മദീയം പരിഹാസം ച യശോദാം രോഹിണീം വദ । കുമാരാസ്യാച്ഛ്രുതം സര്വ സോഽഹമിത്യേവമീപ്സിതമ്
എന്റെ കളികൾ യശോദയോടും രോഹിണിയോടും പറയണം; ഈ ബാലന്റെ വായിൽ നിന്ന് അവൾക്കൊക്കെ എല്ലാം കേൾക്കാൻ കഴിയട്ടെ—അതാണ് എന്റെ ആഗ്രഹം—
കീര്തയിഷ്യസി തത്സര്വ സര്വ ഗോകുലവാസിനമ് । കാലഃ കരോതി സസൈര്ഗ ബന്ധൂനാം ബന്ധുഭിഃ സഹ
ഇവയൊക്കെ നീ ഗോകുലത്തിലെ എല്ലാവർക്കും പറഞ്ഞുതരിക; കാലം സുഹൃത്തുക്കളെ ഒന്നിപ്പിക്കുകയും വേർതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു—
കാലഃ കരോതി വിച്ഛേദം വിരോധം പ്രീതിമേവ ച । കാലഃ സൃഷ്ടിം ച കുരുതേ കാലശ്ച പരിപാലനമ്
കാലം വേർപാടും വൈരവും സ്നേഹവും ഉണ്ടാക്കുന്നു; കാലം സൃഷ്ടിക്കും, കാലം സംരക്ഷിക്കും—
കാലഃ കരോതി സാനന്ദം കാലഃ സംഹരതേ പ്രജാഃ । സുഖം ദുഃഖം ഭയം ശോകം ജരാം മൃത്യും ച ജന്മ ച
കാലം സന്തോഷം നൽകുന്നു, കാലം ജീവികളെ നശിപ്പിക്കുന്നു; സുഖം, ദുഃഖം, ഭയം, ദുഃഖം, വയസ്സു, മരണം, ജനനം—ഇവയൊക്കെയും കാലം കൊണ്ടാണ് സംഭവിക്കുന്നത്.
സര്വം കര്മാനുരോധേന കാല ഏവ കരോതി ച । സര്വം കാലകൃതം താത വിസ്മയം ന വ്രജം വ്രജ
എല്ലാ കാര്യങ്ങളും കര്മ്മത്തിന് അനുസരിച്ചാണ് നടക്കുന്നത്; കാലം മാത്രമാണ് ഇതെല്ലാം നടത്തുന്നത്, പ്രിയപ്പെട്ടവാ. എല്ലാം കാലത്തിന്റെ പ്രവര്ത്തിയാണ്, അതുകൊണ്ട് അത്ഭുതപ്പെടേണ്ടതില്ല.
കുതസ്ത്വം ഗോകുലേ വൈശ്യോ നന്ദോ വൈശ്യാധിപോ നൃപഃ । വസുദേവസുതോഽചഹം ച മഥുരായാമഹോ കുതഃ
നീ ഗോകുലത്തിലെ ഒരു വൈശ്യനാണ്, നന്ദന് വൈശ്യന്മാരുടെ തലവനാണ്, ഞാന് വസുദേവന്റെ മകനായി മഥുരയില് ഉണ്ടാകുന്നത് എങ്ങനെയാണ് സംഭവിച്ചത്?
പിതാ മേ കംസഭീതേന ത്വദ്ഗൃഹേ ച സമപ്രിതഃ । പിതു പരഃ പിതാ ത്വം ച മാതാ മാതുഃ പരാഽപിവാ
കംസനെ ഭയന്ന് എന്റെ അച്ഛന് എന്നെ നിന്റെ വീട്ടില് ഏല്പ്പിച്ചു. നീ എന്റെ അച്ഛനേക്കാള് വലിയ അച്ഛനാണ്, നിന്റെ ഭാര്യ എന്റെ അമ്മയെക്കാള് വലിയ അമ്മയാണ്.
മയാ ദത്തേന ജ്ഞാനേന പാര്വത്യാ ച വ്രജേശ്വര । ത്യജ മോഹം മഹാഭാഗ ഗച്ഛ താത സുഖം ഗൃഹമ്
ഞാന് നല്കിയ ജ്ഞാനത്താലും പാര്വതിയുടെ അനുഗ്രഹത്താലും, വ്രജപതിയായ നീ, മഹാഭാഗവ, മോഹം ഉപേക്ഷിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ വീട്ടിലേക്ക് പോകൂ, പ്രിയ പിതാവേ.
