വൃന്ദോവാച ധൈര്യ കുരു മഹാഭാഗ ശ്രേഷ്ഠോ ജാതിഷു ബ്രഹ്മണഃ । ബ്രഹ്മണാനാം തപോ മൂലം സത്യം വേദവ്രതം ധൃതിഃ
വൃന്ദാ പറഞ്ഞു: ധൈര്യം കാണിക്കൂ മഹാഭാഗവതേ, ജന്മത്തിൽ ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനാണ് നീ. ബ്രാഹ്മണരുടെ മൂലാധാരം തപസാണ്, സത്യമാണ്, വേദാനുഷ്ഠാനവും സ്ഥിരതയും കൂടിയാണ്.
പരസ്ത്രീസഹസംഭോഗഃ സ്വഭാവശ്ചാപ്യധര്മിണാമ് । അധര്മേണൈവ ഹേ വിപ്ര ദുഷ്ടോഽഭദ്രാണി പശ്യതി
മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാര്യയുമായി അനധികൃത ബന്ധം പുലർത്തുന്നത് അധർമികളുടേതായ സ്വഭാവമാണ്. അദ്ധർമ്മത്തിലൂടെ മാത്രമേ ദുഷ്ടന്മാർക്ക് അശുഭങ്ങൾ കാണാൻ കഴിയൂ.
തതഃ സപത്നേ ജയതി സമൂലസ്ഥോ വിനശ്യതി । പതിവ്രതാനാം ഗമനേ ബലാത്കാരേണ നിശ്ചിതമ്
അങ്ങനെ, എതിരാളി ജയിക്കും, പാപത്തിൽ ഉറച്ചവൻ നശിക്കും. പതിവ്രതകളെ ബലാൽക്കാരം ചെയ്താൽ നിർഭാഗ്യവും നാശവും ഉറപ്പാണ്.
മാതൃഗാമീ ഭവേത്സദ്യോ ബ്രഹ്മഹത്യാശതം ഭവേത് । കുമ്ഭീപാകേ പച്യതേ ച യാവച്ചന്ദ്രദിവാകരൌ
തന്റെ അമ്മയെ സമീപിക്കുന്നവൻ ഉടൻ നൂറ് ബ്രാഹ്മണഹത്യയുടെ പാപം ഏറ്റെടുക്കുന്നു; ചന്ദ്രനും സൂര്യനും നിലനിൽക്കുന്നവരെക്കാളും ദീർഘമായി കുംബീപാകനരകത്തിൽ വേവപ്പെടും.
പ്രദഗ്ധസ്തൈലതപ്തേഷു ന മൃതഃ സൂക്ഷ്മദേഹതഃ । താഡിതോ യമദൂതൈശ്ച ലോഹദണ़്ഡേന മൂര്ധനി
എണ്ണ ചൂടാക്കി കുതിച്ചുവീഴുന്ന പാത്രങ്ങളിൽ അവൻ ചുട്ടുപൊള്ളും, എന്നാൽ സൂക്ഷ്മശരീരമുള്ളതിനാൽ മരിക്കില്ല; യമദൂതന്മാർ ഇരുമ്പുകൊലുവുകൾ കൊണ്ട് തലയിൽ അടിക്കും.
ക്ഷണം സുഖം ചിരം ദുഃഖം സര്വനാശസ്യ കാരണമ് । അഗമ്യാഗമനം ദുഃഖം ധര്മിഷ്ഠോ നൈവ വാഞ്ഛതി
ഒരു നിമിഷം മാത്രം സന്തോഷം, എന്നാൽ ദീർഘകാലം ദു:ഖം, എല്ലാം നശിപ്പിക്കുന്ന കാരണമാണ്. അനധികൃത ബന്ധത്തിന്റെ ദു:ഖം ധാർമ്മികർ ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിക്കില്ല.
ക്ഷമസ്വഗച്ഛ ഭദ്രം തേ ബ്രാഹ്മണ ജ്ഞാനദുര്ബല । യഥാ ദീപശിഖാം ദൃഷ്ട്വാ കീടഃ പതതി നിശ്ചിതമ്
ക്ഷമിക്കൂ, പോവൂ, നിനക്ക് ആശംസകൾ, ജ്ഞാനത്തിൽ ദുർബലനായ ബ്രാഹ്മണാ; ദീപശിഖ കാണുമ്പോൾ കീടം അതിലേക്ക് പാഞ്ഞു വീഴുന്നതുപോലെയാണ്.
