ശുക്ര ഉവാച ശൃണു വത്സ പ്രവക്ഷ്യാമി ഗുരവേ ദേഹി താരകാമ് । ശംഭോശ്ച സുരുപുത്രായ പൌത്രായ ബ്രഹ്മണശ്ച വൈ
ശുക്രൻ പറഞ്ഞു: മകനേ, കേൾക്കു, ഞാൻ പറയും—നിന്റെ ഗുരുവിന്, ശിവപുത്രനു, ബ്രഹ്മാവിന്റെ മകനായവനു താരയെ നൽകുക.
പൂജിതായ സുരാര്ണാ ച ദേയാ തസ്മൈ നിശാപതേ । പ്രിയായ തത്പ്രിര്യാം ദത്തവാ ശീഘ്രം ത്വം ശരണം വ്രജ
ദേവന്മാർ ആരാധിക്കുന്ന നിശാപതിക്ക്, പ്രിയപ്പെട്ടവനു, നീ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ നൽകുക; ഉടൻ അവനിൽ അഭയം തേടുക.
ഗുരുപത്നീം മാതൃതുല്യാം ത്യജ സദ്വചനാദ്വിധോ । കുരു പാപക്ഷയം പാപനിവൃത്തിസ്തു മഹാഫലാ
ഗുരുവിന്റെ ഭാര്യയെ, മാതാവിനെപ്പോലെ കാണേണ്ടവളെ, നല്ലവാക്കുകൾ അനുസരിച്ച് ഉപേക്ഷിക്കണം; പാപം നശിപ്പിക്കുക, പാപം വിട്ടുനിൽക്കുന്നത് വലിയ ഫലമാണ്.
സതീനാം ഗുരുപത്നീര്നാം ഗ്രഹണേ ച ബലേന ച । ബ്രഹ്മഹത്യാസഹസ്രാര്ണാം പാതകം ലഭതേ ജനഃ
ഗുരുവിന്റെ ഭാര്യയെ, പ്രത്യേകിച്ച് ബലാൽക്കാരം ചെയ്ത് സ്വന്തമാക്കുന്നവൻ, ആയിരം ബ്രാഹ്മണഹത്യക്ക് തുല്യമായ പാപം അനുഭവിക്കും.
കുമ്ഭീപാകേ ച പച്യന്തേ യാവദ്വൈ ബ്രഹ്മണഃ ശതമ് । സാമ്യം നാരായണസ്ഥാനേ തൃണപര്വതയോഃ സുര
അവർ കുംബീപാകനരകത്തിൽ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ നൂറു ആയുസ്സിനോളം പാകപ്പെടും; നാരായണന്റെ സ്ഥാനം പുല്ലിനും പർവ്വതത്തിനും ഉള്ള വ്യത്യാസംപോലെ അപ്രാപ്യമാണ്, ദേവാ.
കസ്ത്വം വത്സ ഹരേഃ സ്ഥാനേ കര്മഭോഗോഽസ്തി ബ്രഹ്മണഃ । നാരായണാശ്രീതാഃ സര്വേ ജീവിനസ്ത്രിവിധാ ഭവേ
ഹരിയുടെ സ്ഥാനത്ത് നീ ആരാണ്, മകനേ? കർമ്മഫലം ബ്രഹ്മാവിനാണ്; നാരായണനെ ആശ്രയിക്കുന്ന എല്ലാ ജീവികളും മൂന്നു വിധമാണ്.
ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മo മഹാo ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖo ഉത്തo നാരദനാo ഭഗവന്നന്ദസംo താരാഹരണേഽശീതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീബ്രഹ്മവൈവർതപുരാണത്തിലെ ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖണ്ഡത്തിൽ, നാരായണനും ഭഗവാൻ നന്ദനും തമ്മിലുള്ള സംവാദത്തിൽ, താരയെ അപഹരിച്ച കഥയുള്ള എൺപതാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.