നന്ദ ഉവാച സ്മര വൃന്ദാവനം താത രമ്യം പുണ്യം മഹോത്സവമ് । ഗോകുലം ഗോകുലം രമ്യം സുന്ദരം യമുനാതടമ്
നന്ദന് പറഞ്ഞു: പ്രിയപ്പെട്ടവാ, വൃന്ദാവനത്തെ ഓര്ക്കൂ, അത്ര മനോഹരവും പുണ്യമുള്ളതും ഉത്സവങ്ങളാല് നിറഞ്ഞതുമാണ്. ഗോകുലം, ഗോകുലം, അത്ര മനോഹരവും, യമുനയുടെ തീരം അത്ര സുന്ദരവുമാണ്.
രമണീനാം സുരമ്യം ച ത്വത്പ്രിയം രാസമണ്ഡലമ് । ഗോപാലികാ ഗോപബാലാന്യശോദാം രോഹിണീം പ്രിയാമ്
നിനക്ക് പ്രിയമായ രാസമണ്ഡലം, മനോഹരമായ സ്ത്രീകള്, ഗോപ്പികള്, ഗോപബാലന്മാര്, യശോദയും പ്രിയമായ രോഹിണിയും.
പ്രാണാധികാം രാധികാം ന കഥം സ്മരസി പുത്രക । വാരമേകം സ്വല്പദിനം ഗോകുലം ഗച്ഛ വത്സക
പ്രാണനേക്കാള് പ്രിയമായ രാധികയെ നീ എങ്ങനെയാണ് ഓര്ക്കാതിരിക്കുക, മകനേ? ഒരു നിമിഷം പോലും, കുറച്ച് ദിവസങ്ങള്ക്കെങ്കിലും, ഗോകുലത്തിലേക്ക് പോകൂ, കുട്ടിയേ.
ഇത്യേവമുക്തവാ നന്ദശ്ച ക്രോഡേ കൃഷ്ണം ചകാര സഃ । നേത്രാശ്രുണാ ച പൂര്ണേന തം സിഷേച ശുചാഽന്വിതഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, നന്ദന് കൃഷ്ണനെ മടിയില് എടുത്തു. ദുഃഖത്തില് നിറഞ്ഞ്, കണ്ണുനീര് കൊണ്ട് അവനെ സ്നാനമാടിച്ചു.
ചുചുമ്ബ തദ്ഗണ്ഡയുഗം കൃത്വാ വക്ഷസി മോഹതഃ । സാനന്ദഃ പരമാനദോ ഭഗവാംസ്തമുവാച സഃ
അവന് കൃഷ്ണന്റെ കവിളുകള് ചുംബിച്ചു, മോഹത്തില് അവനെ നെഞ്ചില് ചേര്ത്തു. സന്തോഷത്തിലും പരമാനന്ദത്തിലും നിറഞ്ഞ് ഭഗവാന് അവനോട് പറഞ്ഞു.
ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മo മഹാo ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖo ഉത്തo നാരദനാo ഭഗവന്നന്ദസംo നവതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ മഹാ ബ്രഹ്മവൈവര്ത്ത പുരാണത്തിലെ ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖണ്ഡത്തിലെ നാരദനും ഭഗവാന് നന്ദനും ഉള്ള ഭാഗമായ തൊണ്ണൂറ്റാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.
അഥൈകനവതിതമോഽധ്യായഃ ശ്രീഭഗവാനുവാച നിഷേകേന പരിഷ്വങ്ഗോ വിഭേദസ്തേന വാ ഭവേത് । ക്ഷണേന ദര്ശനം തേന നിഷേകഃ കേന വാര്യതേ
ഇനി തൊണ്ണൂറ്റൊന്നാം അധ്യായം. ശ്രീഭഗവാന് പറഞ്ഞു: സംഗമത്തില് നിന്നാണ് അളിംഗനം ഉണ്ടാകുന്നത്, അതില് നിന്ന് വേര്പാടും വരാം; ഒരു നിമിഷം കണ്ടുമുട്ടിയാല് പോലും സംഗമം നടക്കും—ഇത് ആര്ക്കാണ് തടയാന് കഴിയുക?
