കലേര്ദോഷനിധേസ്താത ഗുണ ഏകോ മഹാനപി। മാനസം സംഭവേത്പുണ്യം സുകൃതം ന ഹി ദൃഷ്കൃതമ്
കലി ദോഷങ്ങളുടെ സമുദ്രമായിരുന്നാലും, അതിന് ഒരു വലിയ ഗുണമുണ്ട്: മനസ്സിൽ മാത്രം ഉദ്ദേശിച്ചാൽ പുണ്യം ലഭിക്കും; പുറത്തു പ്രവർത്തനം ആവശ്യമില്ല.
തീര്ഥാദികേ ഗതേ താത നഷ്ടോ ധര്മാശ ഏവ ച । കലാരൂപശ്ച ധര്മശ്ച യഥാ കുഹ്വാം നിശാകരഃ
തീർത്ഥങ്ങളും ധർമ്മത്തിലെ പ്രതീക്ഷയും ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, കലിയിലെ ധർമ്മം വെറും നിഴലായി മാത്രം ശേഷിക്കും, അമാവാസ്യയിലെ ചന്ദ്രനുപോലെ.
നന്ദ ഉവാച തീര്ഥാന്യേതാനി സര്വാണി തിഷ്ഠന്ത്യേവ കിയദ്ദിനമ് । സാധവോ ഗ്രാമ്യദേവാശ്ച ശാസ്ത്രാണ്യേതാനി വത്സക
നന്ദൻ ചോദിച്ചു: ഈ തീർത്ഥങ്ങൾ, സന്മാർഗ്ഗികൾ, ഗ്രാമദേവതകൾ, ഈ ശാസ്ത്രങ്ങൾ ഇവ എത്രകാലം നിലനിൽക്കും, മകനേ?
ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച കലൌ ദശസഹസ്രാണി ഹരിസ്തിഷ്ഠതി മേദിനീമ് । ദേവാനാം പ്രതിമാ ബൂജ്യാ ശാസ്ത്രാണി ച പുരാണകമ്
ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: കലിയുഗത്തിൽ ഹരി ഭൂമിയിൽ പത്തു ആയിരം വർഷം നിലനിൽക്കും; ദേവതകളുടെ പ്രതിമകളും ശാസ്ത്രങ്ങളും പുരാണങ്ങളും പൂജിക്കപ്പെടണം.
തദര്ധമപി തീര്ഥാനി ഗങ്ഗാദീനി സുനിശ്ചിതമ് । തദര്ധ ഗ്രാമദേവാശ്ച വേദാശ്ച വിദുഷാമപി
അതിനർദ്ധം കാലം തീർത്ഥങ്ങൾ, ഗംഗാദികൾ ഉറപ്പായും നിലനിൽക്കും; അതിന്റെ പാതി കാലം ഗ്രാമദേവതകളും വേദങ്ങളും, പണ്ഡിതന്മാരിലും നിലനിൽക്കും.
അധര്മഃ പരിബൂര്ണശ്ച തദന്തേ ച കലൌ പിതഃ । ഏകവര്ണാ ഭവിഷ്യന്തി വര്ണാശ്ചത്വാര ഏവ ച
അതിനുശേഷം കലിയുഗത്തിൽ അധർമ്മം പൂർണ്ണമാകും, അച്ഛാ; നാലു വർണ്ണങ്ങളും ഒറ്റ വർണ്ണമായി മാറും.
ന മന്ത്രപൂതോദ്വാഹശ്ച ന ഹി സത്യം ന യ ക്ഷമാ । സ്ത്രീസ്വീകാരരതോ നിത്യം ഗ്രാമ്യധര്മപ്രധാനതഃ
മന്ത്രങ്ങളാൽ ശുദ്ധീകരിച്ച വിവാഹം ഉണ്ടാകില്ല, സത്യം ഇല്ല, ക്ഷമയും ഇല്ല; സ്ത്രീകളെ സ്വന്തമാക്കുന്നതിൽ എല്ലാവരും താൽപര്യമിടും, ലോകധർമ്മങ്ങൾ മാത്രമേ പ്രധാനമാവൂ.
ന യജ്ഞസൂത്രം തിലകം ബ്രാഹ്മണനാം ച നിത്യശഃ । സംധ്യാശാസ്ത്രവിഹീനാശ്ച വിപ്രവംശാഃശ്രുതാ അപി
ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് യജ്ഞോപവീതമോ തിലകമോ സ്ഥിരമായി ഉണ്ടായിരിക്കില്ല; ദ്വിജരുടെ വംശങ്ങൾ, പഠിച്ചവരായാലും, സന്ധ്യാവന്ദനമോ ശാസ്ത്രപഠനമോ ഇല്ലാതാകും.