മിഷ്ടം ദൃഷ്ട്വാ ബഡീശാഗ്രേ ലുബ്ധമീനോ മൃഗോ യഥാ । യഥാ വിഷാക്തം ഭക്ഷ്യം ച ഭുങ്ക്തേ ഭോക്താ ബുഭുക്ഷിതഃ
കമ്പിയിൽ ഇലക്കെട്ട് കണ്ടാൽ ആസക്തനായ മീൻ അതിലേക്ക് ചാടുന്നതുപോലെയും, വിഷം കലർന്ന ഭക്ഷണം വിശപ്പോടെ ഒരാൾ കഴിക്കുന്നതുപോലെയും,
ഗൃഹ്ണാതി ദുഷ്ടോ ദുഷ്ടം ച വിഷകുമ്ഭം പയോമുഖമ് । തഥാ ദൃഷ്ട്വാ പരസ്ത്രീണാം മുഖപദ്മം മനോഹരമ്
അങ്ങനെ തന്നെ, ദുഷ്ടൻ ദുഷ്ടതയേ തിരഞ്ഞെടുക്കും, പാലുപരിചയമുള്ള വിഷപ്പാത്രം പിടിക്കുന്നതുപോലെ; മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയുടെ മനോഹരമായ മുഖം കണ്ടാൽ,
വിനാശബീജം മോഹേന ഭ്രാന്തോ ഭവതി ലമ്പടഃ । മുഖം ച രുചിരം സ്ത്രീണാം ശ്രോണിയുഗ്മം മനോഹരമ്
മോഹത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായി, അവൻ ലംപടനായി, നാശത്തിന്റെ വിത്ത് വിതയ്ക്കുന്നു; സ്ത്രീകളുടെ മനോഹരമായ മുഖവും ആകർഷകമായ കമരും,
കാമാധാരം നാശബീജമധര്മസ്ഥലമേവ ച । ഭഗം നരകകുണ്ഡം ച ലാലാമൂത്രസമന്വിതമ്
കാമത്തിന്റെ ആധാരവും, നാശത്തിന്റെ വിത്തും, അദ്ധർമ്മത്തിന്റെ സ്ഥലവുമാണ്; സ്ത്രീയുടെ യോനി നരകകുഴിയാണ്, തുപ്പും മൂത്രവും നിറഞ്ഞത്.
ദുര്ഗന്ധിയുക്തം പാപം ച യമദണ്ഡസ്യ കാരണമ് । യഥാ ലിങ്ഗം വിശത്യേവ പാപയോനൌ ച യോഷിതാമ്
ദുർഗന്ധവും പാപവും യമദണ്ഡത്തിന് കാരണമാണ്; പുരുഷൻ സ്ത്രീയുടെ പാപയോനിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതുപോലെയാണ്,
തഥാ പുമാന്വിശത്യേവ രൌരവേ ച യുഗേ യുഗേ । രഹസ്യം ചാഽഽപദം ദൃഷ്ട്വാ മാം തവം ധര്ഷിതുമിച്ഛസി
അങ്ങനെ തന്നെ, പുരുഷൻ യുകയുഗങ്ങളോളം റൗരവനരകത്തിൽ പ്രവേശിക്കും; രഹസ്യമായും ദുരിതത്തിലും എന്നെ കാണുമ്പോൾ നീ എന്നെ ബലാൽക്കാരം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
അത്രൈവ സര്വദേവാശ്ച ലോകപാലാശ്ച ബ്രാഹ്മണാ । ജാജ്വല്യമാനോ ധര്മശ്ച സാക്ഷീ ശാസ്താ ച കര്മണാമ്
ഇവിടെ തന്നെ എല്ലാ ദേവന്മാരും ലോകപാലന്മാരും ബ്രാഹ്മണന്മാരും, ജ്വലിക്കുന്ന ധർമ്മവും, കർമ്മങ്ങൾക്ക് സാക്ഷികളും ശിക്ഷകരുമാണ്.
യമശ്ച ദണ़്ഡകര്താ ച സ്ഥാപിതോ ഹരിണാ സ്വയമ് । സ്വയം കുഷ്ണശ്ച ധര്മാത്മാ ജ്ഞാനരുപോ മഹേശ്വരഃ
യമൻ ശിക്ഷയുടെ ദണ്ഡം കൈവശം വഹിക്കുന്നവൻ, ഹരിയാൽ തന്നെയാണ് ഇവിടെ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നത്; കൃഷ്ണനും ധാർമ്മികനും ജ്ഞാനസ്വരൂപനായ മഹേശ്വരനും ഇവിടെ സന്നിഹിതരാണ്.
