ക്രമാച്ചതുര്ഷു വേദേഷു ചൌക്തം മതചതുഷ്ടയമ് । സര്വേഷാം സാരഭൂതം ച കഥയാമി പിതഃ ശൃണു
നാലു വേദങ്ങളിലും നാലു അഭിപ്രായങ്ങൾ ക്രമമായി പറയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എല്ലാം ചേർന്ന സാരം ഞാൻ പറയാം, അച്ഛാ, കേൾക്കൂ.
നാഭുക്തം ക്ഷീയതേ കര്മ കല്പകോടിശതൈരപി । അവശ്യമേവ ഭോക്തവ്യം കൃതം കര്മ ശുഭാശുഭമ്
അനുഭവിക്കാത്ത കർമ്മം കോടിക്കണക്കിന് കാലം കഴിഞ്ഞാലും നശിക്കില്ല. ചെയ്യപ്പെട്ട നല്ലതോ ചീത്തയോ ആയ കർമ്മം നിർബന്ധമായും അനുഭവിക്കേണ്ടതാണു.
തീര്ഥാനാം ച സുരാണാം ച സഹായേന നൃണാമപി । കിംചിദ്ഭവതി സാഹായ്യം കായവ്യൂഹേന സര്വതഃ
ക്ഷേത്രങ്ങൾക്കും ദേവന്മാർക്കും മനുഷ്യർക്കും ശരീരത്തിന്റെ ക്രമീകരണത്തിൽനിന്ന് ചില സഹായം ലഭിക്കുന്നു.
പ്രായശ്ചിതാനി ചീര്ണാനി നിശ്ചിതമമത്പരാങമുഖമ് । ന നിഷ്പുനന്തി ഹേ താത സുരാകുമ്ഭമിവാഽഽപഗാഃ
എന്ത് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്താലും, എങ്കിൽ മനസ്സ് എന്നിലേക്കില്ലെങ്കിൽ, പ്രിയപുത്രാ, അത് ശുദ്ധിയുണ്ടാക്കില്ല; നദികൾ മദ്യപാത്രം ശുദ്ധിയാക്കാത്തതുപോലെ.
പ്രായശ്ചിത്തേന പുണ്യേന ന ഹി ശുധ്യന്തി മാനവാ । സര്വാരമ്ഭേണ വൈശ്യേന്ദ്ര ദാനേന യോഗതോഽപി വാ
പ്രായശ്ചിത്തത്താലോ പുണ്യത്താലോ മനുഷ്യർ ശുദ്ധിയാകുന്നില്ല. യാതൊരു ശ്രമത്താലോ, ദാനത്താലോ, യോഗത്താലോ പോലും അല്ല, വൈശ്യേന്ദ്രാ.
ശുഭാശുഭം ച യത്കര്മ വിനാ ഭോഗാന്ന ച ക്ഷയഃ । ഭോഗേന ശുദ്ധിമാപ്നോതി തതോ മുക്തിര്ഭവേന്നൃണാമ്
നല്ലതോ ചീത്തയോ ആയ കർമ്മം അനുഭവം കൂടാതെ കുറയില്ല. അനുഭവിച്ചാൽ ശുദ്ധി ലഭിക്കും, അതിനുശേഷം മനുഷ്യർക്ക് മോക്ഷം ലഭിക്കും.
ന നഷ്ടം ദുഷ്കൃതം കര്മ സുകൃതേന ച കര്മണാ । ന നഷ്ടം സുകൃതം കര്മ കൃതേന ദുഷ്കൃതേന ച
ചീത്ത കർമ്മം നല്ല കർമ്മം ചെയ്താലും നശിക്കില്ല; നല്ല കർമ്മം ചെയ്താലും ചീത്ത കർമ്മം കൊണ്ടു അത് നശിക്കില്ല.
യജ്ഞേന തപസാ വാഽപി വ്രതേനാനശനേന ച । തീര്ഥസ്നാനേന ദാനേന ജപേന നിയമേന ച
യാഗം, തപസ്സ്, വ്രതം, ഉപവാസം, തീർത്ഥസ്നാനം, ദാനം, ജപം, നിയമം എന്നിവയാൽ,
ഭുവഃ പ്രദക്ഷിണേനൈവ പുരാണശ്രവണേന ച । ഉപദേണേന പുണ്യേന പൂജയാ ഗുരുദേവയോഃ
ഭൂമിയെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യുന്നത്, പുരാതന ശാസ്ത്രങ്ങൾ കേൾക്കുന്നത്, പുണ്യമായ ഉപദേശം, ഗുരുവിനെയും ദേവതയെയും ആരാധിക്കുന്നത് — ഇവയിലൂടെ പുണ്യഫലം ലഭിക്കുന്നു.
