കാമാധാരം നാശബീജമധര്മസ്ഥലമേവ ച । ഭഗം നരകകുണ്ഡം ച ലാലാമൂത്രസമന്വിതമ്
കാമത്തിന്റെ ആധാരവും, നാശത്തിന്റെ വിത്തും, അദ്ധർമ്മത്തിന്റെ സ്ഥലവുമാണ്; സ്ത്രീയുടെ യോനി നരകകുഴിയാണ്, തുപ്പും മൂത്രവും നിറഞ്ഞത്.
ദുര്ഗന്ധിയുക്തം പാപം ച യമദണ്ഡസ്യ കാരണമ് । യഥാ ലിങ്ഗം വിശത്യേവ പാപയോനൌ ച യോഷിതാമ്
ദുർഗന്ധവും പാപവും യമദണ്ഡത്തിന് കാരണമാണ്; പുരുഷൻ സ്ത്രീയുടെ പാപയോനിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതുപോലെയാണ്,
തഥാ പുമാന്വിശത്യേവ രൌരവേ ച യുഗേ യുഗേ । രഹസ്യം ചാഽഽപദം ദൃഷ്ട്വാ മാം തവം ധര്ഷിതുമിച്ഛസി
അങ്ങനെ തന്നെ, പുരുഷൻ യുകയുഗങ്ങളോളം റൗരവനരകത്തിൽ പ്രവേശിക്കും; രഹസ്യമായും ദുരിതത്തിലും എന്നെ കാണുമ്പോൾ നീ എന്നെ ബലാൽക്കാരം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
അത്രൈവ സര്വദേവാശ്ച ലോകപാലാശ്ച ബ്രാഹ്മണാ । ജാജ്വല്യമാനോ ധര്മശ്ച സാക്ഷീ ശാസ്താ ച കര്മണാമ്
ഇവിടെ തന്നെ എല്ലാ ദേവന്മാരും ലോകപാലന്മാരും ബ്രാഹ്മണന്മാരും, ജ്വലിക്കുന്ന ധർമ്മവും, കർമ്മങ്ങൾക്ക് സാക്ഷികളും ശിക്ഷകരുമാണ്.
യമശ്ച ദണ़്ഡകര്താ ച സ്ഥാപിതോ ഹരിണാ സ്വയമ് । സ്വയം കുഷ്ണശ്ച ധര്മാത്മാ ജ്ഞാനരുപോ മഹേശ്വരഃ
യമൻ ശിക്ഷയുടെ ദണ്ഡം കൈവശം വഹിക്കുന്നവൻ, ഹരിയാൽ തന്നെയാണ് ഇവിടെ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നത്; കൃഷ്ണനും ധാർമ്മികനും ജ്ഞാനസ്വരൂപനായ മഹേശ്വരനും ഇവിടെ സന്നിഹിതരാണ്.
ദുര്ഗാ ബുദ്ധിര്മനോ ബ്രഹ്മ ചേന്ദ്രിയാണി സുരാസ്തഥാ । സര്വപ്രാണിഷു തിഷ്ഠന്തി സാക്ഷിണാഃ കര്മണാം ദ്വിജ
ദുർഗ്ഗ, ബുദ്ധി, മനസ്സ്, ബ്രഹ്മാവു, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ദേവന്മാർ ഇവരും, എല്ലാ ജീവികളിലും കർമ്മങ്ങൾക്ക് സാക്ഷികളായി നിലകൊള്ളുന്നു, ദ്വിജനേ.
ക്വ ഗുപ്തം ക്വ രഹസ്യം വാ ബ്രഹ്മണ ജ്ഞാനദുര്ബല । ക്ഷമസ്വ ഗച്ഛ ഭദ്രം തേ അവധ്യാശ്ച ദ്വിജാതയഃ
എവിടെയാണ് രഹസ്യവും ഒളിവും, ജ്ഞാനത്തിൽ ദുർബലനായ ബ്രാഹ്മണാ? ക്ഷമിക്കൂ, പോവൂ, നിനക്ക് ആശംസകൾ. ദ്വിജന്മാരെ കൊല്ലാൻ പാടില്ല.
ശക്താഽഹം ഭമസാത്കര്തും ഗച്ഛ വത്സ യഥാസുഖമ് । തപസ്യാസു മമ ഗതമഷ്ടോത്തരശതം യുഗമ്
നിനക്കെതിരെ ഞാൻ ശക്തിയുള്ളവളാണ്, എങ്കിലും മകനേ, ഇഷ്ടംപോലെ പോവൂ; എന്റെ തപസ്സിൽ ഞാൻ നൂറും എട്ട് യുഗങ്ങൾ കഴിച്ചു.
