മണിമാണിക്യമുക്താനാം മാലാജാലവിഭൂഷിതമ് । വഹ്നിശുദ്ധാംശുകൈ രമ്യൈരാച്ഛന്നം പീതവര്ണകൈഃ
മണികൾ, മാണിക്യങ്ങൾ, മുത്തുകൾ എന്നിവയുടെ മാലകളാൽ അലങ്കരിച്ച, അഗ്നിയിൽ ശുദ്ധീകരിച്ച മനോഹരമായ മഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് മൂടിയ—
പാര്ഷദപ്രവരൈ രമ്യൈര്വേഷ്ടിതം ശ്വേതചാമരൈഃ । സദ്രത്നദര്പണൈ രമ്യൈര്ഗോപികാഭിശ്ച ഗോപകൈഃ
മികച്ച അനുചരന്മാർ ചുറ്റിയ, വെള്ള ചാമരികൾ വീശുന്ന, മനോഹരമായ രത്നക്കണ്ണാടികൾ, ഗോപികകളും ഗോപകുമാരന്മാരും ചുറ്റിയ—
വേഷ്ടിതം ച തദാരുഹ്യ കൌതുകാദ്യാസ്യസി ധ്രുവമ് । ത്യക്ത്വാ ച പാര്ഥിവം ദേഹം ദിവ്യദേഹം വിധായ ച
ഇങ്ങനെ ചുറ്റപ്പെട്ട്, നീ ആ രഥത്തിൽ കയറി, സന്തോഷത്തോടെ തീർച്ചയായും യാത്രചെയ്യും; ഭൂമിയിലെ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് ദിവ്യശരീരം സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട്.
അയോനിസംഭവാ രാധാ രാധാമാതാ കലാവതീ । യാസ്യത്യേവ ഹി തേനൈവ നിത്യദേഹേന നിശ്ചിതമ്
ഗർഭത്തിൽ നിന്നല്ല ജനിച്ചത് രാധയും അവളുടെ അമ്മ കലാവതിയും, അവർക്കു നിത്യശരീരം കൊണ്ടുതന്നെ അവരും പോകും.
പിതൃണാം മാനസീ കന്യാ ധന്യാ മാന്യാ കലാവതീ । ധന്യാ ച സീതാമാതാ ച ദുര്ഗാമാതാ ച മേനകാ
പിതൃവുകളുടെ മനസ്സിൽ ജനിച്ച മകൾ കലാവതി ഭാഗ്യശാലിയും ആദരണീയയുമാണ്; സീതയുടെ അമ്മയും ദുർഗയുടെ അമ്മയും മേനകയും ഭാഗ്യശാലികളാണ്.
അയോനിസംഭവാ ദുര്ഗാ താരാ സീതാ ച സുന്ദരീ । അയോനിസംഭവാസ്താശ്ച ധന്യാ മേനാ കലാവതീ
ദുർഗ, താര, സീത ഇവരും ഗർഭത്തിൽ നിന്നല്ല ജനിച്ചത്; ഇവർ എല്ലാവരും ഭാഗ്യശാലികൾ, മേനയും കലാവതിയും ഗർഭത്തിൽ നിന്നല്ല ജനിച്ചത്.
ഇത്യേവ കഥിതം താത ഗോപനീയം സുദുര്ലഭമ് । വരോഽയം തത്തസ്തുഭ്യം ച മയാ ച ദുര്ഗയാ തഥാ
ഇങ്ങനെ, പ്രിയനേ, വളരെ അപൂർവവും രഹസ്യവുമായ ഈ വാക്കുകൾ ഞാൻ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഈ വരം ഞാൻ ദുർഗയോടൊപ്പം നിന്നു നിനക്കു നൽകുന്നു.
ശ്രീകൃഷ്ണസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ പ്രത്യുവാച വ്രജേശ്വരഃ । പുനരേവ ജഗന്നാഥം ത ദ്ഭക്തോ ഭക്തവാത്സലമ്
ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, വ്രജപതിയും ഭക്തനും ഭക്തജനപ്രിയനുമായ അവൻ വീണ്ടും ജഗന്നാഥനോടു പറഞ്ഞു.