സ്വധര്മാചരണേനൈവാതിഥീനാം പൂജനേന ച । ബ്രഹ്മണാം പൂജനേനൈവ ഭോജനേന വിശേഷതഃ
സ്വധർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കുന്നത്, അതിഥികളെ ആദരിക്കുന്നത്, ബ്രാഹ്മണരെ പൂജിക്കുന്നത്, പ്രത്യേകിച്ച് ഭക്ഷണം നൽകുന്നത് — ഇവയിലൂടെ പുണ്യഫലം ലഭിക്കുന്നു.
യദ്ധത്തമപി വിപ്രായ തത്പ്രാപ്തം പൂര്ണരൂപതഃ । ബീജരൂപം ച തദ്ദാനം ക്ഷേത്രരൂപം ച ബ്രഹ്മണഃ ൪൫ ഏകേന കര്മണാ താത സ്വര്ഗം പ്രാപ്നോതി മാനവഃ । കര്മണാ ന ഹി മോക്ഷം ച തദേവ മമ സേവയാ
ബ്രാഹ്മണന് നൽകിയതൊന്നും മുഴുവനായും തിരിച്ചുകിട്ടുന്നു; ആ ദാനം വിത്തുപോലാണ്, ബ്രാഹ്മണൻ നിലംപോലാണ്. ഒരൊറ്റ കർമ്മംകൊണ്ട് മനുഷ്യൻ സ്വർഗ്ഗം നേടും; കർമ്മം കൊണ്ട് മോക്ഷം കിട്ടില്ല, അതു എന്റെ സേവനത്തിലൂടെ മാത്രമാണ്.
സ്വര്ഗം ച സുകൃതേനൈവ നരകം ദുഷ്കൃതേന ച । വ്യാധിര്ജന്മ ച യോനൌ ച കുത്സിതേ ച തതഃ ശുചിഃ
നല്ല കർമ്മങ്ങൾ കൊണ്ട് സ്വർഗ്ഗം, ദുഷ്കൃത്യങ്ങൾ കൊണ്ട് നരകം; രോഗം, ജനനം, താഴ്ന്ന ജന്മം എന്നിവ അതിന്റെ ഫലമായി, പിന്നെ ശുദ്ധമായ ജന്മം ലഭിക്കും.
ഗോഘ്നോ യോ ബ്രാഹ്മണാനാം ച കാമതശ്ചോപപാതകീ । ദന്ദശൂകത്വമാപ്നോതി ഗോലോമസമവര്ഷകമ്
കാളയെയും ബ്രാഹ്മണനെയും കൊല്ലുന്നവനും, ആഗ്രഹം കൊണ്ടുള്ള വലിയ പാപങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവനും, ശൂകത്തിൽ കൃമിയായി, മുടി വീഴുന്ന കാളയായി ജനിക്കുന്നു.
സര്പേണ ഭക്ഷിതസ്തേന ച്വാലയാ ഗരലസ്യ ച । തൃഷിതോ വ്യഥിതശ്ചൈവ നിരാഹാരഃ കൃശോദരഃ
അവൻ പാമ്പ് കൊണ്ട് ഭക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു, നായയുടെ വിഷം കൊണ്ട് വേദനിക്കുന്നു, ദാഹവും വേദനയും അനുഭവിക്കുന്നു, ഭക്ഷണം ഇല്ലാതെ, ക്ഷീണിച്ച വയറോടെ.
തതഃ കുണ്ഡാത്സമുത്ഥായ ഗൌര്ഭവേല്ലോമവര്ഷകമ് । തതഃ കുഷ്ഠീ ച ചാണ്ഡാലോ വര്ഷലക്ഷംതതോ നരഃ
അവൻ കുണ്ടിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന് മുടി വീഴുന്ന കാളയായി മാറുന്നു; പിന്നെ കുഷ്ടരോഗിയും ചാണ്ടാളനും ആയിരംവർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം മനുഷ്യനായി ജനിക്കുന്നു.
