ഗുരുഭക്താശ്ച ശിഷ്യാശ്ച പിതൃഭക്താഃ സുതാസ്തഥാ । യോഷിതഃ പതിഭക്താശ്ച പതിവ്രതപരായണാഃ
ശിഷ്യന്മാർ ഗുരുവിനോടും പുത്രന്മാർ പിതാവിനോടും ഭക്തിയോടെ പെരുമാറി. സ്ത്രീകൾ ഭർത്താക്കന്മാരോടും വിശുദ്ധതയോടും അർപ്പിതരായിരുന്നു.
ഋതൌ സംഭോഗിനഃ സര്വേ ന സ്ത്രീലുബ്ധാ ന ലമ്മപടാഃ । ന ഭയം ദസ്യുചൌര്യാണാം ന തത്ര പാരദാരികാഃ
എല്ലാവരും ശരിയായ കാലത്ത് മാത്രം സമാഗമം നടത്തി. സ്ത്രീകളോടുള്ള മോഹം ഇല്ലായിരുന്നു, അശ്ലീലതയും ഇല്ല. കള്ളന്മാരെയും ചോരികളെയും ഭയപ്പെടേണ്ടി വന്നില്ല, പരസ്ത്രീഗമനവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
തരവഃ പൂര്ണഫലിനഃ പൂര്ണക്ഷീരാശ്ച ധേനവഃ । ബലവന്തോ ജനാഃ സര്വേ ദീര്ഘാഃ സൌന്ദര്യസംയുതാഃ
മരങ്ങൾ പൂർണ്ണഫലങ്ങൾ കൊടുത്തു, പശുക്കൾ ധാരാളം പാൽ നൽകി. എല്ലാവരും ശക്തരും ഉയരവും സൗന്ദര്യവും ഉള്ളവരായിരുന്നു.
ലക്ഷവര്ഷായുഷഃ കേചിത്പുണ്യവന്തോ ക്ഷ്യരോഗിണഃ । യഥാ വിപ്രാ വിഷ്ണുഭക്താ സ്ത്രിവര്ണാം വിഷ്ണുസേവിനഃ
ചിലർ ലക്ഷം വർഷം ആയുസ്സോടെ, പുണ്യശാലികളും രോഗമുക്തരുമായിരുന്നു. ബ്രാഹ്മണർ വിഷ്ണുഭക്തരായതുപോലെ എല്ലാ വർണ്ണത്തിലെ സ്ത്രീകളും വിഷ്ണുസേവകർ ആയിരുന്നു.
ജലപൂര്ണാ നദാ നദ്യഃ സംതതം കംദരാസ്തഥാ । തീര്ഥപൂതാശ്ചതുര്വര്ണാസ്തപഃ പൂതാ ദ്വിജാതയഃ
നദികളും പുഴകളും എല്ലായ്പോഴും വെള്ളം നിറഞ്ഞിരുന്നു. മലകളിലെ ഗുഹകളും അങ്ങനെ തന്നെ. നാലു വർണ്ണക്കാരും തീർത്ഥയാത്രയാൽ ശുദ്ധരായി, ദ്വിജന്മാർ തപസ്സിലൂടെ ശുദ്ധരായി.
മനഃപൂതാശ്ച നിഖിലാഃ ഖലഹീനം ജഗത്ത്രയമ് । സത്കീര്തിപരിബൂര്ണം ച യശസ്യം മങ്ഗലാന്വിതമ്
എല്ലാവരുടെയും മനസ്സും ശുദ്ധമായിരുന്നു. മൂന്നു ലോകവും ദുഷ്ടന്മാരില്ലാതെ, നല്ല കീർത്തിയാൽ നിറഞ്ഞു, മഹത്വവും മംഗളവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
പിതരഃ സര്വകാലേഷു തിഥികാലേഷു ദേവതാഃ । സര്വകാലേഷ്വതിഥയഃ പൂജിതാശ്ച ഗൃഹേ ഗൃഹേ
പിതാക്കന്മാർ എല്ലായ്പോഴും, ദേവന്മാർ തിരുനാളുകളിൽ, അതിഥികൾ എല്ലായ്പോഴും ഓരോ വീട്ടിലും ആദരിക്കപ്പെട്ടു.
