പ്രാണാധികാം രാധികാം ന കഥം സ്മരസി പുത്രക । വാരമേകം സ്വല്പദിനം ഗോകുലം ഗച്ഛ വത്സക
പ്രാണനേക്കാള് പ്രിയമായ രാധികയെ നീ എങ്ങനെയാണ് ഓര്ക്കാതിരിക്കുക, മകനേ? ഒരു നിമിഷം പോലും, കുറച്ച് ദിവസങ്ങള്ക്കെങ്കിലും, ഗോകുലത്തിലേക്ക് പോകൂ, കുട്ടിയേ.
ഇത്യേവമുക്തവാ നന്ദശ്ച ക്രോഡേ കൃഷ്ണം ചകാര സഃ । നേത്രാശ്രുണാ ച പൂര്ണേന തം സിഷേച ശുചാഽന്വിതഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, നന്ദന് കൃഷ്ണനെ മടിയില് എടുത്തു. ദുഃഖത്തില് നിറഞ്ഞ്, കണ്ണുനീര് കൊണ്ട് അവനെ സ്നാനമാടിച്ചു.
ചുചുമ്ബ തദ്ഗണ്ഡയുഗം കൃത്വാ വക്ഷസി മോഹതഃ । സാനന്ദഃ പരമാനദോ ഭഗവാംസ്തമുവാച സഃ
അവന് കൃഷ്ണന്റെ കവിളുകള് ചുംബിച്ചു, മോഹത്തില് അവനെ നെഞ്ചില് ചേര്ത്തു. സന്തോഷത്തിലും പരമാനന്ദത്തിലും നിറഞ്ഞ് ഭഗവാന് അവനോട് പറഞ്ഞു.
ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മo മഹാo ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖo ഉത്തo നാരദനാo ഭഗവന്നന്ദസംo നവതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ മഹാ ബ്രഹ്മവൈവര്ത്ത പുരാണത്തിലെ ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖണ്ഡത്തിലെ നാരദനും ഭഗവാന് നന്ദനും ഉള്ള ഭാഗമായ തൊണ്ണൂറ്റാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.
അഥൈകനവതിതമോഽധ്യായഃ ശ്രീഭഗവാനുവാച നിഷേകേന പരിഷ്വങ്ഗോ വിഭേദസ്തേന വാ ഭവേത് । ക്ഷണേന ദര്ശനം തേന നിഷേകഃ കേന വാര്യതേ
ഇനി തൊണ്ണൂറ്റൊന്നാം അധ്യായം. ശ്രീഭഗവാന് പറഞ്ഞു: സംഗമത്തില് നിന്നാണ് അളിംഗനം ഉണ്ടാകുന്നത്, അതില് നിന്ന് വേര്പാടും വരാം; ഒരു നിമിഷം കണ്ടുമുട്ടിയാല് പോലും സംഗമം നടക്കും—ഇത് ആര്ക്കാണ് തടയാന് കഴിയുക?
ഗമനാഗമനാര്ഥ ചാപ്യുദ്ധവഃ കഥയിഷ്യതി । പ്രസ്ഥാപയാമി തം ശീഘ്രം വിജ്ഞാസ്യസി തതഃ പിതഃ
വരികയും പോകുകയും ചെയ്യുന്നതിനായി ഉദ്ധവന് സംസാരിക്കും; ഞാന് അവനെ വേഗത്തില് അയക്കും, അപ്പോള് അച്ഛാ, നീ അറിയും.
യശോദാം രോഹിണീം ചൈവ ഗോപികാം ഗോപബാലകാന് । പ്രാണാധികാം രാധികാം താം ഗത്വാ സംബോധയിഷ്യതി
അവന് യശോദ, രോഹിണി, ഗോപ്പികള്, ഗോപബാലന്മാര്, പ്രാണനേക്കാള് പ്രിയമായ രാധിക—ഇവരെല്ലാം സന്ദര്ശിച്ച് ആശ്വസിപ്പിക്കും.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ തത്ര വസുദേവശ്ച ദേവകീ । ബലദേവശ്ചോദ്ധവശ്ച തഥാഽക്രൂരശ്ച സത്വരമ്
അതിനിടയില്, വസുദേവനും ദേവകിയും, ബാലദേവനും ഉദ്ധവനും അക്രൂരനും അതിവേഗം അവിടെ എത്തി.