നന്ദ ഉവാച യുഗാനാം ച ചതുര്ണാം ച യം യം ധര്മ സനാതനമ് । ക്രമേണ കൃഷ്ണ വിസ്തീര്ണം കൃത്വാ മാം കഥയ പ്രഭോ
നന്ദൻ പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണാ, നാലു യുഗങ്ങളിലും ഓരോ യുഗത്തിനും അനുയോജ്യമായ ശാശ്വതധർമ്മം ക്രമമായി വിശദമായി എനിക്ക് പറയണം, പ്രഭോ.
കലിശേഷേ ഭവേദ്യദ്യദ്ഗുണദോഷം കലേസ്തഥാ । കാ ഗതിര്വാ പൃഥിവ്യാശ്ച ധര്മസ്യ പ്രണിനാം തഥാ
കലിയുഗത്തിന്റെ അവസാനം ഉണ്ടാകുന്ന ഗുണദോഷങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണു? ഭൂമിയുടെയും ധർമ്മത്തിന്റെയും ജീവികളുടെ നില എന്തായിരിക്കും?
നന്ദസ്യ വചനം ശ്രുത്വാ ഹൃഷ്ടഃ കമലലോചനഃ । കഥാം കഥിതുമാരേഭേ വിചിത്രാം മധുരാന്വിതാമ്
നന്ദന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, കമലനയനായ കൃഷ്ണൻ സന്തോഷത്തോടെ അത്ഭുതകരവും മധുരവുമായ കഥ പറയാൻ തുടങ്ങി.
ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മo മഹാo ശ്രീകൃഷ്ണ ജന്മഖo ഉത്തo നാരദനാo ഭഗവന്ന- ന്ദസംo ഏകോനനവതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീബ്രഹ്മവൈവർതപുരാണത്തിൽ നാരദനും ഭഗവാൻ നന്ദനും തമ്മിലുള്ള സംവാദത്തിൽ 'ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ പരമജനനം' എന്ന അൻപത്തൊൻപതാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
അഥ നവതിതമോഽധ്യായഃ ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച ശൃണു നന്ദ പ്രവക്ഷ്യമി സാനന്ദം മാനസം യഥാ । കഥാം രമ്യാം സുമധുരാം പുരാണേഷു പരിഷ്കൃതാമ്
ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: നന്ദാ, സന്തോഷത്തോടെ ഞാൻ മനസ്സിനെ എങ്ങനെയിരിക്കണം എന്ന് മനോഹരവും മധുരവുമായ ഒരു കഥ പുരാണങ്ങളിൽ നിന്ന് പറയാം, നീ കേൾക്കു.
പരിപൂര്ണതമോ ധര്മോ ധാര്മികാശ്ച കൃതേ യുഗേ । പരിപൂര്ണതമം സത്യം പരിപൂര്ണതമാ ദയാ
കൃതയുഗത്തിൽ ധർമ്മം പൂർണ്ണമായിരുന്നു, ജനങ്ങളും ധാർമ്മികരായിരുന്നു. സത്യം പൂർണ്ണമായിരുന്നു, കരുണയും അത്ര തന്നെ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
അതീവ പ്രജ്വലദ്രൂപാ വേദാശ്ചത്വാര ഏവ ച । വേദാങ്ഗാശ്ചാപി പിപിധാസാശ്ചേതിഹാസാച സംഹിതാഃ
നാലു വേദങ്ങളും അത്യന്തം പ്രകാശത്തോടെ തിളങ്ങുകയായിരുന്നു. വേദാംഗങ്ങൾ, അതിനെ പഠിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചവർ, ഇതിഹാസങ്ങൾ, സംഹിതകൾ എന്നിവയും അതുപോലെ.
പുരാണാനി സുരമ്യാണി പഞ്ചരാത്രാണി പഞ്ച ച । രുചിരാണി സുഭദ്രാണി ധര്മശാസ്ത്രാണി യാനി ച
പുരാണങ്ങൾ അത്യന്തം രസകരമായിരുന്നു. അഞ്ചു മനോഹരമായ പഞ്ചരാത്രങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങൾ ആകർഷകവും ശുഭപ്രദവും മനോഹരവുമായിരുന്നു.