ദുര്ഗാ ബുദ്ധിര്മനോ ബ്രഹ്മ ചേന്ദ്രിയാണി സുരാസ്തഥാ । സര്വപ്രാണിഷു തിഷ്ഠന്തി സാക്ഷിണാഃ കര്മണാം ദ്വിജ
ദുർഗ്ഗ, ബുദ്ധി, മനസ്സ്, ബ്രഹ്മാവു, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ദേവന്മാർ ഇവരും, എല്ലാ ജീവികളിലും കർമ്മങ്ങൾക്ക് സാക്ഷികളായി നിലകൊള്ളുന്നു, ദ്വിജനേ.
ക്വ ഗുപ്തം ക്വ രഹസ്യം വാ ബ്രഹ്മണ ജ്ഞാനദുര്ബല । ക്ഷമസ്വ ഗച്ഛ ഭദ്രം തേ അവധ്യാശ്ച ദ്വിജാതയഃ
എവിടെയാണ് രഹസ്യവും ഒളിവും, ജ്ഞാനത്തിൽ ദുർബലനായ ബ്രാഹ്മണാ? ക്ഷമിക്കൂ, പോവൂ, നിനക്ക് ആശംസകൾ. ദ്വിജന്മാരെ കൊല്ലാൻ പാടില്ല.
ശക്താഽഹം ഭമസാത്കര്തും ഗച്ഛ വത്സ യഥാസുഖമ് । തപസ്യാസു മമ ഗതമഷ്ടോത്തരശതം യുഗമ്
നിനക്കെതിരെ ഞാൻ ശക്തിയുള്ളവളാണ്, എങ്കിലും മകനേ, ഇഷ്ടംപോലെ പോവൂ; എന്റെ തപസ്സിൽ ഞാൻ നൂറും എട്ട് യുഗങ്ങൾ കഴിച്ചു.
നാസ്തി ഗോര്ത്ര മത്പിതുശ്ച ന മാതാ ന പിതാ മമ । സര്വാന്തരാത്മാ ഭഗവാന്കൃഷ്ണോ രക്ഷതി മാം ദ്വിജ
എനിക്ക് വംശമില്ല, അമ്മയുമില്ല, അച്ഛനും ഇല്ല; എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഉള്ളിലിരിക്കുന്ന കൃഷ്ണൻ എന്നെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു, ദ്വിജന്.
കൃഷ്ണേന സ്ഥാപിതോ ധര്മോ മാം ച രക്ഷതി നിത്യശഃ । ആദിത്യശ്ച തഥാ ചന്ദ്രഃ പവനശ്ച ഹുതാശനഃ
കൃഷ്ണൻ തന്നെയാണ് ധർമ്മം സ്ഥാപിച്ചത്, അവൻ എന്നെ എല്ലായ്പ്പോഴും രക്ഷിക്കുന്നു; അതുപോലെ സൂര്യനും ചന്ദ്രനും കാറ്റും അഗ്നിയും എന്നെ കാവലെടുക്കുന്നു.
ബ്രഹ്മാ ശംഭുര്ഭഗവതീ ദുര്ഗാ രക്ഷതി മാം സദാ । യേന ശുക്ലീകൃതാ ഹംസാഃ ശുകാശ്ച ഹരിതാഃ കൃതാഃ
ബ്രഹ്മാവും ശിവനും ഭഗവതിയായ ദുര്ഗ്ഗയും എന്നെ എല്ലായ്പ്പോഴും രക്ഷിക്കുന്നു; അവരാണ് ഹംസം വെളുപ്പിക്കുകയും, ശുകനെ പച്ചയാക്കുകയും ചെയ്തത്.
മയൂരാശ്ചിത്രിതാ യേന സ മേ രക്ഷാം കരിഷ്യതി । അനാഥബാലവൃദ്ധാനാം രക്ഷകാഃ സര്വദേവതാഃ
മയിലിന് മനോഹരമായ നിറങ്ങൾ നൽകിയവൻ എന്നെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കും; അശരണരെയും കുട്ടികളെയും വയോധികരെയും എല്ലാ ദേവതകളും സംരക്ഷിക്കുന്നു.