സര്വൈഃ സാര്ധ ച സര്വേഷാം ഭക്ഷണം നിയമച്യുതമ് । അഭക്ഷ്യഭക്ഷാ ലോകാശ്ച ചതുര്വര്ണാശ്ച ലമ്പടാഃ
എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചുകൂടി നിയന്ത്രണമില്ലാതെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നു; നല്ലതും ചീത്തതുമായതെല്ലാം ആളുകൾ കഴിക്കുന്നു, നാലു വർണ്ണങ്ങളിലുമുള്ളവർ അത്യന്തം താൽപര്യത്തോടെ ഭക്ഷ്യത്തിൽ ലാലസയോടെ ഇരിക്കുന്നു.
നാരീഷു ന സതീ കാചിത്പുംശ്ചലീ ച ഗൃഹേ ഗൃഹേ । കരോതി തര്ജനം കാന്തം ഭൃത്യതുല്യം ച കമ്പിതമ്
സ്ത്രീകളിൽ ഒരാളും ശുദ്ധയില്ല; ഓരോ വീട്ടിലും ഭാര്യമാർ ഭർത്താക്കളോട് വിശ്വാസവുമില്ലാതെ പെരുമാറുന്നു, ഭർത്താക്കളെ ശാസിക്കുകയും ഭൃത്യരെപ്പോലെ അവരെ പരിഗണിക്കുകയും ഭയപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.
ജാരായ ദത്ത്വാ മിഷ്ടാന്നം താമ്ബൂലം വസ്ത്രചന്ദനമ് । ന ദദാത്യേവ ചാഽഽഹാരം സ്വാമിനേ ദുഃഖിനേ പിതഃ
സ്വന്തം പ്രേമിക്ക് മധുരഭക്ഷണം, പാന്സു, വസ്ത്രം, ചന്ദനം എന്നിവ നൽകുന്നു; എന്നാൽ ദു:ഖിതനായ ഭർത്താവിന് ഭക്ഷണം പോലും നൽകുന്നില്ല.
പുത്രേണ ഭര്ത്സിതസ്താതഃ ശിഷ്യേണ ഭര്ത്സിതോ ഗുരുഃ । പ്രജാഭിസ്താഡിതോ ഭൂപോ ഭൂപേന പീഡിതാഃ പ്രജാഃ
മകനാൽ അച്ഛൻ ശാസിക്കപ്പെടുന്നു, ശിഷ്യനാൽ ഗുരു ശാസിക്കപ്പെടുന്നു; رعജാവിനെ ജനങ്ങൾ അടിക്കുന്നു, ജനങ്ങൾ രാജാവിനാൽ പീഡിക്കപ്പെടുന്നു.
ദസ്യുചോരേശ്ച ദുഷ്ടൈശ്ച ശിഷ്ടാശ്ച പരിപീഡിതാഃ । സസ്യഹീനാ ച വസുധാ ക്ഷീരഹീനാശ്ച ധനേവഃ
നല്ലവരെ ദുഷ്ടനായ കള്ളന്മാരും കള്ളരും പീഡിപ്പിക്കുന്നു; ഭൂമി വിളവില്ലാതെ ഉണക്കുന്നു, പശുക്കൾ പാൽ ഇല്ലാതെ കഷ്ടപ്പെടുന്നു.
സ്വല്പക്ഷീരേ ഘൃതം നാസ്തി നവനീതം ച നിത്യശഃ । സത്യഹീനാ ജനാഃ സര്വേ നിത്യം മിഥ്യാ വദന്തി ച
കുറഞ്ഞ പാൽ മാത്രമേയുള്ളൂ, അതിലും നെയ്യില്ല; വെണ്ണ എന്നും കിട്ടാറില്ല; എല്ലാവരും സത്യവിരഹിതരായി എന്നും കള്ളം പറയുന്നവരായി മാറുന്നു.
ശൌചസംധ്യാശാസ്ത്രഹീനാ ബ്രാഹ്മണാ വൃഷവാഹകാഃ । സൂപകാരാശ്ച ശൂദ്രാണാം ശൂദ്രാണാം ശവദാഹകാഃ
ശുദ്ധിയും സന്ധ്യാവന്ദനവും ശാസ്ത്രപഠനവും ഇല്ലാത്ത ബ്രാഹ്മണന്മാർ കാളവണ്ടി ഓടിക്കുന്നവരായി മാറുന്നു; പാചകരും ശൂദ്രരായിരിക്കും, ശൂദ്രർ ശവസംസ്കാരം നടത്തും.