വിപ്രാ വേദവിദഃ സര്വേ പുണ്യവന്തസ്തപസ്വിനഃ । നാരായണം തേ ധ്യായന്തി തന്മന്ത്രം ച ജപന്തി ച
വേദങ്ങൾ പഠിച്ച എല്ലാ ബ്രാഹ്മണരും പുണ്യശാലികളും തപസ്സുകാരുമായിരുന്നു. അവർ നാരായണനെ ധ്യാനിക്കുകയും അവന്റെ മന്ത്രം ജപിക്കുകയും ചെയ്തു.
ബ്രാഹ്മണാഃക്ഷത്രിയാ വൈശ്യാശ്യതുര്വര്ണാശ്ച വൈഷ്ണവാഃ । ശൂദ്രാ ബ്രാഹ്മണഭൃത്യാശ്ച സത്യധര്മപരായണാഛ
ബ്രാഹ്മണർ, ക്ഷത്രിയർ, വൈശ്യർ—നാലു വർണക്കാരും വൈഷ്ണവർ ആയിരുന്നു. ശൂദ്രരും ബ്രാഹ്മണരുടെ സേവകരും സത്യധർമ്മത്തിൽ അർപ്പിതരായിരുന്നു.
രാജാനോ ധാര്മികാശ്ചൈവ പ്രജാപാലനതത്പരാഃ । ഗൃഹ്ണാന്ത്യേവ പ്രജാനാം ച ഷോഡശാംശകരാഷൃപാഃ
രാജാക്കന്മാർ ധാർമ്മികരും ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാൻ സമർപ്പിതരുമായിരുന്നു. അവർ ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് പതിനാറിൽ ഒരു ഭാഗം മാത്രം സ്വീകരിച്ചു.
കരശൂന്യാശ്ച വിപ്രാശ്ച പൂജ്യാഃ സ്വച്ഛന്ദഗാമിനഃ । തതം സര്വസസ്യാഢ്യാ രത്നാധാരാ വസുംധരാ
ബ്രാഹ്മണർക്ക് നികുതി ഇല്ലായിരുന്നു, അവർ ആദരിക്കപ്പെടുകയും ഇഷ്ടം പോലെ ജീവിക്കുകയും ചെയ്തു. ഭൂമി എല്ലാ വിളകളും രത്നങ്ങളും കൊണ്ട് സമൃദ്ധമായിരുന്നു.
ഗുരുഭക്താശ്ച ശിഷ്യാശ്ച പിതൃഭക്താഃ സുതാസ്തഥാ । യോഷിതഃ പതിഭക്താശ്ച പതിവ്രതപരായണാഃ
ശിഷ്യന്മാർ ഗുരുവിനോടും പുത്രന്മാർ പിതാവിനോടും ഭക്തിയോടെ പെരുമാറി. സ്ത്രീകൾ ഭർത്താക്കന്മാരോടും വിശുദ്ധതയോടും അർപ്പിതരായിരുന്നു.
ഋതൌ സംഭോഗിനഃ സര്വേ ന സ്ത്രീലുബ്ധാ ന ലമ്മപടാഃ । ന ഭയം ദസ്യുചൌര്യാണാം ന തത്ര പാരദാരികാഃ
എല്ലാവരും ശരിയായ കാലത്ത് മാത്രം സമാഗമം നടത്തി. സ്ത്രീകളോടുള്ള മോഹം ഇല്ലായിരുന്നു, അശ്ലീലതയും ഇല്ല. കള്ളന്മാരെയും ചോരികളെയും ഭയപ്പെടേണ്ടി വന്നില്ല, പരസ്ത്രീഗമനവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
തരവഃ പൂര്ണഫലിനഃ പൂര്ണക്ഷീരാശ്ച ധേനവഃ । ബലവന്തോ ജനാഃ സര്വേ ദീര്ഘാഃ സൌന്ദര്യസംയുതാഃ
മരങ്ങൾ പൂർണ്ണഫലങ്ങൾ കൊടുത്തു, പശുക്കൾ ധാരാളം പാൽ നൽകി. എല്ലാവരും ശക്തരും ഉയരവും സൗന്ദര്യവും ഉള്ളവരായിരുന്നു.