ഗമനാഗമനാര്ഥ ചാപ്യുദ്ധവഃ കഥയിഷ്യതി । പ്രസ്ഥാപയാമി തം ശീഘ്രം വിജ്ഞാസ്യസി തതഃ പിതഃ
വരികയും പോകുകയും ചെയ്യുന്നതിനായി ഉദ്ധവന് സംസാരിക്കും; ഞാന് അവനെ വേഗത്തില് അയക്കും, അപ്പോള് അച്ഛാ, നീ അറിയും.
യശോദാം രോഹിണീം ചൈവ ഗോപികാം ഗോപബാലകാന് । പ്രാണാധികാം രാധികാം താം ഗത്വാ സംബോധയിഷ്യതി
അവന് യശോദ, രോഹിണി, ഗോപ്പികള്, ഗോപബാലന്മാര്, പ്രാണനേക്കാള് പ്രിയമായ രാധിക—ഇവരെല്ലാം സന്ദര്ശിച്ച് ആശ്വസിപ്പിക്കും.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ തത്ര വസുദേവശ്ച ദേവകീ । ബലദേവശ്ചോദ്ധവശ്ച തഥാഽക്രൂരശ്ച സത്വരമ്
അതിനിടയില്, വസുദേവനും ദേവകിയും, ബാലദേവനും ഉദ്ധവനും അക്രൂരനും അതിവേഗം അവിടെ എത്തി.
വസുദേവ ഉവാച നന്ദ ത്വം ബലവാഞ്ജ്ഞാനീ സദ്ബന്ധുശ്ച സഖാ മമ । ത്യജ മോഹം ഗൃഹം ഗച്ഛ വത്സസ്തേഽയം യഥാ മമ
വസുദേവന് പറഞ്ഞു: നന്ദാ, നീ ശക്തനും ജ്ഞാനിയുമാണ്, എന്റെ സത്യബന്ധുവും സ്നേഹിതനുമാണ്. മോഹം ഉപേക്ഷിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് പോകൂ—ഈ മകനെന്നതുപോലെ നിന്റെയും ആണ്.
ദൂരീഭൂതാ ഗോകുലാച്ച മഥുരാ നാസ്തി ബാന്ധവ । മഹോത്സവേ സദാനന്ദേ നന്ദ ദ്രക്ഷ്യസി പുത്രകമ്
ഗോകുലം ദൂരെയാണ്, മഥുരയില് ബന്ധുക്കളില്ല; ഉത്സവത്തില് എന്നും സന്തോഷത്തോടെ, നന്ദാ, നീ മകനെ കാണും.
ദേവക്യുവാച യഥാഽയമാവയോഃ പുത്രസ്തഥൈവ ഭവതോ ധ്രുവമ് । സാലസഃ കേന ഹേ നന്ദ ശുചാ ദേഹോ ഹി ലക്ഷ്യതേ
ദേവകി പറഞ്ഞു: ഈ കുട്ടി എങ്ങനെയാണോ ഞങ്ങളുടെ മകനെന്നു കരുതുന്നത്, അതുപോലെ തന്നെയാണ് നിന്റെയും. നന്ദാ, എന്തുകൊണ്ടാണ് നിന്റെ ശരീരത്തില് ഇത്ര ദുഃഖം കാണുന്നത്?
ഏകാദശാബ്ദം സബലഃ സ്ഥിത്വാ തേ മന്ദിരേ സുഖമ് । കഥം സ്വല്പദിനേനൈവ ശോകഗ്രസ്തോ ഭവിഷ്യസി
പതിനൊന്ന് വര്ഷം ബാലരാമനോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ നിന്റെ വീട്ടില് കഴിഞ്ഞപ്പോള്, കുറച്ച് ദിവസങ്ങള്ക്കുള്ളില് നീ എങ്ങനെ ഇത്ര ദുഃഖം അനുഭവിക്കും?
തിഷ്ഠ പുത്രേണ സാര്ധം ച മഥുരായാം കിയദ്ദിനമ് । പൂര്ണചന്ദ്രാനനം പശ്യ ജന്മ ത്വം സഫലം കുരു
മാതുരയിൽ കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ മകനോടൊപ്പം താമസിച്ചുകൊൾക. അവന്റെ പൂർണ്ണചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള മുഖം കാണുക, അങ്ങനെ നിന്റെ ജന്മം ഫലപ്രദമാക്കുക.