അഥൈകാശീതിതമോഽധ്യായഃ ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവായ ഏതസ്മിന്നന്തരേ ശുക്രഃ സുരശ്രേണീം ദദര്ശ സഃ । ആകാശമാര്ഗാദായാന്തീം രണശസ്ത്രാസ്ത്രധാരിണീമ്
ഇപ്പോൾ എൺപത്തൊന്നാം അധ്യായം. ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: അതിനിടയിൽ ശുക്രൻ, ആകാശമാർഗ്ഗം വഴി യുദ്ധായുധങ്ങൾ ധരിച്ച് വരികയായിരുന്ന ദേവതാസമൂഹത്തെ കണ്ടു.
പതാകാനാം ത്രികോടിശ്ച ശതകോടിര്മഹാരഥാഃ । ശതകോടിര്ഗജേന്ദ്രാണാം രഥാനാം തച്ചതുര്ഗുണമ്
അവിടെ മുപ്പത് കോടിയോളം പതാകകളും, നൂറുകോടി വലിയ രഥങ്ങളും, നൂറുകോടി മഹാശക്തിയുള്ള ആനകളും, അതിന്റെ നാലിരട്ടിയോളം രഥങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അശ്വാനാം തത്ഛതഗുണം സമൂഹം ച സുദാരുണമ് । പദാതീനാം സമൂഹം ച തുരങ്ഗേഭ്യശ്ച ഷഡ്ഗുണമ്
ആ ആനകളുടെ എണ്ണത്തിന്റെ നൂറിരട്ടിയോളം കുതിരകളും അത്രയും ഭയാനകമായ ഒരു കൂട്ടവും ഉണ്ടായിരുന്നു. കുതിരകളുടെ ആറിരട്ടിയോളം പടയാളികളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ദുംദൂഭീവാദ്യഭാണ്ഡാനാം പഞ്ചലക്ഷം തഥൈവ ച । പടഹാനാം ത്രിലക്ഷം ച ഡിണ്ഡിമാനാം ദ്വിലക്ഷകമ്
അവിടെ അഞ്ഞൂറ്റി ആയിരം ദുണ്ടുഭി മേളങ്ങളും സംഗീതോപകരണങ്ങളും, മൂന്നു ലക്ഷം പടയമേളങ്ങളും രണ്ട് ലക്ഷം ḍിണ്ഡിമം മേളങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഐരാവതേ മഹേന്ദ്രം ച ശ്വേതാശ്വേ ധര്മമേവ ച । കുബേരം വരുണം വഹ്നിം രഥസ്ഥം പവനം തഥാ
അവിടെ ഐരാവതത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന മഹേന്ദ്രനും, വെള്ള കുതിരയിൽ ധർമ്മനും, കുബേരനും, വരുണനും, അഗ്നിയും, രഥത്തിൽ കാറ്റ് ദേവനും ഉണ്ടായിരുന്നു.
മഹിഷസ്ഥം യമം ചൈവ സ്യന്ദനസ്ഥം ദിവാകരമ് । ഈശാനം ച വൃഷേന്ദ്രസ്ഥമനന്തം നാഗവാഹമ്
മഹിഷത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന യമനും, രഥത്തിൽ സൂര്യനും, കാളയിൽ ഈശാനനും, അനന്തൻ എന്ന പാമ്പിൽ കയറിയവനും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ആദിത്യാംശ്ച വസൂന്രുദ്രാന്സിദ്ധഗന്ധര്വാകിന്നരാന് । ജീവന്മുക്തമുനീനാം ച സമീഹം സൂര്യവര്ചസമ്
അവിടെ ആദിത്യന്മാർ, വസുക്കൾ, രുദ്രന്മാർ, സിദ്ധന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, കിന്നരന്മാർ, സൂര്യനുപമമായ പ്രകാശമുള്ള ജീവന്മുക്തമുനികൾ എന്നിവരും ഉണ്ടായിരുന്നു.
താന്ദൃഷ്ട്വാ നിര്ഭയഃ ശുക്രഃ സമാശ്വാസ്യ നിശാകരമ് । സുരാണാം ദ്വിഗുണം സൈന്യമാജുഹാവ വ്രജേശ്വര
അവരെ കണ്ടപ്പോൾ ശുക്രൻ ഭയമില്ലാതായി, ചന്ദ്രനോട് ആശ്വാസം നൽകി, വ്രജേശ്വരാ, ദേവന്മാർക്കായി ഇരട്ടിയോളം വലിയൊരു സൈന്യം വിളിച്ചു കൂട്ടി.