ലക്ഷവര്ഷായുഷഃ കേചിത്പുണ്യവന്തോ ക്ഷ്യരോഗിണഃ । യഥാ വിപ്രാ വിഷ്ണുഭക്താ സ്ത്രിവര്ണാം വിഷ്ണുസേവിനഃ
ചിലർ ലക്ഷം വർഷം ആയുസ്സോടെ, പുണ്യശാലികളും രോഗമുക്തരുമായിരുന്നു. ബ്രാഹ്മണർ വിഷ്ണുഭക്തരായതുപോലെ എല്ലാ വർണ്ണത്തിലെ സ്ത്രീകളും വിഷ്ണുസേവകർ ആയിരുന്നു.
ജലപൂര്ണാ നദാ നദ്യഃ സംതതം കംദരാസ്തഥാ । തീര്ഥപൂതാശ്ചതുര്വര്ണാസ്തപഃ പൂതാ ദ്വിജാതയഃ
നദികളും പുഴകളും എല്ലായ്പോഴും വെള്ളം നിറഞ്ഞിരുന്നു. മലകളിലെ ഗുഹകളും അങ്ങനെ തന്നെ. നാലു വർണ്ണക്കാരും തീർത്ഥയാത്രയാൽ ശുദ്ധരായി, ദ്വിജന്മാർ തപസ്സിലൂടെ ശുദ്ധരായി.
മനഃപൂതാശ്ച നിഖിലാഃ ഖലഹീനം ജഗത്ത്രയമ് । സത്കീര്തിപരിബൂര്ണം ച യശസ്യം മങ്ഗലാന്വിതമ്
എല്ലാവരുടെയും മനസ്സും ശുദ്ധമായിരുന്നു. മൂന്നു ലോകവും ദുഷ്ടന്മാരില്ലാതെ, നല്ല കീർത്തിയാൽ നിറഞ്ഞു, മഹത്വവും മംഗളവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
പിതരഃ സര്വകാലേഷു തിഥികാലേഷു ദേവതാഃ । സര്വകാലേഷ്വതിഥയഃ പൂജിതാശ്ച ഗൃഹേ ഗൃഹേ
പിതാക്കന്മാർ എല്ലായ്പോഴും, ദേവന്മാർ തിരുനാളുകളിൽ, അതിഥികൾ എല്ലായ്പോഴും ഓരോ വീട്ടിലും ആദരിക്കപ്പെട്ടു.
ത്രിവര്ണാ വിപ്രഭക്താശ്ച വിപ്രഭോജതത്പരാഃ । ബ്രാഹ്മണസ്യ മുഖം ക്ഷേത്രമനൂഷരമകണ്ടകമ്
മൂന്നു വർണ്ണക്കാരും ബ്രാഹ്മണഭക്തരായിരുന്നു, അവരെ ഭക്ഷിപ്പിക്കാൻ ഉത്സുകരായിരുന്നു. ബ്രാഹ്മണന്റെ വായ് കൃഷിഭൂമിപോലെയും, ആളില്ലാത്തതും മുള്ളുകളില്ലാത്തതുമായിരുന്നു.
നാരായണോത്കീര്തനേന ഹര്ഷയുക്താസ്തദുത്സവേ । ന ശത്രവോ ജനാനാം ച സര്വേ സര്വംഹിതൈഷിണഃ
നാരായണന്റെ ഉത്സവങ്ങളിൽ എല്ലാവർക്കും സന്തോഷം നിറഞ്ഞിരുന്നു. ജനങ്ങളിൽ ശത്രുത്വം ഇല്ല, എല്ലാവരും പരസ്പരക്ഷേമം ആഗ്രഹിച്ചു.
നാഽഽത്മപ്രശംസകാഃ കേചിത്സര്വേ പരഗുണോത്സുകാഃ । ന ദേവാനാം ദ്വിജാനാം ച വിദുഷാം തത്ര നിന്ദകാഃ
ആരും സ്വയം പ്രശംസിച്ചില്ല; എല്ലാവരും മറ്റുള്ളവരുടെ ഗുണങ്ങൾ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ദേവന്മാരെയും ബ്രാഹ്മണരെയും പണ്ഡിതന്മാരെയും അപമാനിച്ചവരൊന്നുമില്ല.