ശക്തോഽഹം ഭസ്മസാത്കര്തും യമം സര്വസുരാംസ്തഥാ । മഹേന്ദ്രപ്രഭൃതീന്സൂര്യ ക്ഷണേനൈവാവലീലയാ
ഞാൻ യമനെയും, മഹേന്ദ്രനും ഉൾപ്പെടെ എല്ലാ ദേവന്മാരെയും, സൂര്യാ, ഒരു നിമിഷത്തിൽ ചിതലാക്കാൻ കഴിയും.
കസ്ത്വം ധര്മപ്രവക്താ മേ യാഹി സ്വസ്ഥാനമേവ ച । മമ ശാസ്താ തു ഭഗവാഞ്ഛ്രീകൃഷ്ണഃ പ്രകൃതേഃ പരഃ
നീ ആരാണ് എന്നോട് ധർമ്മം ഉപദേശിക്കാൻ? നീ നിന്റെ സ്ഥലത്തേക്ക് പോകൂ. എന്റെ ഭരണാധികാരി പ്രകൃതിക്ക് അതീതനായ ശ്രീകൃഷ്ണനാണ്.
അദ്യ മേ നിര്ജനേ സ്ഥാനേ രസഭങ്ഗസ്ത്വയാ കൃതഃ । മമ ശാപാത്പാപ ദൃശ്യോ രാഹുഗ്രസ്തോ ഭവിഷ്യസി
ഇന്ന് ഈ ഏകാന്ത സ്ഥലത്ത് നീ എന്റെ ആനന്ദം മുറിച്ചുകളഞ്ഞു; എന്റെ ശാപം മൂലം നീ പാപിയായി രാഹുവിന്റെ പിടിയിൽ കാണപ്പെടും.
ദ്രഷ്ടും ത്വാം യേ ഘനാഃ സര്വേ ദൂരീഭൂതാ ഭവന്തി തേ । ത്വാമാച്ഛന്നം കരിഷ്യന്തി വായുനാ പ്രേരിതാസ്തഥാ
നിന്നെ കാണാൻ വരുന്ന എല്ലാ മേഘങ്ങളും അകലെ പോകും; കാറ്റ് അവരെ നീയോട് മറയ്ക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കും.
സ്വതേജസാ ഭവാന്ഗര്വാദ്ധതതേജാ ഭവിഷ്യസി । മേഘാച്ഛന്നഃ സ്വല്പതേജാ രാഹുഗ്രസ്തോ ഭവാന്ഭവ
നിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ നിന്നുള്ള അഹങ്കാരത്താൽ, നീ പ്രകാശം നഷ്ടപ്പെടും; മേഘങ്ങൾ കൊണ്ട് മറഞ്ഞ്, കുറച്ചു പ്രകാശം മാത്രം, രാഹുവിന്റെ പിടിയിൽ നീ ആയിരിക്കും.
ബ്രാഹ്മണസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ ഭഗവാന്ഭാസ്കരഃ സ്വയമ് । തതഃ പുടാഞ്ജലിര്ഭൂത്വാ തുഷ്ടാവ മുനിപുംഗവമ്
ബ്രാഹ്മണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ഭഗവാൻ ഭാസ്കരൻ തന്നെ കയ്യുകൂപ്പി ആ മഹർഷിയെ സ്തുതിച്ചു.
ഭാസ്കര ഉവാച അവധ്യാഃ സര്വേ ധര്മജ്ഞ ധന്യാ മാന്യാഃ പുരസ്കൃതാഃ । നാരായണശ്ച ഭഗവാഞ്ഛംഭുര്ബ്രഹ്മാ സ്വയം പ്രഭുഃ
ഭാസ്കരൻ പറഞ്ഞു: ധർമ്മം അറിയുന്ന എല്ലാവരും അപ്രഹര്യരും ഭാഗ്യശാലികളും ആദരിക്കപ്പെടുന്നവരും ആകുന്നു. നാരായണനും ഭഗവാനായ ശംഭുവും ബ്രഹ്മാവും തന്നെയും മഹത്വമുള്ളവരാണ്.
ഗണേശാശ്ചാപി ശേഷശ്ച ധര്മശ്ചാപി സനാതനഃ । സ്തുവാന്തി ബ്രഹ്മണം സര്വേ വിപ്രരൂപീ ജനാര്ദനഃ
ഗണേശന്മാരും ശേഷനും ശാശ്വതമായ ധർമ്മവും എല്ലാം ബ്രഹ്മാവിനെ സ്തുതിക്കുന്നു. ജനാർദ്ദനൻ ബ്രാഹ്മണന്റെ രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.
വിപ്രദത്തശ്ച യോ ബ്രഹ്മന്വയമസ്മന്മുഖോ ദ്വിജഃ । ഹുതാശനശ്ച ദ്വിമുഖാഃ സുരാഃ സര്വേ ദ്വിജോ വരഃ
ബ്രാഹ്മണന്മാർ നൽകുന്നവൻ, ഞങ്ങൾ ഇരട്ടമുഖന്മാർ, ദേവന്മാർ എല്ലാവരും രണ്ടാമത് ജനിച്ചവരാണ്; ബ്രാഹ്മണൻ ഏറ്റവും ഉന്നതനാണ്.