ശൂദ്രസ്ത്രീനിരതാഃ ശശ്വച്ഛൂദ്രാ വിപ്രവധൂരതാഃ । ഖാദന്തി യസ്യ വിപ്രസ്യ ഭക്ഷ്യം ച പരിപാചകാഃ
ശൂദ്രർ എല്ലായ്പ്പോഴും ശൂദ്രസ്ത്രീകളിൽ ആസ്വാദനത്തോടെ ഇരിക്കുന്നു; ശൂദ്രർ ബ്രാഹ്മണഭാര്യകളെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; പാചകക്കാർ ബ്രാഹ്മണന്റെ ഭക്ഷണം തന്നെ കഴിക്കുന്നു.
മാതുഃ പരാം തസ്യ പത്നീം ശൂദ്രാ ഗൃഹ്ണന്തി ലമ്പടാഃ । ഭൃത്യശ്ച ഹത്വാ രാജാനം സ്വയം രാജാ ഭവിഷ്യതി
ലോഭിയായ ശൂദ്രർ തന്റെ യജമാനന്റെ അമ്മയുടെ ഭാര്യയെ പിടിച്ചെടുക്കുന്നു; ഭൃത്യൻ രാജാവിനെ കൊല്ലുമ്പോൾ അവൻ തന്നെ രാജാവാകും.
നാരീ ഹത്വാ പതിം കാമാദ്ഭജേജ്ജാരം ച കൌതുകാത് । പുത്രശ്ച പിതരം ഹത്വാ സ്വയം ഭൂപോ ഭവിഷ്യതി
ഒരു സ്ത്രീ കാമവശാൽ ഭർത്താവിനെ കൊന്ന് സന്തോഷത്തിനായി മറ്റൊരുവനെ പ്രേമിക്കും; മകൻ അച്ഛനെ കൊന്ന് സ്വയം രാജാവാകും.
സര്വേ സ്വച്ഛന്ദനിരതാഃ ശിശ്നോദരപരായണാഃ । വങ്ഖരാ വ്യാധിയുക്താശ്ച കുത്സിതാശ്ച കുചൈലകാഃ
എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ ഇഷ്ടാനുസരണം ജീവിക്കുന്നു; കാമവും ഭക്ഷണവും മാത്രമാണ് പ്രധാന്യം; വക്രതയും രോഗവും അപമാനവും മലിനവസ്ത്രവും ധരിച്ചവരായി മാറുന്നു.
വിക്ഷുണ്ണമന്ത്രലിപ്താശ്ച മിഥ്യാമന്ത്രപ്രചാരകാഃ । ജാതിഹീനാശ്ച ഗുരവോ വയോഹീനാശ്ച നിന്ദകാഃ
അവർ തെറ്റായ മന്ത്രങ്ങൾ ഉച്ചരിക്കുന്നു, കള്ളമന്ത്രങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നു; വർഗ്ഗവും പ്രായവും ഇല്ലാത്തവരും അപവാദികൾ ആയവരും ഗുരുക്കൾ എന്ന നിലയിൽ പെരുമാറുന്നു.
രാജാനശ്ചാപി മലേച്ഛാശ്ച യവനാ ധര്മനിന്ദകാഃ । സത്കീര്തിമപി സാധൂനാം കുര്വന്ത്യുന്മൂലനം മുദാ
രാജാക്കന്മാരും മ്ലേച്ഛന്മാരും വിദേശികളും ധർമ്മത്തെ അപമാനിക്കുന്നു; അവർ സത്പുരുഷന്മാരുടെ നല്ല പേര് പോലും സന്തോഷത്തോടെ നശിപ്പിക്കുന്നു.
പിതൃദേവദ്വിജാതീനാമതിഥീനാം ച നിത്യശഃ । പൂജാ നാസ്തി ഗുരൂണാം ച പിത്രോശ്ച പൂജനം സ്ത്രിയാഃ
പിതൃദേവന്മാരെയും ദ്വിജന്മാരെയും അതിഥികളെയും നിത്യമായി ആരാധിക്കുന്നതില്ല; സ്ത്രീകൾ ഗുരുക്കന്മാരെയും സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളെയും ആദരിക്കുന്നതുമില്ല.