നാസ്തി ഗോര്ത്ര മത്പിതുശ്ച ന മാതാ ന പിതാ മമ । സര്വാന്തരാത്മാ ഭഗവാന്കൃഷ്ണോ രക്ഷതി മാം ദ്വിജ
എനിക്ക് വംശമില്ല, അമ്മയുമില്ല, അച്ഛനും ഇല്ല; എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഉള്ളിലിരിക്കുന്ന കൃഷ്ണൻ എന്നെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു, ദ്വിജന്.
കൃഷ്ണേന സ്ഥാപിതോ ധര്മോ മാം ച രക്ഷതി നിത്യശഃ । ആദിത്യശ്ച തഥാ ചന്ദ്രഃ പവനശ്ച ഹുതാശനഃ
കൃഷ്ണൻ തന്നെയാണ് ധർമ്മം സ്ഥാപിച്ചത്, അവൻ എന്നെ എല്ലായ്പ്പോഴും രക്ഷിക്കുന്നു; അതുപോലെ സൂര്യനും ചന്ദ്രനും കാറ്റും അഗ്നിയും എന്നെ കാവലെടുക്കുന്നു.
ബ്രഹ്മാ ശംഭുര്ഭഗവതീ ദുര്ഗാ രക്ഷതി മാം സദാ । യേന ശുക്ലീകൃതാ ഹംസാഃ ശുകാശ്ച ഹരിതാഃ കൃതാഃ
ബ്രഹ്മാവും ശിവനും ഭഗവതിയായ ദുര്ഗ്ഗയും എന്നെ എല്ലായ്പ്പോഴും രക്ഷിക്കുന്നു; അവരാണ് ഹംസം വെളുപ്പിക്കുകയും, ശുകനെ പച്ചയാക്കുകയും ചെയ്തത്.
മയൂരാശ്ചിത്രിതാ യേന സ മേ രക്ഷാം കരിഷ്യതി । അനാഥബാലവൃദ്ധാനാം രക്ഷകാഃ സര്വദേവതാഃ
മയിലിന് മനോഹരമായ നിറങ്ങൾ നൽകിയവൻ എന്നെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കും; അശരണരെയും കുട്ടികളെയും വയോധികരെയും എല്ലാ ദേവതകളും സംരക്ഷിക്കുന്നു.
നാരീബുദ്വ്യാ ന മാം ധര്മസ്ത്യക്ത്വാ ഗച്ഛേദ്ധി സര്വദാ । മാം മാതരം പരിത്യജ്യ ഗച്ഛ വത്സ യഥാസുഖമ്
സ്ത്രീകളും ഭൂമിയും എന്നെ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കില്ല, ധർമ്മവും എന്നെ വിട്ടുപോകില്ല; മകനേ, നീ അമ്മയെ വിട്ട് ഇഷ്ടംപോലെ പോകാവുന്നതാണ്.
ഇത്യേവമുക്ത്വാ ദേവീ സാ തസ്ഥൌ തത്ര ധരാ യഥാ । ആഗച്ഛന്തം ച സംഭോക്തും മാ യാന്തം ബോധനേന ച
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ദേവി ഭൂമിപോലെ അവിടെ നിന്നു; അവൻ വരാനും അനുഭവിക്കാനും പോകാനും ഉണരാനും കാത്തുനിന്നു.
ശശാപേതി ച സാ കോപാദ്ബ്രഹ്മപന്ധോ ക്ഷയോ ഭവ । ക്ഷയോ ഭവ ദുരാചാര ഹേ പാപിഷ്ഠ ക്ഷയോ ഭവ
കോപത്തിൽ അവൾ ശപിച്ചു: ബ്രാഹ്മണാ, നശനം വരട്ടെ! ദുഷ്ടനേ, പാപിയേ, നശനം വരട്ടെ!