വസുദേവ ഉവാച നന്ദ ത്വം ബലവാഞ്ജ്ഞാനീ സദ്ബന്ധുശ്ച സഖാ മമ । ത്യജ മോഹം ഗൃഹം ഗച്ഛ വത്സസ്തേഽയം യഥാ മമ
വസുദേവന് പറഞ്ഞു: നന്ദാ, നീ ശക്തനും ജ്ഞാനിയുമാണ്, എന്റെ സത്യബന്ധുവും സ്നേഹിതനുമാണ്. മോഹം ഉപേക്ഷിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് പോകൂ—ഈ മകനെന്നതുപോലെ നിന്റെയും ആണ്.
ദൂരീഭൂതാ ഗോകുലാച്ച മഥുരാ നാസ്തി ബാന്ധവ । മഹോത്സവേ സദാനന്ദേ നന്ദ ദ്രക്ഷ്യസി പുത്രകമ്
ഗോകുലം ദൂരെയാണ്, മഥുരയില് ബന്ധുക്കളില്ല; ഉത്സവത്തില് എന്നും സന്തോഷത്തോടെ, നന്ദാ, നീ മകനെ കാണും.
ദേവക്യുവാച യഥാഽയമാവയോഃ പുത്രസ്തഥൈവ ഭവതോ ധ്രുവമ് । സാലസഃ കേന ഹേ നന്ദ ശുചാ ദേഹോ ഹി ലക്ഷ്യതേ
ദേവകി പറഞ്ഞു: ഈ കുട്ടി എങ്ങനെയാണോ ഞങ്ങളുടെ മകനെന്നു കരുതുന്നത്, അതുപോലെ തന്നെയാണ് നിന്റെയും. നന്ദാ, എന്തുകൊണ്ടാണ് നിന്റെ ശരീരത്തില് ഇത്ര ദുഃഖം കാണുന്നത്?
ഏകാദശാബ്ദം സബലഃ സ്ഥിത്വാ തേ മന്ദിരേ സുഖമ് । കഥം സ്വല്പദിനേനൈവ ശോകഗ്രസ്തോ ഭവിഷ്യസി
പതിനൊന്ന് വര്ഷം ബാലരാമനോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ നിന്റെ വീട്ടില് കഴിഞ്ഞപ്പോള്, കുറച്ച് ദിവസങ്ങള്ക്കുള്ളില് നീ എങ്ങനെ ഇത്ര ദുഃഖം അനുഭവിക്കും?
തിഷ്ഠ പുത്രേണ സാര്ധം ച മഥുരായാം കിയദ്ദിനമ് । പൂര്ണചന്ദ്രാനനം പശ്യ ജന്മ ത്വം സഫലം കുരു
മാതുരയിൽ കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ മകനോടൊപ്പം താമസിച്ചുകൊൾക. അവന്റെ പൂർണ്ണചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള മുഖം കാണുക, അങ്ങനെ നിന്റെ ജന്മം ഫലപ്രദമാക്കുക.
ശ്രീഭഗവാനുവാച ഘച്ഛോദ്ധവ സുഖം ഭദ്രം ഭവിഷ്യതി തവ പ്രിയമ് । പ്രഹര്ഷ ഗോകുലം ഗത്വാ യശോദാം രോഹിണീം പ്രസൂമ്
ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ഉദ്ധവാ, സന്തോഷത്തോടെ പോവുക. നിനക്കും നിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവർക്കും എല്ലാ മംഗളവും ഉണ്ടാകും. സന്തോഷത്തോടെ ഗോക്കുലത്തിലേക്ക് പോയി, യശോദയെയും രോഹിണിയെയും, അമ്മമാരെ, സന്ദർശിക്കുക.
ഗോപവാലസമൂഹം ച രാധികാം ഗോപികാഗണമ് । പ്രബോധയാഽഽധ്യാത്മികേന മദ്ദത്തേന ശുചശ്ഛിദാ
ഗോപബാലന്മാരെയും രാധികയെയും ഗോപികകളെയും ഞാൻ നൽകിയ ആത്മജ്ഞാനത്തോടെ ഉണർത്തുക, അതു അവരുടെ ദുഃഖം നീക്കുന്നതാണ്.