നാരീബുദ്വ്യാ ന മാം ധര്മസ്ത്യക്ത്വാ ഗച്ഛേദ്ധി സര്വദാ । മാം മാതരം പരിത്യജ്യ ഗച്ഛ വത്സ യഥാസുഖമ്
സ്ത്രീകളും ഭൂമിയും എന്നെ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കില്ല, ധർമ്മവും എന്നെ വിട്ടുപോകില്ല; മകനേ, നീ അമ്മയെ വിട്ട് ഇഷ്ടംപോലെ പോകാവുന്നതാണ്.
ഇത്യേവമുക്ത്വാ ദേവീ സാ തസ്ഥൌ തത്ര ധരാ യഥാ । ആഗച്ഛന്തം ച സംഭോക്തും മാ യാന്തം ബോധനേന ച
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ദേവി ഭൂമിപോലെ അവിടെ നിന്നു; അവൻ വരാനും അനുഭവിക്കാനും പോകാനും ഉണരാനും കാത്തുനിന്നു.
ശശാപേതി ച സാ കോപാദ്ബ്രഹ്മപന്ധോ ക്ഷയോ ഭവ । ക്ഷയോ ഭവ ദുരാചാര ഹേ പാപിഷ്ഠ ക്ഷയോ ഭവ
കോപത്തിൽ അവൾ ശപിച്ചു: ബ്രാഹ്മണാ, നശനം വരട്ടെ! ദുഷ്ടനേ, പാപിയേ, നശനം വരട്ടെ!
പുനഃ ശപ്തം സ്വയം സൂര്യോ വാരയാമാസ യത്നതഃ । ഏതസിമന്നന്തരേ താത തത്രവ ജഗദീശ്വരാഃ
അവൾ വീണ്ടും ശപിക്കുമ്പോൾ, സൂര്യൻ തന്നെ അവളെ അതീവ ശ്രമത്തോടെ തടയാൻ നോക്കി; അതിനിടയിൽ, പ്രിയനായവനേ, ലോകനാഥന്മാർ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ആജഗ്മുരതിസംത്രസ്താ ബ്രഹ്മവിഷ്ണുശിവാദയഃ । ധര്മ ദൃഷ്ട്വാ കലാരൂപം രുരുദുസ്ത്രിദശേശ്വരാഃ
ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും ശിവനും മറ്റുള്ളവരും അതീവ ഭയത്തോടെ അവിടെ എത്തി; കാളിരൂപത്തിലുള്ള ധർമ്മത്തെ കണ്ടു ദേവന്മാരുടെ നേതാക്കന്മാർ കരഞ്ഞു.
കൃത്വാ ക്രോഡേഽതീവ കൃശം കുഹ്വാ ഭീതം യഥാ വിധുമ് । നിശ്ചേഷ്ടം മലിനം ദഗ്ധം സതീകോപാഗ്നിനാ വ്രജ
അവർ അതീവ ക്ഷീണിച്ചും ഭയപ്പെട്ടും ജീവശക്തിയില്ലാത്ത ധർമ്മത്തെ തങ്ങളുടെ മടിയിൽ എടുത്തു; അവൻ മലിനനും സതിയുടെ കോപാഗ്നിയിൽ ചുട്ടുപോയവനുമായിരുന്നു.
ശ്രീഭവാനുവാച ക്ഷമസ്വ വൃന്ദേ മദ്ഭക്തേ ജന്മമൃത്യുജരാഹരേ । ധര്മ ജീവയ മദ്ഭക്തം രക്ഷ ധര്മ പതിവ്രതേ
ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: വൃന്ദേ, ജനനം, മരണം, വയസ്സു എന്നിവ നീക്കം ചെയ്യുന്ന എന്റെ ഭക്തനെ ക്ഷമിക്കണം; ധർമ്മനെ ജീവിപ്പിക്കണം, എന്റെ ഭക്തനെ രക്ഷിക്കണം, ധർമ്മപത്നിയായവളേ.
ബ്രഹ്മോവാച ധ്വാന്തപൂര്ണ ജഗത്സര്ദം വിനാ ധര്മ ബഭൂവ ഹ । കമ്പിതൌ ചന്ദ്രസൂര്യൌ ച ശേഷശ്ചാപി വസുംധരാ
ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞു: ധർമ്മം ഇല്ലാതെ ലോകം ഇരുണ്ടതായി; ചന്ദ്രനും സൂര്യനും വിറച്ചു, ഭൂമിയും അകലിച്ചു.