പുനഃ ശപ്തം സ്വയം സൂര്യോ വാരയാമാസ യത്നതഃ । ഏതസിമന്നന്തരേ താത തത്രവ ജഗദീശ്വരാഃ
അവൾ വീണ്ടും ശപിക്കുമ്പോൾ, സൂര്യൻ തന്നെ അവളെ അതീവ ശ്രമത്തോടെ തടയാൻ നോക്കി; അതിനിടയിൽ, പ്രിയനായവനേ, ലോകനാഥന്മാർ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ആജഗ്മുരതിസംത്രസ്താ ബ്രഹ്മവിഷ്ണുശിവാദയഃ । ധര്മ ദൃഷ്ട്വാ കലാരൂപം രുരുദുസ്ത്രിദശേശ്വരാഃ
ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും ശിവനും മറ്റുള്ളവരും അതീവ ഭയത്തോടെ അവിടെ എത്തി; കാളിരൂപത്തിലുള്ള ധർമ്മത്തെ കണ്ടു ദേവന്മാരുടെ നേതാക്കന്മാർ കരഞ്ഞു.
കൃത്വാ ക്രോഡേഽതീവ കൃശം കുഹ്വാ ഭീതം യഥാ വിധുമ് । നിശ്ചേഷ്ടം മലിനം ദഗ്ധം സതീകോപാഗ്നിനാ വ്രജ
അവർ അതീവ ക്ഷീണിച്ചും ഭയപ്പെട്ടും ജീവശക്തിയില്ലാത്ത ധർമ്മത്തെ തങ്ങളുടെ മടിയിൽ എടുത്തു; അവൻ മലിനനും സതിയുടെ കോപാഗ്നിയിൽ ചുട്ടുപോയവനുമായിരുന്നു.
ശ്രീഭവാനുവാച ക്ഷമസ്വ വൃന്ദേ മദ്ഭക്തേ ജന്മമൃത്യുജരാഹരേ । ധര്മ ജീവയ മദ്ഭക്തം രക്ഷ ധര്മ പതിവ്രതേ
ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: വൃന്ദേ, ജനനം, മരണം, വയസ്സു എന്നിവ നീക്കം ചെയ്യുന്ന എന്റെ ഭക്തനെ ക്ഷമിക്കണം; ധർമ്മനെ ജീവിപ്പിക്കണം, എന്റെ ഭക്തനെ രക്ഷിക്കണം, ധർമ്മപത്നിയായവളേ.
ബ്രഹ്മോവാച ധ്വാന്തപൂര്ണ ജഗത്സര്ദം വിനാ ധര്മ ബഭൂവ ഹ । കമ്പിതൌ ചന്ദ്രസൂര്യൌ ച ശേഷശ്ചാപി വസുംധരാ
ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞു: ധർമ്മം ഇല്ലാതെ ലോകം ഇരുണ്ടതായി; ചന്ദ്രനും സൂര്യനും വിറച്ചു, ഭൂമിയും അകലിച്ചു.
മഹദേവ ഉവാച പ്രനഷ്ടം ച ജഗത്സര്വം വിനാ ധര്മേണ സുന്ദരി । ധര്മം ജീവയ ഭദ്രം തേ സ്വസ്തി തേഽസ്തു വരാനനേ
മഹാദേവൻ പറഞ്ഞു: സുന്ദരിയേ, ധർമ്മം ഇല്ലാതെ ലോകം മുഴുവൻ നശിച്ചു; ധർമ്മത്തെ ജീവിപ്പിക്കണം, നിനക്ക് എല്ലാ ഭദ്രതയും ആശംസകളും ഉണ്ടാകട്ടെ, മനോഹരമുഖിയായവളേ.
സൂര്യ ഉവാച വരം വൃഷ്ണീഷ്വ ഭദ്രം തേ യത്തേ മനസി വാഞ്ഛിതമ് । ധര്മം ജീവയ ഭദ്രം തേ രക്ഷ സൃഷ്ടിം പതിവ്രതേ
സൂര്യൻ പറഞ്ഞു: നീ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വരം തിരഞ്ഞെടുക്കൂ, നിനക്ക് ഭദ്രത ഉണ്ടാകട്ടെ; ധർമ്മത്തെ ജീവിപ്പിക്കണം, സൃഷ്ടിയെ രക്ഷിക്കണം, ധർമ്മപത്നിയായവളേ.
അനന്ത ഉവാച ധര്മം കരോഷി തപസാ കഥം ധര്മം വിഹസി ച । ധര്മം ജീവയ ഭദ്രം തേ സര്വധര്മോ ഭവേത്തവ
അനന്തൻ പറഞ്ഞു: നീ തപസ്സിലൂടെ ധർമ്മം പാലിക്കുന്നു, എങ്ങനെ നീ ധർമ്മത്തെ നശിപ്പിക്കും? ധർമ്മത്തെ ജീവിപ്പിക്കണം, നിനക്ക് ഭദ്രത ഉണ്ടാകട്ടെ; എല്ലാ ധർമ്മവും നിനക്കുള്ളിലാകട്ടെ.