നന്ദസ്തിഷ്ഠതു സാനന്ദം മന്മാതുരാജ്ഞയാ ശുചാ । നന്ദസ്ഥിതിം സദ്വിനയം യശോദാം കഥയിഷ്യസി
നന്ദൻ സന്തോഷത്തോടെ, എന്റെ അമ്മയുടെ ആജ്ഞപ്രകാരം, വിശുദ്ധിയോടെ അവിടെ തുടരട്ടെ. നിന്റെ വാക്കിലൂടെ യശോദയ്ക്ക് നന്ദന്റെ നിലയും നല്ല പെരുമാറ്റവും അറിയിക്കണം.
ഇത്യേവമുക്ത്വാ ശ്രീകൃഷ്ണഃ പിത്രാ മാത്രാ ബലേന ച । അക്രൂരേണ സമം തൂര്ണ യയാവഭ്യന്തരം ഗൃഹമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം ശ്രീകൃഷ്ണൻ അച്ഛനോടും അമ്മയോടും ബാലരാമനോടും കൂടെ അക്രൂരനോടൊപ്പം വേഗത്തിൽ അകത്തുള്ള വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
ഉദ്ധവോ രജനീം സ്ഥിത്വാ മഥുരായാം ച നാരദ । പ്രഭാതേ പ്രയയൌ ശീഘ്രം രമ്യം വൃന്ദാവനം വനമ്
ഉദ്ധവൻ, നാരായണാ, മാതുരയിൽ ഒരു രാത്രി കഴിഞ്ഞ്, രാവിലെ വേഗത്തിൽ മനോഹരമായ വൃന്ദാവനവനത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മo മഹാo ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖo ഉത്തo നാരദാനാo ഏകനവ- തിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ നാരദൻ പറഞ്ഞ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ജനനത്തെ കുറിച്ചുള്ള മഹാ ബ്രഹ്മവൈവർത പുരാണത്തിലെ എണ്പത്തൊൻപതാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
അഥ ദ്വിനവതിതമോഽധ്യായഃ നാരായണ ഉവാച ശ്രീകൃഷ്ണപ്രേരിതോ ഹൃഷ്ടഃ പ്രണമ്യ ച ഗണേശ്വരമ് । സ്മരന്നാരായണം ശംഭും ദുര്ഗാ ലക്ഷ്മീം സരസ്വതീമ്
ഇപ്പോൾ എണ്പത്തിരണ്ടാമത്തെ അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നു. നാരായണൻ പറഞ്ഞു: ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം സന്തോഷത്തോടെ ഉദ്ധവൻ ഗണേശ്വരനോട് നമസ്കരിച്ചു, മനസ്സിൽ നാരായണനെയും ശംഭുവിനെയും ദുർഗ്ഗയെയും ലക്ഷ്മിയെയും സരസ്വതിയെയും സ്മരിച്ചു.
ഗങ്ഗാം ച മനസി ധ്യാത്വാ ദിമീശം തം മഹേശ്വരമ് । പ്രജഗാമോദ്ധവശ്ചൈവ ദൃഷ്ട്വാ മങ്ഗലമൂചകമ്
ഗംഗയെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച് മഹേശ്വരനെയും ഓർത്ത്, ഉദ്ധവൻ മംഗളകരമായ അടയാളങ്ങൾ കണ്ട് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
ശുശ്രാവ ദുംദുഭിം ഘണ്ടാനാദം ശങ്ഖധ്വനിം തഥാ । ഹരിശബ്ദം ച സംഗീതം ശുശ്രാവ മങ്ഗലധ്വനിമ്
അവൻ മൃദംഗം, മണി, ശംഖധ്വനി എന്നിവയുടെ ശബ്ദവും ഹരിനാമഗാനവും മംഗളസംഗീതവും കേട്ടു.