തദാ ഭവേദ്ബ്രാഹ്മണശ്ച കുഷ്ഠയുക്തോ ഹി കര്മണാ । ഭോജയിത്വാ വിപ്രലക്ഷം നിര്വ്യാധിശ്ച ഭവേച്ഛുചിഃ
അവൻ കർമ്മം കൊണ്ടു കുഷ്ടരോഗമുള്ള ബ്രാഹ്മണനായി ജനിക്കുന്നു; ലക്ഷം ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ഭക്ഷണം നൽകുമ്പോൾ രോഗമില്ലാതെ ശുദ്ധനാകും.
അകാമതസ്തദര്ധം ച ക്ഷത്രിയസ്യാപി കാമതഃ । അകാമതസ്തദര്ധം ച തദര്ധം ച വിശസ്തഥാ
ആഗ്രഹമില്ലാതെ ചെയ്താൽ അതിന്റെ പാതി ക്ഷത്രിയന് ബാധിക്കും; ആഗ്രഹത്തോടെ ചെയ്താൽ അതിന്റെ പാതി വൈശ്യനും അനുഭവിക്കും.
തദര്ധ ശൂദ്രഗോഘ്നശ്ച ഭുങ്ക്തേ പാപം ന സംശയഃ । പ്രായശ്ചിത്തേന ശുദ്ധശ്ച ഭുങ്ക്തേ ശേഷം ച കര്മണഃ
കാളയെ കൊല്ലുന്ന ശൂദ്രന് പാപത്തിന്റെ നാലിലൊന്ന് ലഭിക്കും, സംശയമില്ല; പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്താൽ ശുദ്ധനാകും, ശേഷിക്കുന്ന കർമ്മഫലം അനുഭവിക്കും.
അനുകല്പേ ചതുര്ഥം ച പാപം ഭുങ്ക്തേ ന സംശയഃ । ചതുര്ഗുണം ച ഗോഘ്നാനാം ബ്രാഹ്മണാനാം ച പാതകമ്
അത്തരം കാര്യങ്ങളിൽ പാപത്തിന്റെ നാലിലൊന്ന് ലഭിക്കും, സംശയമില്ല; കാളയും ബ്രാഹ്മണനും കൊല്ലുന്നവരുടെ പാപം നാലു മടങ്ങ് കൂടുതലാണ്.
ഭുങ്ക്തേ പാപം ച ബ്രഹ്മന്നോ ബ്രാഹ്മണാശ്ചേതരോഽപി വാ । ക്രമേണാനേന ബോധ്യം ച കാമതോഽകാമതോഽപി വാ
ബ്രാഹ്മണനെയോ മറ്റൊരാളെയോ കൊല്ലുന്നവന് പാപം ലഭിക്കും; ആഗ്രഹത്തോടെ ചെയ്താലും ആഗ്രഹമില്ലാതെ ചെയ്താലും, ക്രമമായി ഇതു മനസ്സിലാക്കണം.
പ്രായശ്ചിത്തം ജന്മ കര്മ വ്യാധിരേവ പ സംശയഃ । ഗോഘ്നോ ഭവതി ഗൌശ്ചാപി യാവദ്വര്ഷ ച നിശ്ചിതമ്
പ്രായശ്ചിത്തം, ജനനം, കർമ്മം, രോഗം — ഇവ ഉറപ്പാണ്; കാളയെ കൊല്ലുന്നവൻ നിർണയിച്ച വർഷങ്ങൾക്കു കാളയായി ജനിക്കും.
ചതുര്ഗുണം ച തേഷാം ച ബ്രഹ്മഘ്നോ വിട്കൃമിര്ഭവേത് । തതോ ഭവതി മ്ലേച്ഛശ്ച താവദ്വര്ഷചതുര്ഗുണമ്
ബ്രാഹ്മണനെയ്ക്കുള്ള പാപം നാലു മടങ്ങ് കൂടുതലാണ്; അവൻ വിറ്റിൽ കൃമിയായി, പിന്നെ നാലു മടങ്ങ് വർഷങ്ങൾ മ്ലേച്ചനായി ജനിക്കും.