രത്നമാലാനദീതീരേ ഹുതാശനപ്രിയാശ്രമേ । തത്ര തസ്ഥൌ ദൈത്യസൈന്യം പുണ്യക്ഷീരോദധേസ്തടേ
രത്നമാലാ നദിയുടെ തീരത്ത്, അഗ്നിക്ക് പ്രിയമായ ആശ്രമത്തിൽ, പുണ്യമായ ക്ഷീരസമുദ്രത്തിന്റെ കരയിൽ, ദൈത്യസൈന്യം അവിടെ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ ശുക്രഃ സമീപേ സരസസ്തടേ । പുണ്യാശ്രമേഽക്ഷയവടേ സുരസൈന്യാത്സമാഗതമ്
അതിനിടയിൽ ശുക്രൻ, തടാകത്തിന്റെ അരികിൽ, പുണ്യമായ അക്ഷയവറ്റിന്റെ കീഴിലുള്ള ആശ്രമത്തിൽ, ദേവസൈന്യം ഒന്നിച്ചു കൂടി നിൽക്കുന്നതു കണ്ടു.
ദദര്ശ വൃഷഭസ്ഥം ച ശംകരം സര്വംശംകരമ് । ത്രിശൂലപട്ടീശധരം വ്യാഘ്രചര്മാമ്ബരം വരമ്
അവൻ കാളയിൽ ഇരിക്കുന്ന ശങ്കരനെയും, എല്ലാ മംഗളത്തിന്റെയും ഉറവിടമായവനെയും, ത്രിശൂലവും കുനിയും കൈവശമുള്ളവനെയും, പുലിവെള്ളി ധരിച്ച പരമനെയും കണ്ടു.
തേജഃസ്വരൂപം പരമം ഭക്താനുഗ്രഹവിഗ്രഹമ് । സര്ദസംപത്പ്രദാതാരം സര്വജ്ഞം സര്വകാരണമ്
അവൻ ഭക്തന്മാരെ അനുഗ്രഹിക്കുന്ന, പരമപ്രകാശസ്വരൂപനായ, സമ്പത്തിന്റെ ദാതാവായ, എല്ലാം അറിയുന്നവനും എല്ലാറ്റിനും കാരണമാകുന്നവനും ആയ രൂപം അവിടെ കണ്ടു.
സര്വേശ്വരം സര്വപൂജ്യം സര്വഹൂപം സനാതനമ് । ശരണാഗതദീനാര്തം പരിത്രാണപരായണമ്
അവൻ എല്ലാം ഭരിക്കുന്നവൻ, എല്ലാവരും ആരാധിക്കുന്നവൻ, എല്ലാ രൂപങ്ങളുടെയും നിത്യസ്വരൂപൻ, അഭയം തേടുന്ന ദീനർക്കും കഷ്ടം അനുഭവിക്കുന്നവർക്കും രക്ഷകനായവൻ.
സസ്മിതം പരമാത്മാനം ജ്വലന്തം ബ്രഹ്മതേജസാ । സംത്രസ്തഃ സഹസോത്ഥായ പ്രണനാമ പദാമ്ബുജേ
അവൻ പുഞ്ചിരിയോടെ, ബ്രഹ്മതേജസ്സാൽ ദഹിക്കുന്ന പരമാത്മാവിനെ കണ്ടു. ഭയപ്പെട്ട് ഉടൻ എഴുന്നേറ്റ് പാദപദ്മങ്ങളിൽ നമസ്കരിച്ചു.
ദദൌ ശുഭാശിഷം തസ്മൈ സുപ്രസന്നഃ പരാത്പരഃ । രത്നസിംഹാസനേ തം ച വാസയാമാസ സാദരമ്
പരമോന്നതനും അനുകമ്പയുള്ളവനും അവനു ശുഭാശംസകൾ നൽകി, ആദരപൂർവ്വം രത്നസിംഹാസനത്തിൽ ഇരുത്തി ആദരിച്ചു.