പതിപുത്രവതീം സാധ്വീം പ്രദീപം മാല്യദര്പണമ് । പരിബൂര്ണതമം കുമ്ഭം ദധിലാജഫലാനി ച
ഭർത്താവും മകനും ഉള്ള ഒരു സദ്വൃത്തയായ സ്ത്രീയെ, വിളക്ക്, പൂമാല, കണ്ണാടി, നിറഞ്ഞ കുമ്പം, തൈര്, അക്ഷത, പഴങ്ങൾ എന്നിവയും അവൻ കണ്ടു.
ദൂര്വാങ്കുരം ശുക്ലധാന്യം രജതം കാഞ്ചനം മധു । ബ്രാഹ്മണാനാം സമൂഹം ച കൃഷ്ണസാരം വൃഷം ഘൃതമ്
ദുർവാപുല്ലുകൾ, വെള്ളയരി, വെള്ളി, പൊന്നു, തേൻ, ബ്രാഹ്മണരുടെ കൂട്ടം, കൃഷ്ണമൃഗം, കാള, നെയ്യ് എന്നിവയും അവൻ കണ്ടു.
സദ്യോമാംസം ഗജേന്ദ്രം ച നൃപേന്ദ്രം ശ്വേതഘോടകമ് । പതാകാം നകുലം ചാഷം ശുക്ലം പുഷ്പം ച ചന്ദനമ്
പുതിയ ഇറച്ചി, വലിയ ആന, രാജാവു, വെള്ള കുതിര, പതാക, മംഗൂസ്, മൈനപ്പക്ഷി, വെള്ള പൂക്കൾ, ചന്ദനം എന്നിവയും അവൻ കണ്ടു.
ദൃഷ്ട്വൈവം പഥി കല്യാണം പ്രാപ വൃന്ദാവനം വനമ് । ദദര്ശ പുരതോ വൃക്ഷം ഭാണ്ഡീരേ വടമക്ഷയമ്
ഇങ്ങനെ വഴിയിൽ മംഗളകരമായ അടയാളങ്ങൾ കണ്ടു, അവൻ വൃന്ദാവനവനത്തിലെ ഭാണ്ഡീരവട്ടിന്റെ അക്ഷയവൃക്ഷം മുന്നിൽ കണ്ടു.
സ്നിഗ്ധപര്ണ രക്തവര്ണ പുണ്യദം തീര്ഥമീപ്സിതമ് । സുവേഷാന്ബാലകാംശ്ചൈവ രത്നഭൂഷണഭൂഷിതാന്
അവൻ അതിന്റെ സ്നിഗ്ധമായ ചുവപ്പുനിറമുള്ള ഇലകളും, അത്യന്തം പുണ്യമുള്ള തീർത്ഥവും, രത്നാഭരണങ്ങൾ ധരിച്ച ബാലന്മാരെയും കണ്ടു.
വദതോ ബലകൃഷ്ണേതി രുദതശ്ച ശുചാഽന്വിതാന് । താനാശ്വാസ്യ യയൌ ദൂരം പ്രവിശ്യ നഗരം മുദാ
'ബാലകൃഷ്ണ' എന്ന് വിളിക്കുന്നവരെയും ദുഃഖത്തിൽ കരയുന്നവരെയും കണ്ടു; അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ നഗരത്തിലേക്ക് അകത്തേക്ക് കടന്നു.
ദദര്ശ നന്ദശിബിരം രചിതം വിശ്വകര്മണാ । മണിരത്നവിനിര്മാണം മുക്താമാണിക്യഹീരകൈഃ
വിശ്വകർമ്മ നിർമിച്ച, രത്നങ്ങളും മുത്തുകളും മാണിക്യങ്ങളും വജ്രങ്ങളും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച നന്ദന്റെ പാളയം അവൻ കണ്ടു.
പരിച്ഛന്നം മനോരമ്യം സദ്രത്നകലശാന്വിതമ് । ദ്വാരം ചിത്രം വിചിത്രാഢ്യം ദൃഷ്ട്വാ ച പ്രവിവേശ സഃ
അത് ചുറ്റും അടച്ചും മനോഹരവുമായിരുന്നു, രത്നങ്ങൾകൊണ്ടുള്ള കലശങ്ങൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിലെ മനോഹരവും ഭംഗിയുള്ള വാതിൽ കണ്ടു, അകത്തേക്ക് കടന്നു.