ധിക്ത്വാം ശ്രുത്വാ സുരഗുരുര്ഭസ്മീഭൂതം കരിഷ്യതി । പുത്രാധികശ്ച ശിഷ്യശ്ച പ്രിയോ മത്സ്വാമിനോ ഭവാന്
നിന്റെ ഈ പ്രവൃത്തിയറിഞ്ഞാൽ ഗുരു നിന്നെ ചിതലാക്കും; എന്റെ ഭർത്താവിന് ശിഷ്യൻ മകനേക്കാൾ പ്രിയനാണ്.
സ്വധര്മ രക്ഷ പാപിഷ്ഠ മാമേവം മാതരം ത്യജ । ദാസ്യാമി സ്ത്രീവധം തുമ്യം യദിമാം സംഗ്രഹീഷ്യസി
നിന്റെ ധർമ്മം കാക്കുക, പാപിയേ, എന്നെ ഇങ്ങനെ ഒരു മാതാവിനെ ഉപേക്ഷിക്കൂ; നീ എന്നെ ഏറ്റുവാങ്ങുകയാണെങ്കിൽ, സ്ത്രീഹത്യയുടെ ഫലം ഞാൻ നിനക്ക് നൽകും.
വിലങ്ധ്യ താരാവചനം താം ച സംഭോക്തുമുദ്യതമ് । ശശാപ താരാ കോപേന നിഷ്കാമാ സാ പതിവ്രതാ
താരയുടെ വാക്കുകൾ അവഗണിച്ച് അവളെ ഭോഗിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചപ്പോൾ, ഭർത്താവിനോടുള്ള വിശുദ്ധനിഷ്ഠയുള്ള, ആഗ്രഹരഹിതയായ താര, കോപത്തോടെ അവനെ ശപിച്ചു.
രാഹുഗ്രസ്തോ ഘനഗ്രസ്തഃ പാപദൃശ്യോ ഭവാന്ഭവ । കലങ്കീ യക്ഷ്മണാ ഗ്രസ്തോ ഭവിഷ്യസി ന സംശയഃ
നീ രാഹുവാൽ പിടിക്കപ്പെടും, മേഘങ്ങൾകൊണ്ട് മറയ്ക്കപ്പെടും, പാപം കാണിക്കുന്നവനാകും; നീ കറപ്പും, ക്ഷയരോഗവും അനുഭവിക്കും—ഇതിൽ സംശയമില്ല.
ചന്ദ്രം ശപ്ത്വാ തദാ തൂര്ണ കാമദേവം ശശാപ സാ । തേജസ്വിനാ കേനചിത്ത്വം ഭസ്മീഭൂതോ ഭവിഷ്യസി
ചന്ദ്രനെ ശപിച്ച ശേഷം, അവൾ ഉടൻ കാമദേവനെയും ശപിച്ചു: 'ഏതോ ശക്തനായവൻ നിന്നെ ചിതലാക്കും.'
ചന്ദ്രസ്താരാം ഗൃഹീത്വാ ച കൃത്വാഽപി രമണം വ്രജ । ക്രോഡേനിധായ പ്രയയൌ രുദതീം താ ശുചാഽന്വിതാമ്
ചന്ദ്രൻ താരയെ ഏറ്റെടുത്തു, അവളെ ഭോഗിച്ചശേഷം, അവളെ നെഞ്ചിലണക്കി, അവൾ ദുഃഖത്തിൽ കരയുമ്പോൾ അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു.
നിര്ജനേ നിര്ജനേ രമ്യേ ശൈലേ ശൈലേ മനോഹരേ । സരോനദനദീനാം ച തീരേ തീരേ മനോഹരേ
നിര്ജനമായ മനോഹരമായ സ്ഥലങ്ങളിലും, ആകർഷകമായ മലകളിലും, മനോഹരമായ തടാകങ്ങളും നദികളും ഉള്ള തീരങ്ങളിലും,
മധുവ്രതപികോക്തേ ച പുഷ്പോദ്യാനേ സുപുഷ്പിതേ । രമ്യായാം പുഷ്പശഥ്യായാം സ രേമേ രാമയാ സഹ
തേനീച്ചകളും കുയിലുകളും പാടുന്ന പുഷ്പവനങ്ങളിലും, മനോഹരമായ പുഷ്പങ്ങൾ വിരിഞ്ഞ വഴികളിലും, അവൻ രാമയോടൊപ്പം ആസ്വദിച്ചു.