അഥ തത്രാന്തരേ വിപ്രം പുരതസ്തം ദദര്ശ സഃ । ശാന്തം സ്വയം വിധാതാരം രത്നസ്യന്ദനമുന്ദരമ്
അപ്പോൾ അവിടെ, അവന്റെ മുമ്പിൽ, ശാന്തനായ ഒരു മഹർഷിയെ, സൃഷ്ടികർത്താവായ ബ്രഹ്മാവിനെ, രത്നംകൊണ്ടുള്ള മനോഹരമായ രഥത്തിൽ ഇരിക്കുന്നതും കണ്ടു.
വഹ്നിശുദ്ധാംശുകാധാനം രത്നമാലാവിഭൂഷിതമ് । പ്രസന്നം സുസ്മിതം ശുദ്ധം ജഗതാമീശ്വരം പരമ്
അവൻ അഗ്നിയിൽ ശുദ്ധീകരിച്ച വസ്ത്രം ധരിച്ചവൻ, രത്നമാലയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവൻ, പ്രസന്നനും പുഞ്ചിരിയോടെ ശുദ്ധനും ലോകങ്ങളുടെ പരമേശ്വരനുമായിരുന്നു.
കര്മണാം ഫലദാതാരം തപോരൂപം തപശ്വിനാമ് । വേദാനാം ജനകം വേദപ്രസൂം കാന്തം മനോഹരമ്
അവൻ കര്മ്മഫലദായകൻ, തപസ്സുകാരുടെ തപസ്സിന്റെ സ്വരൂപം, വേദങ്ങളുടെ ജനകനും വേദങ്ങളുടെ ഉത്ഭവവും, പ്രിയനും മനോഹരനുമായിരുന്നു.
പുടാഞ്ജലിസ്തദാ ത്രസ്തഃ പ്രണനാമ സുരേശ്വരമ് । രത്നസിംഹാസനേ രമ്യേ വാസയാമാസ ഭക്തിതഃ
ഭയപ്പെട്ട് കയ്യൊപ്പിച്ച്, അവൻ ദേവന്മാരുടെ നാഥനോട് നമസ്കരിച്ചു. ഭക്തിയോടെ രത്നസിംഹാസനത്തിൽ ഇരുത്തി ആദരിച്ചു.
പൂജാം ചകാര ഭക്ത്യാ ച തയോശ്ചരണപങ്കജേ । നോചിതം കുശലപ്രശ്നം തയോഃ കല്യാണമേവ ച
അവരുടെ കമലപാദങ്ങൾ ഭക്തിയോടെ പൂജിച്ചു, പതിവുപോലെ സുഖദുഃഖങ്ങൾ ചോദിച്ചില്ല, നല്ല ആശംസകൾ മാത്രം അർപ്പിച്ചു.
വിധാതാ ജഗതാം നന്ദ ശകാചാര്യം പുരസ്ഥിതമ് । സുനീതിം കഥയാമാസ യത്നതഃ ശംമുസംമതഃ
നന്ദാ, ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവായവൻ ശുക്രാചാര്യനെ മുന്നിൽ കണ്ടപ്പോൾ, നല്ലവരുടെ മനസ്സിൽ അംഗീകരിക്കുന്ന നല്ല ആചാരങ്ങൾ ശ്രദ്ധയോടെ പറഞ്ഞു.
ശ്രൃണു ശുക്ര പ്രവക്ഷ്യാമി തുര്നീതിം ശശിനഃ സുത । ലജ്ജാകാരം ത്രിജഗതാം കര്മ വേദബഹിഷ്കൃതമ്
ശുക്രാ, കേൾക്കൂ, ഞാൻ ചന്ദ്രന്റെ മകന്റെ ദുഷ്കൃത്യം പറയാം. ആ പ്രവൃത്തി മൂന്നു ലോകങ്ങൾക്കും ലജ്ജയാകുന്നതും വേദങ്ങൾ നിരസിച്ചതുമാണ്.
സ്നാത്വാ ഗൃഹോന്മുഖീം താരാം ഗുരുപത്നീം പതിവ്രതാമ് । ഗൃഹീത്വാ ശരണാപന്നസ്ത്വയി പാപശ്ച സംപ്രതമ്
കുളിച്ചശേഷം ഗുരുപത്നിയായ താരാ ഭർത്താവിനോടു വിശ്വസ്തയായി വീട്ടിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അവളെ പിടിച്ചുപോയ പാപി നിന്നിൽ അഭയം തേടുന്നു.