ത്രിവര്ണാ വിപ്രഭക്താശ്ച വിപ്രഭോജതത്പരാഃ । ബ്രാഹ്മണസ്യ മുഖം ക്ഷേത്രമനൂഷരമകണ്ടകമ്
മൂന്നു വർണ്ണക്കാരും ബ്രാഹ്മണഭക്തരായിരുന്നു, അവരെ ഭക്ഷിപ്പിക്കാൻ ഉത്സുകരായിരുന്നു. ബ്രാഹ്മണന്റെ വായ് കൃഷിഭൂമിപോലെയും, ആളില്ലാത്തതും മുള്ളുകളില്ലാത്തതുമായിരുന്നു.
നാരായണോത്കീര്തനേന ഹര്ഷയുക്താസ്തദുത്സവേ । ന ശത്രവോ ജനാനാം ച സര്വേ സര്വംഹിതൈഷിണഃ
നാരായണന്റെ ഉത്സവങ്ങളിൽ എല്ലാവർക്കും സന്തോഷം നിറഞ്ഞിരുന്നു. ജനങ്ങളിൽ ശത്രുത്വം ഇല്ല, എല്ലാവരും പരസ്പരക്ഷേമം ആഗ്രഹിച്ചു.
നാഽഽത്മപ്രശംസകാഃ കേചിത്സര്വേ പരഗുണോത്സുകാഃ । ന ദേവാനാം ദ്വിജാനാം ച വിദുഷാം തത്ര നിന്ദകാഃ
ആരും സ്വയം പ്രശംസിച്ചില്ല; എല്ലാവരും മറ്റുള്ളവരുടെ ഗുണങ്ങൾ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ദേവന്മാരെയും ബ്രാഹ്മണരെയും പണ്ഡിതന്മാരെയും അപമാനിച്ചവരൊന്നുമില്ല.
പുരുഷാ യോഷിതശ്ചാപി ന ഹി സൂര്ഖാശ്ച പണ്ഡിതാഃ । ന ദുഃഖിനോ ജനാഃസത്യേ സര്വേഷാം രത്നമന്ദിരമ്
അവിടെ പുരുഷന്മാരോ സ്ത്രീകളോ മൂഢരല്ല, പണ്ഡിതന്മാരുമല്ല; ദു:ഖിതരായവരും ഇല്ല. സത്യമായും എല്ലാവർക്കും അതൊരു രത്നമന്ദിരംപോലെയാണ്.
മണിമാണിക്യരത്നൌഘരത്നസ്വര്ണസമന്വിതമ് । ന ഭിക്ഷുകാ ന രോഗാര്താഃ ശോകഹീനാശ്ചഹര്ഷിതാഃ
അവിടം മാണിക്യങ്ങളും രത്നങ്ങളും പൊന്നും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഭിക്ഷക്കാരോ രോഗികൾയോ അവിടെ ഇല്ല, എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ ദു:ഖരഹിതരായി ജീവിക്കുന്നു.
ന ഹി ഭൂഷണഹീരാശ്ച നരാ നാര്യശ്ച കേചന । ന പാപിനോ ന ധൂര്താശ്ച ന ക്ഷുധാര്താ ന കുത്സിതാഃ
അവിടെ ആരും അലങ്കാരമില്ലാതെ നടക്കുന്നില്ല, പുരുഷന്മാരോ സ്ത്രീകളോ. പാപികളോ വഞ്ചകരോ വിശപ്പോടെ കഷ്ടപ്പെടുന്നവരോ അവഹേളനാർഹരായവരോ അവിടെ ഇല്ല.
ജരാഹീനാഃ പ്രാണിനശ്ച ശശ്വദ്യൌവനസംസ്ഥിതാഃ । ആധിവ്യാധിവിഹീനാശ്ച നിര്വികാരാശ്ച ദേഹിനഃ
അവിടെയുള്ള ജീവികൾക്ക് വയസ്സാകാറില്ല, എപ്പോഴും യൗവനത്തിൽ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു. അവർക്കു രോഗങ്ങളോ വേദനകളോ ഇല്ല, അവരുടേത് മാറ്റമില്ലാത്ത ശരീരമാണ്.
യദുക്തോ വൈ സത്യയുഗേ ധര്മഃ സത്യം ദയാദികമ് । പാദഹീനശ്ച ത്രേതായാം സത്യാര്ധ ദ്വാപരേഽപി ച
സത്യയുഗത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ധർമ്മം, സത്യം, കരുണ എന്നിവ ത്രേതായുഗത്തിൽ ഒരു ഭാഗം കുറയുന്നു; ദ്വാപരയുഗത്തിൽ സത്യത്തിന്റെ പാതി മാത്രം ശേഷിക്കും.