ചദനോക്ഷിതസര്വാങ്ഗോ മധുപാനരതഃ സുരഃ । സുഖസംഭോഗസംസക്തോ ബുബുധേ ന ദിവാനിശമ്
ചന്ദനത്തിൽ മുഴുവനും പുരട്ടിയ ശരീരവും, മധുരമായ മദ്യം കുടിച്ചും, സുഖസംബോഗത്തിൽ മുഴുകിയ ദേവൻ, പകലോ രാത്രിയോ എന്നറിയാതെ ആസ്വദിച്ചു.
മലയേ മലയാരണ്യേ മലയാനിലസംയുതേ । സ്യന്ദനേ ചന്ദനവനേ പശ്ചിമോദധിസംനിധൌ
മലയപർവ്വതങ്ങളിലും, മലയാരണ്യങ്ങളിലും, മലയമർുതം വീശുന്ന സ്ഥലങ്ങളിലും, ചന്ദനവനങ്ങളിലും, പടിഞ്ഞാറൻ സമുദ്രത്തിന്റെ സമീപത്തും,
ത്രികൂടേ വടമൂലേ ച തത്ര ചന്ദ്രസരോവരേ । സുചാരുശതപത്രാണാം പത്രേ ചന്ദനചര്ചിതേ
തൃകൂടപർവ്വതത്തിൽ വടവൃക്ഷത്തിന്റെ കീഴിലും, അവിടത്തെ ചന്ദ്രസരോവരത്തും, മനോഹരമായ താമരപ്പൂവിന്റെ ഇലയിലുമാണ് ചന്ദനം പുരട്ടിയിരുന്നത്.
സുചാരുചമ്പകോദ്യാനേ ചമ്പകാനിലപൂജിതേ । ക്ഷീരോദകാഞ്ചനീഭൂമൌ ക്രൌഞ്ചകാഞ്ചനപര്വതേ
സുന്ദരമായ ചമ്പകവനത്തിൽ, ചമ്പകപൂക്കളുടെ സുഗന്ധമുള്ള കാറ്റ് വീശുമ്പോൾ, പാലാഴിയുടെ പൊന്നനയിച്ച നിലത്തും, ക്രൗഞ്ചപർവ്വതത്തിലെ പൊന്നുപർവ്വതത്തിലും,
രത്നശൈലേ മണിമയേ മണിമന്ദിരസുന്ദരേ । മാണിക്യമുക്താസാരേണ ഹീരഹാരേണ ശോഭിതേ
രത്നങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച മലയിൽ, മനോഹരമായ മണിമന്ദിരത്തിൽ, മാണിക്യവും മുത്തുകളും ചേർന്ന ഹാരവും, വജ്രമാലയും ധരിച്ചിരിക്കുന്നു.
സുചാരുവസ്ത്രചിത്രാഢ്യേ ശ്വേതചാമാരദര്പണൈഃ । ഭൂഷിതേ രത്നദീപൈശ്ച ദേവക്രീഡേ പ്രിയസ്ഥലേ
സുന്ദരവും വർണ്ണാഭമായ വസ്ത്രങ്ങൾ, വെള്ളയാനയുടെ വാൽപങ്കയും കണ്ണാടികളും, രത്നദീപങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച ദൈവികമായ വിനോദഭൂമിയിലാണ് പ്രിയസ്ഥലം.
വാരുണീം മദിരാം പീത്വാ വരുണാനീസമന്വിതഃ । ബരുണോ രമതേ യത്ര തത്ര രേമേ തയാ സഹ
വാരുണീ മദ്യം കുടിച്ച്, വരുൺ ദേവതകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ, വരുൺ അവിടെ ആനന്ദത്തോടെ അവളോടൊപ്പം സുഖിച്ചു.
