഉത്തമമായ രത്നാഭരണങ്ങൾ അണിയിച്ചവനും.
ബ്രഹ്മവിഷ്ണുശിവാനന്തധര്മാദ്യൈര്വന്ദിതം മുദാ 1.28.
ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും ശിവനും അനന്തനും ധർമ്മനും മറ്റുള്ളവരും സന്തോഷത്തോടെ വന്ദിക്കുന്നവൻ.
രാസേശ്വരം സുരസികം രാധാവക്ഷസ്ഥലസ്ഥിതമ്
രാസലീലയുടെ നാഥനും ദേവന്മാർക്ക് ആനന്ദം പകരുന്നവനും രാധയുടെ നെഞ്ചിൽ വിശ്രമിക്കുന്നവനും.
സതതം ധ്യേയമസ്മാകം പരമാത്മാനമീശ്വരമ്
അവൻ പരമാത്മാവും ഈശ്വരനുമാകയാൽ നാം എപ്പോഴും അവനെ ധ്യാനിക്കേണ്ടവൻ.
സ്വേച്ഛാമയം നിര്ഗുണം ച നിരീഹം പ്രകൃതേഃ പരമ്
സ്വൈച്ഛികമായും ഗുണരഹിതനും ആഗ്രഹമില്ലാത്തവനും പ്രകൃതിയെക്കാൾ ഉയർന്നവനും.
സര്വേശ്വരം സര്വപൂജ്യം സര്വസിദ്ധികരം പ്രദമ്
സകലത്തിന്റെയും നാഥനും എല്ലാവരും ആരാധിക്കുന്നവനും എല്ലാ സിദ്ധികളും അനുഗ്രഹങ്ങളും നൽകുന്നവനും.
ഗോപവേഷശ്ച ഗോപാലൈഃ പാര്ഷദൈഃ പരിവേഷ്ടിതഃ
ഗോപവേഷം ധരിച്ചും ഗോപന്മാർ എന്ന അനുയായികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടും ഉള്ളവൻ.
സര്വാന്തരാത്മാ സര്വത്ര പ്രത്യക്ഷഃ സര്വഗഃ സ്മൃതഃ സര്വാത്മാ ച പരം ബ്രഹ്മ തേന കൃഷ്ണഃ പ്രകീര്തിതഃ
അവൻ എല്ലാവരുടെയും അന്തർആത്മാവും എല്ലായിടത്തും പ്രത്യക്ഷനുമാണ്; എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നവനും സകലത്തിന്റെയും ആത്മാവും പരംബ്രഹ്മവും ആകയാൽ അവനെ കൃഷ്ണൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
കൃഷിശ്ച സര്വവചനോ നകാരശ്ചാദിവാചകഃ
‘കൃ’ എന്നത് സർവ്വവ്യാപകമായ അക്ഷരവും ‘ഷ്ണ’ ആദി ശബ്ദവുമാണ്.
സ ഏവാംശേന ഭഗവാന്വൈകുണ്ഠേ ച ചതുര്ഭുജഃ
അവൻ തന്നെയാണ് ഭാഗികമായി വൈകുണ്ഠത്തിൽ നാലു കൈകളോടെ ഭഗവാനായി നിലകൊള്ളുന്നത്.
സ ഏവ കലയാ വിഷ്ണുഃ പാതാ ച ജഗതാം പ്രഭുഃ
അവൻ തന്നെയാണ് വിഷ്ണുവായി തന്റെ അംശത്തിൽ ലോകങ്ങളെ രക്ഷിക്കുന്ന പ്രഭു.
ഏതത്തേ കഥിതം സര്വം പരബ്രഹ്മസ്വരൂപകമ് 1.28.
ഇവിടെ പറഞ്ഞതെല്ലാം പരബ്രഹ്മത്തിന്റെ സ്വഭാവമാണ്.
ഇത്യുക്ത്വാ ശങ്കരസ്തത്ര വിരരാമ ച ശൌനക
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം ശങ്കരൻ അവിടെ മൗനമായി, ശൗനകാ.
മുനിസ്തോത്രേണ സന്തുഷ്ടോ ഭഗവാനാദിരച്യുതഃ
മുനിയുടെ സ്തുതിയിൽ സന്തോഷിച്ചവൻ ആദിമയും നശിക്കാത്തവനും ആയ ഭഗവാൻ ആയിരുന്നു.