ധര്മൈ കപാച്ച പ്രഥമേ കലേശ്ചാതികൃശോഽബലഃ । ദുഷ്ടാനാം ദസ്യുചൌര്യാണാമങ്കുരഃ പ്രഭവേദ്വ്രജ
കലിയുഗത്തിന്റെ ആദിയിൽ ധർമ്മം വളരെ ക്ഷീണവും ദുർബലവുമാണ്; വ്രജയിൽ ദുഷ്ടതയും കള്ളത്തും കവർച്ചയും മുളച്ചു തുടങ്ങുന്നു.
അധര്മനിരതാഃ കേചിദ്ഭീതാഃ സംഗോപിനസ്തഥാ । ഭീതാ ഗുപ്താശ്ച പുംശ്ചല്യൌ ഭീതാശ്ച പാരദാരികാഃ
ചിലർ അധർമ്മത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, ചിലർ ഭയന്ന് ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു; ഭയത്താൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന സ്ത്രീകളും ഭയപ്പെട്ട് ജീവിക്കുന്ന പരസംഗികളുമുണ്ട്.
ധര്മിഷ്ഠാനാം ഭയം ശശ്വദധര്മിഷ്ഠാശ്ച കമ്പിതാഃ । സ്വല്പധര്മരതാ ഭൂപാഃ സ്വല്പവേദരതാ ദ്വിജാഃ
ധർമ്മത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവർ എപ്പോഴും ഭയത്തോടെയാണ്, അധർമ്മികൾ വിറയുന്നു; രാജാക്കന്മാർക്ക് ധർമ്മത്തിൽ കുറച്ച് മാത്രം താൽപര്യവും, ദ്വിജന്മാർക്ക് വേദപഠനത്തിൽ കുറച്ച് മാത്രം താല്പര്യവുമാണ്.
വ്രതധര്മരതാഃ കേചിത്സര്വേ സ്വച്ഛന്ദഗാമിനഃ । യാവത്തിഷ്ഠന്തി തീര്ഥാനി യാവത്തിഷ്ഠന്തി സാധവഃ
ചിലർ വ്രതങ്ങളിലും ധർമ്മത്തിലും താൽപര്യമുള്ളവരാണ്, പക്ഷേ എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ ഇഷ്ടപ്രകാരം ജീവിക്കുന്നു; തീർത്ഥങ്ങളും സന്മാർഗ്ഗികളും നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം,
യാവത്തിഷ്ഠന്തി ഗ്രാമാണാം ദേവാഃ ശാസ്ത്രാണി പൂജനമ് । താവത്കിംചിത്തപഃ സത്യം സ്വര്ഗധര്മാശ ഏവ ച
ഗ്രാമദേവതകളും ശാസ്ത്രങ്ങളും പൂജയും നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം, കുറച്ച് തപസ്സും സത്യവും സ്വർഗ്ഗധർമ്മത്തിലെ പ്രതീക്ഷയും ശേഷിക്കും.
കലേര്ദോഷനിധേസ്താത ഗുണ ഏകോ മഹാനപി। മാനസം സംഭവേത്പുണ്യം സുകൃതം ന ഹി ദൃഷ്കൃതമ്
കലി ദോഷങ്ങളുടെ സമുദ്രമായിരുന്നാലും, അതിന് ഒരു വലിയ ഗുണമുണ്ട്: മനസ്സിൽ മാത്രം ഉദ്ദേശിച്ചാൽ പുണ്യം ലഭിക്കും; പുറത്തു പ്രവർത്തനം ആവശ്യമില്ല.
തീര്ഥാദികേ ഗതേ താത നഷ്ടോ ധര്മാശ ഏവ ച । കലാരൂപശ്ച ധര്മശ്ച യഥാ കുഹ്വാം നിശാകരഃ
തീർത്ഥങ്ങളും ധർമ്മത്തിലെ പ്രതീക്ഷയും ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, കലിയിലെ ധർമ്മം വെറും നിഴലായി മാത്രം ശേഷിക്കും, അമാവാസ്യയിലെ ചന്ദ്രനുപോലെ.
നന്ദ ഉവാച തീര്ഥാന്യേതാനി സര്വാണി തിഷ്ഠന്ത്യേവ കിയദ്ദിനമ് । സാധവോ ഗ്രാമ്യദേവാശ്ച ശാസ്ത്രാണ്യേതാനി വത്സക
നന്ദൻ ചോദിച്ചു: ഈ തീർത്ഥങ്ങൾ, സന്മാർഗ്ഗികൾ, ഗ്രാമദേവതകൾ, ഈ ശാസ്ത്രങ്ങൾ ഇവ എത്രകാലം നിലനിൽക്കും, മകനേ?
ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച കലൌ ദശസഹസ്രാണി ഹരിസ്തിഷ്ഠതി മേദിനീമ് । ദേവാനാം പ്രതിമാ ബൂജ്യാ ശാസ്ത്രാണി ച പുരാണകമ്
ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: കലിയുഗത്തിൽ ഹരി ഭൂമിയിൽ പത്തു ആയിരം വർഷം നിലനിൽക്കും; ദേവതകളുടെ പ്രതിമകളും ശാസ്ത്രങ്ങളും പുരാണങ്ങളും പൂജിക്കപ്പെടണം.
തദര്ധമപി തീര്ഥാനി ഗങ്ഗാദീനി സുനിശ്ചിതമ് । തദര്ധ ഗ്രാമദേവാശ്ച വേദാശ്ച വിദുഷാമപി
അതിനർദ്ധം കാലം തീർത്ഥങ്ങൾ, ഗംഗാദികൾ ഉറപ്പായും നിലനിൽക്കും; അതിന്റെ പാതി കാലം ഗ്രാമദേവതകളും വേദങ്ങളും, പണ്ഡിതന്മാരിലും നിലനിൽക്കും.
അധര്മഃ പരിബൂര്ണശ്ച തദന്തേ ച കലൌ പിതഃ । ഏകവര്ണാ ഭവിഷ്യന്തി വര്ണാശ്ചത്വാര ഏവ ച
അതിനുശേഷം കലിയുഗത്തിൽ അധർമ്മം പൂർണ്ണമാകും, അച്ഛാ; നാലു വർണ്ണങ്ങളും ഒറ്റ വർണ്ണമായി മാറും.
ന മന്ത്രപൂതോദ്വാഹശ്ച ന ഹി സത്യം ന യ ക്ഷമാ । സ്ത്രീസ്വീകാരരതോ നിത്യം ഗ്രാമ്യധര്മപ്രധാനതഃ
മന്ത്രങ്ങളാൽ ശുദ്ധീകരിച്ച വിവാഹം ഉണ്ടാകില്ല, സത്യം ഇല്ല, ക്ഷമയും ഇല്ല; സ്ത്രീകളെ സ്വന്തമാക്കുന്നതിൽ എല്ലാവരും താൽപര്യമിടും, ലോകധർമ്മങ്ങൾ മാത്രമേ പ്രധാനമാവൂ.
ന യജ്ഞസൂത്രം തിലകം ബ്രാഹ്മണനാം ച നിത്യശഃ । സംധ്യാശാസ്ത്രവിഹീനാശ്ച വിപ്രവംശാഃശ്രുതാ അപി
ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് യജ്ഞോപവീതമോ തിലകമോ സ്ഥിരമായി ഉണ്ടായിരിക്കില്ല; ദ്വിജരുടെ വംശങ്ങൾ, പഠിച്ചവരായാലും, സന്ധ്യാവന്ദനമോ ശാസ്ത്രപഠനമോ ഇല്ലാതാകും.
സര്വൈഃ സാര്ധ ച സര്വേഷാം ഭക്ഷണം നിയമച്യുതമ് । അഭക്ഷ്യഭക്ഷാ ലോകാശ്ച ചതുര്വര്ണാശ്ച ലമ്പടാഃ
എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചുകൂടി നിയന്ത്രണമില്ലാതെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നു; നല്ലതും ചീത്തതുമായതെല്ലാം ആളുകൾ കഴിക്കുന്നു, നാലു വർണ്ണങ്ങളിലുമുള്ളവർ അത്യന്തം താൽപര്യത്തോടെ ഭക്ഷ്യത്തിൽ ലാലസയോടെ ഇരിക്കുന്നു.
നാരീഷു ന സതീ കാചിത്പുംശ്ചലീ ച ഗൃഹേ ഗൃഹേ । കരോതി തര്ജനം കാന്തം ഭൃത്യതുല്യം ച കമ്പിതമ്
സ്ത്രീകളിൽ ഒരാളും ശുദ്ധയില്ല; ഓരോ വീട്ടിലും ഭാര്യമാർ ഭർത്താക്കളോട് വിശ്വാസവുമില്ലാതെ പെരുമാറുന്നു, ഭർത്താക്കളെ ശാസിക്കുകയും ഭൃത്യരെപ്പോലെ അവരെ പരിഗണിക്കുകയും ഭയപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.