പാവനേ പവനോദ്യാനേ പരിജാതാനിലേന ച । സുഗന്ധിമോഹിതേ രത്നമാലാതീരേ ച നിര്മലേ
ശുദ്ധമായ കാറ്റുള്ള തോട്ടത്തിൽ, പരിജാതപൂക്കളുടെ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞ കാറ്റിൽ, നിർമ്മലമായ രത്നതീരത്തിലും,
ഋക്ഷശൈലേ കല്പവൃക്ഷവനേ വഹ്നിപ്രിയാശ്രമേ । പപൌ ച കാമധേനൂനാം ക്ഷീരം ക്ഷീരോദധേസ്തടേ
ഋക്ഷപർവ്വതത്തിൽ, കൽപ്പവൃക്ഷങ്ങളുടെ കാടിലും, അഗ്നിക്ക് പ്രിയമായ ആശ്രമത്തിലും, പാലാഴിയുടെ തീരത്ത് കാമധേനുക്കളുടെ പാൽ കുടിച്ചു.
വഹ്നിശുദ്ധാംശുകയുഗം വഹ്നിസ്തസ്മൈ ദദൌ മുദാ । വരുണോ രത്നമാലാം ച നത്നച്ഛത്രം സമീരണഃ
അഗ്നിദേവൻ സന്തോഷത്തോടെ തീയിൽ ശുദ്ധീകരിച്ച വസ്ത്രജോഡിയും, വരുൺ രത്നമാലയും, സമീരൻ രത്നം ചാർത്തിയ കുടയും നൽകി.
തത്ര ദൃഷ്ട്വാഽസുരഗുരം ബലിഗേഹാത്സമാഗതമ് । പ്രണമ്യ സര്വമുക്ത്വാ ച ചന്ദ്രസ്തം ശരണം യയൌ
അവിടെ, ബലിയുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് വന്ന അസുരഗുരുവിനെ കണ്ടു, ചന്ദ്രൻ അവനോട് വന്ദനം ചെയ്ത് എല്ലാം പറഞ്ഞ് അഭയം തേടി.
ശുക്രസ്തം ബോധയാമാസ വചനം നീതിയുക്തിതഃ । നിരപേക്ഷോ സുനിശ്രേഷ്ഠോ വേദവേദാങ്ഗപാരഗഃ
ശുക്രൻ അവനെ, നീതിയുള്ള വാക്കുകളിൽ, പാർശ്വമില്ലാതെ, ഉത്തമമായും, വേദങ്ങളിലും അതിന്റെ ശാഖകളിലും പാടവമുള്ളവനായി ഉപദേശിച്ചു.
ശുക്ര ഉവാച ശൃണു വത്സ പ്രവക്ഷ്യാമി ഗുരവേ ദേഹി താരകാമ് । ശംഭോശ്ച സുരുപുത്രായ പൌത്രായ ബ്രഹ്മണശ്ച വൈ
ശുക്രൻ പറഞ്ഞു: മകനേ, കേൾക്കു, ഞാൻ പറയും—നിന്റെ ഗുരുവിന്, ശിവപുത്രനു, ബ്രഹ്മാവിന്റെ മകനായവനു താരയെ നൽകുക.
പൂജിതായ സുരാര്ണാ ച ദേയാ തസ്മൈ നിശാപതേ । പ്രിയായ തത്പ്രിര്യാം ദത്തവാ ശീഘ്രം ത്വം ശരണം വ്രജ
ദേവന്മാർ ആരാധിക്കുന്ന നിശാപതിക്ക്, പ്രിയപ്പെട്ടവനു, നീ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ നൽകുക; ഉടൻ അവനിൽ അഭയം തേടുക.
ഗുരുപത്നീം മാതൃതുല്യാം ത്യജ സദ്വചനാദ്വിധോ । കുരു പാപക്ഷയം പാപനിവൃത്തിസ്തു മഹാഫലാ
ഗുരുവിന്റെ ഭാര്യയെ, മാതാവിനെപ്പോലെ കാണേണ്ടവളെ, നല്ലവാക്കുകൾ അനുസരിച്ച് ഉപേക്ഷിക്കണം; പാപം നശിപ്പിക്കുക, പാപം വിട്ടുനിൽക്കുന്നത് വലിയ ഫലമാണ്.