ചന്ദ്ര ഉവാച ദ്വിജരൂപധരോ ധര്മസ്ത്വാം പരീക്ഷിതുമാഗതഃ । ബ്രഹ്മണാ പ്രേരിതശ്ചൈവ നിര്ദോഷശ്ച വിഹിംസിതഃ
ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: ധർമ്മം ദ്വിജരൂപത്തിൽ വന്ന് നിന്നെ പരീക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, ബ്രഹ്മാവിന്റെ പ്രേരണയാൽ, അവൻ നിർദോഷിയായിരുന്നു, എന്നാൽ ദു:ഖം അനുഭവിച്ചു.
മഹേന്ദ്ര ഉവാച തപസോപാന്ജിതോ ധര്മോ ധര്മേണ ച ഫലം നൃപാമ് । കഥം ഫലം ച തപസാം യദി ധര്മഃ ക്ഷയം ഗതഃ
മഹേന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: രാജാക്കന്മാർക്ക് ഫലം ധർമ്മത്തിലൂടെയും, ധർമ്മം തപസ്സിലൂടെ ലഭിക്കുന്നതുമാണ്; ധർമ്മം നശിച്ചാൽ എങ്ങനെ തപസ്സിന് ഫലം ഉണ്ടാകും?
വരുണ ഉവാച ധര്മം ജീവയ ധര്മിഷ്ഠേ ധര്മം രക്ഷ സനാതനമ് । നിഷ്ഫലം കര്മിണാം കര്മ വിനാ ധര്മേണാ ധാര്മികേ
വരുണൻ പറഞ്ഞു: ധർമ്മത്തെ ജീവിപ്പിക്കണം, ധാർമ്മികയായവളേ, ശാശ്വതമായ ധർമ്മത്തെ സംരക്ഷിക്കണം; ധർമ്മം ഇല്ലാതെ, കര്മ്മം ചെയ്യുന്നവരുടെ കര്മ്മങ്ങൾ ഫലപ്രദമാകില്ല, ധാർമ്മികിയായവളേ.
പവന ഉവാച ജഗത്പൂതം കുരു ശുഭേ ധര്മം ജൌവയ സാംപ്രതമ് । ധര്മേ പ്രനഷ്ടേ തപസാം തവാപൂര്വം വിനങ്ക്ഷ്യതി
പവനൻ പറഞ്ഞു: സുമംഗളിയായവളേ, ലോകത്തെ ശുദ്ധീകരിച്ച്, ഇപ്പോൾ ധർമ്മം പുനഃസ്ഥാപിക്കണം. ധർമ്മം നശിച്ചാൽ, നിന്റെ അതുല്യമായ തപസ്സും ഇല്ലാതാകും.
വഹ്നിരുവാച സ്വധര്മോപാര്ജനം കര്തുമാഗതാഽസി ച ഭാരതമ് । വിഹംസി ധര്മമജ്ഞാത്വാ പുനര്ജീവയ സുന്ദരി
അഗ്നി പറഞ്ഞു: ഭാരതഭൂമിയിൽ നിന്നെ നിന്റെ ധർമ്മം പാലിക്കാനാണ് വരുത്തിയിരിക്കുന്നത്. ധർമ്മം അറിയാതെ അതിനെ ദോഷം ചെയ്യരുത്, സുന്ദരിയേ, വീണ്ടും അതിനെ ജീവിപ്പിക്കൂ.
യമ ഉവാച വേദോക്തകര്മകര്തണാസഹം വിശ്വേ വരാനനേ । ധര്മാനുസാരാത്ഫലദോ ധര്മ ജീവയ സത്വരമ്
യമൻ പറഞ്ഞു: വേദങ്ങളിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കര്മ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവർക്കു ഞാൻ ഫലം നൽകുന്നവനാണ്, മഹിളേ, നീ വേഗം ധർമ്മത്തെ ജീവിപ്പിക്കണം.
ദേവാനാം വചനം ക്ഷുത്വാ സമുത്ഥായ പതിവ്രതാ । നമസ്കൃത്യ സുരേശാംശ്ചതാനുവാച തപസ്വിനീ
ദേവന്മാരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട പതിവ്രതാ സ്ത്രീ എഴുന്നേറ്റു, ദേവന്മാരെ വന്ദിച്ച്, ആ തപസിനി അവരോട് പറഞ്ഞു.