തതശ്ചാന്ധോ ഭവേദ്വിപ്രഃ പൂര്വേഷാം ച ചതുര്ഗുണമ് । ബ്രഹ്മണാനാം ചതുര്ലക്ഷം ഭോജയിത്വാ ശുചിര്ഭവേത്
അവൻ മുൻവർഷങ്ങൾക്കു നാലു മടങ്ങ് കാലം ബ്രാഹ്മണനായി അന്ധനാകും; നാലു ലക്ഷം ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ഭക്ഷണം നൽകുമ്പോൾ ശുദ്ധനാകും.
ചക്ഷുഷ്മാംശ്ച യശസ്വീ ച ഭവേത്സോഽപ്യതിപാതകാത് । സ്ത്രീഘ്നചതുര്ണാം വര്ണാനാം വേദേ സോഽപ്യതിപാതകീ
അവൻ കാഴ്ചയും പ്രശസ്തിയും നേടും, വലിയ പാപം ചെയ്താലും; നാലു വർണ്ണങ്ങളിൽ സ്ത്രീയെ കൊല്ലുന്നവൻ വേദം പ്രകാരം വലിയ പാപിയാണ്.
കാലസൂത്രം ച പ്രാപ്നോതി സ്ത്രീലോമസമവര്ഷകമ് । ഭക്ഷിതഃ കൃമിണാ തത്ര നിരാഹാരോ വ്യഥായുതഃ
അവൻ കാലസൂത്രം ലഭിക്കും, മുടി വീഴുന്ന സ്ത്രീയായി മാറും; അവിടെ കൃമികൾ കൊണ്ട് ഭക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു, ഭക്ഷണം ഇല്ലാതെ വേദനയോടെ.
തതോ ഭവതി ലോകേ ച താവദ്വര്ഷ ച പാതകീ । തതഃ പാപീ ഭവേത്സോഽപി യക്ഷ്മഗ്രസ്തശ്ച കര്മണാ
അവൻ ലോകത്തിൽ അത്ര വർഷങ്ങൾ പാപിയായി ജീവിക്കും; അതിനു ശേഷം പാപിയായി, കർമ്മം കൊണ്ടു ക്ഷയരോഗം ബാധിച്ചവനാകും.
വര്ഷാണാം ശതകം ചൈവ വിപ്രലക്ഷം ച ഭോജയേത് । തതഃ ശുദ്ധോ ബ്രാഹ്മണശ്ച വിദ്വാംസ്തപസി സംയതഃ
നൂറു വർഷം കൂടാതെ വിപ്രലക്ഷനെയും ഭക്ഷണം കൊടുക്കണം. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ, ബ്രാഹ്മണൻ ശുദ്ധനും വിദ്യയുള്ളവനും തപസ്സിൽ നിയന്ത്രിതനുമാകും.
കിംചിദ്ഭുങക്തേ പാപശേഷം സ്വര്ണദാനാച്ഛുചിര്ഭവേത് । ഗര്ഭഘ്നശ്ച മഹാപാപീ സംപ്രാപ്നോതി ശുനീമുഖമ്
അൽപം മാത്രം ഭക്ഷിച്ചാൽ പാപശേഷം ശേഷിക്കും; സ്വർണം ദാനം ചെയ്താൽ ശുദ്ധനാകും. ഗർഭഹത്യ ചെയ്തവൻ വലിയ പാപിയാകുന്നു, അവൻ നായയുടെ വായിൽ എത്തും.
വര്ഷാണാം സതകം ചൈവ ഘോടകശ്ച ഭവേദ്ധ്രുവമ് । വര്ഷാണാം ശതകം ചൈവ സൂക്ഷ്മശസ്ത്രേണ പീഡീതഃ
നൂറു വർഷം അവൻ ഉറപ്പായും കുതിരയായി ജനിക്കും; പിന്നെ നൂറു വർഷം സൂക്ഷ്മമായ ആയുധം കൊണ്ട് വേദന അനുഭവിക്കും.
തതഃ പാപീ ഭവേദ്വൈശ്യോ ദ്രവ്യയുക്തോ ഹി കമംണാ । പഞ്ചാശദ്വര്ഷപര്യന്തം സ്വര്ണദാനാദ്ഭവേച്ഛുചിഃ
അതിനുശേഷം പാപിയായവൻ വൈശ്യനായി, ഇഷ്ടം പോലെ സമ്പത്തുള്ളവനായി ജനിക്കും; അമ്പത് വർഷം സ്വർണം ദാനം ചെയ്താൽ ശുദ്ധനാകും.