സതീനാം ഗുരുപത്നീര്നാം ഗ്രഹണേ ച ബലേന ച । ബ്രഹ്മഹത്യാസഹസ്രാര്ണാം പാതകം ലഭതേ ജനഃ
ഗുരുവിന്റെ ഭാര്യയെ, പ്രത്യേകിച്ച് ബലാൽക്കാരം ചെയ്ത് സ്വന്തമാക്കുന്നവൻ, ആയിരം ബ്രാഹ്മണഹത്യക്ക് തുല്യമായ പാപം അനുഭവിക്കും.
കുമ്ഭീപാകേ ച പച്യന്തേ യാവദ്വൈ ബ്രഹ്മണഃ ശതമ് । സാമ്യം നാരായണസ്ഥാനേ തൃണപര്വതയോഃ സുര
അവർ കുംബീപാകനരകത്തിൽ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ നൂറു ആയുസ്സിനോളം പാകപ്പെടും; നാരായണന്റെ സ്ഥാനം പുല്ലിനും പർവ്വതത്തിനും ഉള്ള വ്യത്യാസംപോലെ അപ്രാപ്യമാണ്, ദേവാ.
കസ്ത്വം വത്സ ഹരേഃ സ്ഥാനേ കര്മഭോഗോഽസ്തി ബ്രഹ്മണഃ । നാരായണാശ്രീതാഃ സര്വേ ജീവിനസ്ത്രിവിധാ ഭവേ
ഹരിയുടെ സ്ഥാനത്ത് നീ ആരാണ്, മകനേ? കർമ്മഫലം ബ്രഹ്മാവിനാണ്; നാരായണനെ ആശ്രയിക്കുന്ന എല്ലാ ജീവികളും മൂന്നു വിധമാണ്.
ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മo മഹാo ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖo ഉത്തo നാരദനാo ഭഗവന്നന്ദസംo താരാഹരണേഽശീതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീബ്രഹ്മവൈവർതപുരാണത്തിലെ ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖണ്ഡത്തിൽ, നാരായണനും ഭഗവാൻ നന്ദനും തമ്മിലുള്ള സംവാദത്തിൽ, താരയെ അപഹരിച്ച കഥയുള്ള എൺപതാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.
അഥൈകാശീതിതമോഽധ്യായഃ ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവായ ഏതസ്മിന്നന്തരേ ശുക്രഃ സുരശ്രേണീം ദദര്ശ സഃ । ആകാശമാര്ഗാദായാന്തീം രണശസ്ത്രാസ്ത്രധാരിണീമ്
ഇപ്പോൾ എൺപത്തൊന്നാം അധ്യായം. ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: അതിനിടയിൽ ശുക്രൻ, ആകാശമാർഗ്ഗം വഴി യുദ്ധായുധങ്ങൾ ധരിച്ച് വരികയായിരുന്ന ദേവതാസമൂഹത്തെ കണ്ടു.
പതാകാനാം ത്രികോടിശ്ച ശതകോടിര്മഹാരഥാഃ । ശതകോടിര്ഗജേന്ദ്രാണാം രഥാനാം തച്ചതുര്ഗുണമ്
അവിടെ മുപ്പത് കോടിയോളം പതാകകളും, നൂറുകോടി വലിയ രഥങ്ങളും, നൂറുകോടി മഹാശക്തിയുള്ള ആനകളും, അതിന്റെ നാലിരട്ടിയോളം രഥങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അശ്വാനാം തത്ഛതഗുണം സമൂഹം ച സുദാരുണമ് । പദാതീനാം സമൂഹം ച തുരങ്ഗേഭ്യശ്ച ഷഡ്ഗുണമ്
ആ ആനകളുടെ എണ്ണത്തിന്റെ നൂറിരട്ടിയോളം കുതിരകളും അത്രയും ഭയാനകമായ ഒരു കൂട്ടവും ഉണ്ടായിരുന്നു. കുതിരകളുടെ ആറിരട്ടിയോളം പടയാളികളും ഉണ്ടായിരുന്നു.