സ്ത്രീബന്ധൂനാം ഗൌരവം ച സ്ത്രീണാം ച സതതം പിതഃ । ചോരഃ സത്കുലജാതിശ്ച ബ്രഹ്മദേവസ്വഹാരകഃ
സ്ത്രീകളുടെ ബന്ധുക്കൾക്കും സ്ത്രീകൾക്കുമുള്ള മാന്യത ഇല്ലാതായി, അച്ഛാ; ഉന്നതകുലത്തിൽ ജനിച്ച കള്ളൻ ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ നിന്നും ദേവന്മാരിൽ നിന്നും വസ്തുക്കൾ മോഷ്ടിക്കുന്നു.
മാനം വഹന്തി ലോഭേന യുഗധര്മേണ കൌതുകാത് । ദേവായതനഹീനം ച ജഗത്സര്വ ഭയാകുലമ്
ലാഭത്തിനും കാലത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിനും വേണ്ടി ആളുകൾ മാന്യത പുലർത്തുന്നു; ദേവാലയങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത ലോകം മുഴുവൻ ഭയത്താൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
അരാജകം ച ദുര്നീതം സംതതം കലിദോഷതഃ । ബുഭൃക്ഷിതാഃ കുചൈലാശ്ച ദരിദ്രാ വ്യാധിനോ നരാഃ
കലിയുഗത്തിന്റെ ദോഷങ്ങൾ കൊണ്ടു നിയമം ഇല്ലാതായി, ദുർനീതിയും സ്ഥിരമായി; ആളുകൾ വിശപ്പും കഷ്ടവും ദാരിദ്ര്യവും രോഗവും അനുഭവിക്കുന്നു.
കപര്ദകഘടാധ്യക്ഷോ രാജേന്ദ്രോ ഹി ഘടേശ്വരഃ । വൃദ്ധാങ്ഗുഷ്ടസമാ ലോകാ വൃക്ഷാഃശാകസമാസ്തഥാ
രാജാവ് കപ്പർദകവും പാത്രങ്ങളും നോക്കുന്നവനായി, പാത്രങ്ങളുടെ യജമാനനായി മാറുന്നു; ആളുകൾ വൃദ്ധന്റെ വിരലിനോളം ചെറുതാകും, മരങ്ങൾ ഇലയുടെ വലിപ്പം മാത്രമായിരിക്കും.
താലാനാം നാരികേലാണാം പനസാനാം തഥൈവ ച । ഫലാനി സര്ഷപാണ്യേവ തത്ക്ഷുദ്രം ച തതഃ പരമ്
താല, തേങ്ങ, ചക്ക എന്നിവയുടെ ഫലങ്ങൾ, അതുപോലെ ചെറിയ വിത്തുകളും ധാന്യങ്ങളും, അതിലും താഴ്ന്നവയും—all ഇവയെക്കാൾ ചെറുതും താഴ്ന്നതുമായ ഫലങ്ങളും—
ജലഭാജനപാത്രേണ സസ്യേന വാസസാ തഥാ । വിഹീനം മന്ദിരം സര്വം ഗൃഹാണാമപരിഷ്കൃതമ്
ജലപാത്രം, ധാന്യം, വസ്ത്രം എന്നിവ ഇല്ലാത്ത വീടുകളും, അലങ്കാരമില്ലാത്ത എല്ലാ വീടുകളും—
ഗന്ധകേന പരിവൃതം ദീപഹീനം തമേയുതമ് । ഹിംസ്രജന്തുഭയാദ്ഭീതാ ജനാഃ സര്വേ ച പാപിനഃ
ദുർഗന്ധം നിറഞ്ഞ, വിളക്കില്ലാത്ത, ഇരുണ്ടതായ സ്ഥലങ്ങൾ, അവിടെ ഹിംസാജന്തുക്കളെ ഭയന്ന് ജീവിക്കുന്നവരും, പാപികളായവരും—
സര്വേ ച കലഹാവിഷ്ടാ പുംശ്ചല്യഃ കലഹപ്രിയാഃ । രൂപവത്യോ ന കാമിന്യോ നരാശ്ചാപി ന രൂപിണഃ
എല്ലാവരും വഴക്കിൽ ആകൃഷ്ടരായിരിക്കും; സ്ത്രീകൾ വഴക്കിൽ സന്തോഷം കാണും; അവർ സുന്ദരികളാണെങ്കിലും ആകാംക്ഷയില്ല; പുരുഷന്മാർക്കും സൌന്ദര്യം ഇല്ല—