ശ്രീഭഗവാനുവാച ഘച്ഛോദ്ധവ സുഖം ഭദ്രം ഭവിഷ്യതി തവ പ്രിയമ് । പ്രഹര്ഷ ഗോകുലം ഗത്വാ യശോദാം രോഹിണീം പ്രസൂമ്
ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ഉദ്ധവാ, സന്തോഷത്തോടെ പോവുക. നിനക്കും നിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവർക്കും എല്ലാ മംഗളവും ഉണ്ടാകും. സന്തോഷത്തോടെ ഗോക്കുലത്തിലേക്ക് പോയി, യശോദയെയും രോഹിണിയെയും, അമ്മമാരെ, സന്ദർശിക്കുക.
ഗോപവാലസമൂഹം ച രാധികാം ഗോപികാഗണമ് । പ്രബോധയാഽഽധ്യാത്മികേന മദ്ദത്തേന ശുചശ്ഛിദാ
ഗോപബാലന്മാരെയും രാധികയെയും ഗോപികകളെയും ഞാൻ നൽകിയ ആത്മജ്ഞാനത്തോടെ ഉണർത്തുക, അതു അവരുടെ ദുഃഖം നീക്കുന്നതാണ്.
നന്ദസ്തിഷ്ഠതു സാനന്ദം മന്മാതുരാജ്ഞയാ ശുചാ । നന്ദസ്ഥിതിം സദ്വിനയം യശോദാം കഥയിഷ്യസി
നന്ദൻ സന്തോഷത്തോടെ, എന്റെ അമ്മയുടെ ആജ്ഞപ്രകാരം, വിശുദ്ധിയോടെ അവിടെ തുടരട്ടെ. നിന്റെ വാക്കിലൂടെ യശോദയ്ക്ക് നന്ദന്റെ നിലയും നല്ല പെരുമാറ്റവും അറിയിക്കണം.
ഇത്യേവമുക്ത്വാ ശ്രീകൃഷ്ണഃ പിത്രാ മാത്രാ ബലേന ച । അക്രൂരേണ സമം തൂര്ണ യയാവഭ്യന്തരം ഗൃഹമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം ശ്രീകൃഷ്ണൻ അച്ഛനോടും അമ്മയോടും ബാലരാമനോടും കൂടെ അക്രൂരനോടൊപ്പം വേഗത്തിൽ അകത്തുള്ള വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
ഉദ്ധവോ രജനീം സ്ഥിത്വാ മഥുരായാം ച നാരദ । പ്രഭാതേ പ്രയയൌ ശീഘ്രം രമ്യം വൃന്ദാവനം വനമ്
ഉദ്ധവൻ, നാരായണാ, മാതുരയിൽ ഒരു രാത്രി കഴിഞ്ഞ്, രാവിലെ വേഗത്തിൽ മനോഹരമായ വൃന്ദാവനവനത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മo മഹാo ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖo ഉത്തo നാരദാനാo ഏകനവ- തിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ നാരദൻ പറഞ്ഞ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ജനനത്തെ കുറിച്ചുള്ള മഹാ ബ്രഹ്മവൈവർത പുരാണത്തിലെ എണ്പത്തൊൻപതാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
അഥ ദ്വിനവതിതമോഽധ്യായഃ നാരായണ ഉവാച ശ്രീകൃഷ്ണപ്രേരിതോ ഹൃഷ്ടഃ പ്രണമ്യ ച ഗണേശ്വരമ് । സ്മരന്നാരായണം ശംഭും ദുര്ഗാ ലക്ഷ്മീം സരസ്വതീമ്
ഇപ്പോൾ എണ്പത്തിരണ്ടാമത്തെ അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നു. നാരായണൻ പറഞ്ഞു: ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം സന്തോഷത്തോടെ ഉദ്ധവൻ ഗണേശ്വരനോട് നമസ്കരിച്ചു, മനസ്സിൽ നാരായണനെയും ശംഭുവിനെയും ദുർഗ്ഗയെയും ലക്ഷ്മിയെയും സരസ്വതിയെയും സ്മരിച്ചു.