മുനീന്ദ്രസ്തം സംപ്രണമ്യ പ്രഹൃഷ്ടവദനേക്ഷണഃ
മുനിമാരിൽ പ്രധാനനായവൻ സന്തോഷമുള്ള മുഖത്തോടും ദൃഷ്ടിയോടും കൂടി അവനോട് നമസ്കരിച്ചു.
സൌതിരുവാച ഋഷിര്നാരായണസ്യൈവ ബദരീവനസംയുതമ്
സൗതി പറഞ്ഞു: നാരായണനോടൊപ്പം ആ ഋഷി ബദരിവനത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
നാനാവൃക്ഷഫലാകീര്ണം പുംസ്കോകിലരുതശ്രുതമ്
അവിടം പലതരം വൃക്ഷങ്ങളും പഴങ്ങളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു; ആൺ കുയിലുകളുടെ ഗാനം കേൾക്കാമായിരുന്നു.
ഋഷീന്ദ്രസ്യ പ്രഭാവേണ ഹിംസാഭയവിവര്ജിതമ്
മുനിമാരിൽ പ്രധാനനായവന്റെ ശക്തിയാൽ അവിടം ഹിംസയും ഭയവും ഇല്ലാത്തതായിരുന്നു.
സിദ്ധേന്ദ്രാണാം മുനീന്ദ്രാണാമാശ്രമാണാം ത്രികോടിഭിഃ
സിദ്ധന്മാരുടെയും മഹാമുനിമാരുടെയും ആശ്രമങ്ങൾ മൂന്നു കോടി എണ്ണം അവിടം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ദദര്ശ തമൃഷീന്ദ്രം ച സഭാമധ്യേ മനോഹരമ്
അവൻ ആ മനോഹരനായ ഋഷീന്ദ്രനെ സഭയുടെ നടുവിൽ കണ്ടു.
ജപന്തം പരമം ബ്രഹ്മ കൃഷ്ണമാത്മാനമീശ്വരമ്
അവൻ പരമബ്രഹ്മമായ കൃഷ്ണനെ, സ്വയംഭൂതനായ ഈശ്വരനെ ജപിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
ഉത്ഥായ സഹസാഽഽലിങ്ഗ്യ യുയുജേ പരമാശിഷമ്
അവൻ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റ് അവനെ അണകയാക്കി, ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹം നൽകി.
രത്നസിംഹാസനേ രമ്യേ വാസയാമാസ നാരദമ്
അവൻ നാരദനെ മനോഹരമായ രത്നസിംഹാസനത്തിൽ ഇരുത്തി.
ഉവാച തമൃഷിശ്രേഷ്ഠം ഭഗവന്തം സനാതനമ്
അവൻ ആ മഹാമുനിയെ, സനാതനനായ ഭഗവാനെ, അഭിവാദ്യമായി സംസാരിച്ചു.
ജ്ഞാനം സമ്പ്രാപ്യ യോഗീന്ദ്രാന്മന്ത്രം വൈ ശങ്കരാദ്വിഭോ 1.29.
ശങ്കരനിൽ നിന്ന് ജ്ഞാനവും മന്ത്രവും ലഭിച്ച യോഗീന്ദ്രൻ, ഭഗവാനേ—
ദൃഷ്ടം മയാ ത്വത്പദാബ്ജം മനസാ പ്രേരിതേന ച
എന്റെ മനസ്സു നിന്നിലേക്കു കേന്ദ്രീകരിച്ച് ഞാൻ നിന്റെ പാദകമലങ്ങൾ കണ്ടു.
യത്ര കൃഷ്ണഗുണാഖ്യാനം ജന്മമൃത്യുജരാപഹമ്
കൃഷ്ണന്റെ ഗുണങ്ങൾ പറയുന്നിടത്ത് ജനനം, മരണം, വൃദ്ധാവസ്ഥ എന്നിവ അകറ്റപ്പെടുന്നു.
ബ്രഹ്മവിഷ്ണുശിവാദ്യാശ്ച സുരേന്ദ്രശ്ച സുരാ വിഭോ
ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും ശിവനും മറ്റു ദേവന്മാരും ദേവേന്ദ്രനും, ഭഗവാനേ—
കസ്മാത്സൃഷ്ടിശ്ച ഭവതി കുത്ര വാ സംപ്രലീയതേ
സൃഷ്ടി എവിടുനിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്? അത് എവിടെയാണ് ലയിക്കുന്നത്?