ക്ഷമസ്വ വൈഷ്ണവഃ ശുദ്ധഃ സ്വധര്മ സ സമാചര । വൈഷ്ണവാനാം കൃതഃ കോപോ ഹൃദി യേഷാം ജനാര്ദനഃ
ശുദ്ധനായ വൈഷ്ണവനേ, ക്ഷമിക്കൂ, നിന്റെ ധർമ്മം നന്നായി അനുഷ്ഠിക്കൂ. ആരുടെ ഹൃദയത്തിൽ ജനാർദ്ദനൻ വസിക്കുന്നു, അവരോടുള്ള കോപം പാപമാണ്.
അസ്മാഭിഃ പൂജിതാ വിപ്രാ യുഷമാഭിഃ പൂജിതാഃ സുരാഃ । പരസ്പരം സ്നേഹപാത്രം ചേദമാചരണം ദ്വിജ
ഞങ്ങൾ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ആദരിച്ചു, നിങ്ങൾ ദേവന്മാരെ ആദരിച്ചു; ഈ പരസ്പര സ്നേഹമാണ് ശരിയായ പെരുമാറ്റം, ദ്വിജനേ.
അഹമേവം ത്വയാ ശപ്തോ മയാ ശപ്തോ ഭവാന്ഭവ । അന്യഥാ മാം വദന്ത്യേവം സൂര്യ നിസ്തേജസം ജനാഃ
ഞാൻ നിന്നാൽ ശപിക്കപ്പെട്ടു, നീ എന്നാൽ ശപിക്കപ്പെട്ടു; അല്ലെങ്കിൽ, ജനങ്ങൾ എന്നെ, സൂര്യനെ, പ്രകാശം ഇല്ലാത്തവനെന്ന് പറയും.
പരാഭൂതഃ ക്ഷത്രിയേണ ഭവിഷ്യസി ദ്വിജേശ്വര । മരണം ക്ഷത്രിയാസ്ത്രേണ ഭവതശ്ച ഭവിഷ്യതി
ബ്രാഹ്മണാധിപനേ, നീ ഒരു ക്ഷത്രിയനാൽ തോൽക്കും; നിന്റെ മരണം ക്ഷത്രിയന്റെ ആയുധം കൊണ്ടാകും.
സൂര്യസ്യ വചനം ശ്രുത്വാ ചുകോപ ബ്രാഹ്മണഃ പുനഃ । തം ശശാപാതിരക്താസ്യഃ ശംഭുനാ നിര്ജിതോ ഭവാന്
സൂര്യന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണൻ വീണ്ടും കോപിച്ചു; മുഖം ചുവപ്പിച്ച്, അവനെ ശപിച്ചു: 'നീ ശംഭുവാൽ തോൽക്കും.'
ഉഭയോഃ കലഹം ജ്ഞാത്വാ കശ്യപേന സഹ വ്രജ । ആജഗാമ സ്വയം ബ്രഹ്മാ വിധാതാ ജഗതാമപി
ഇരുവരുടെയും വഴക്കറിയാതെ, ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവ് കശ്യപനോടൊപ്പം അവിടെ എത്തി.
ആഗത്യ ബ്രഹ്മാ സംത്രസ്തം ബോധയാമാസ ഭാസ്കരമ് । മുനിശ്രേഷ്ഠം ച ധര്മജ്ഞം ധര്മജ്ഞാനാം ഗുരോര്ഗുരുഃ
അവിടെ എത്തിയ ബ്രഹ്മാവ് ഭയപ്പെട്ട ഭാസ്കരനും ധർമ്മജ്ഞനായ മഹർഷിയെയും ഉപദേശിച്ചു; ധർമ്മം അറിയുന്നവർക്കുള്ള ഗുരുവാണ് ബ്രഹ്മാവ്.
ബ്രഹ്മോവാച ക്ഷമസ്വ ഭാസ്കര ത്വം ച സാക്ഷാന്നാരായണോ ഭവാന് । യുഷ്മാകം പരിപാല്യശ്ചാപ്യവധ്യോ ബ്രാഹ്മണാഃ സദാ
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: ഭാസ്കരാ, ക്ഷമിക്കൂ; നീയാണു സാക്ഷാൽ നാരായണൻ. ബ്രാഹ്മണന്മാരെ നീ എപ്പോഴും സംരക്ഷിക്കേണ്ടതും അവർക്കു ഹാനി വരുത്തരുതെന്നും ആണ്.
അഹം കരോമി ഭവതോ വിപ്രശാപാന്തമുല്ബണമ് । അത്രാഹമാഗതസ്ത്രസ്തോ ഭൃഗുണാ പ്രേരിതസ്തതഃ
നിനക്കു ബ്രാഹ്മണൻ ഉന്നയിച്ച ഭയങ്കര ശാപം ഞാൻ അവസാനിപ്പിക്കും; ഭൃഗുവിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ഞാൻ ഭയത്തോടെ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു.
സ്ഫുടോഽഹം പ്രേരിതശ്ചാപി കശ്യപേന മരീചിനാ । ശാന്തോ ഭവ സുരക്ഷേഷ്ഠ സാക്ഷീത്വം സര്വകര്മണാമ്
കശ്യപനും മരീചിയും എന്നെ വ്യക്തമായി അയച്ചിരിക്കുന്നു; ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, മനസ്സിലൊരു സമാധാനം കൊണ്ടു, എല്ലാ പ്രവൃത്തികളുടെയും സാക്ഷിയായിരിക്കുക.
കുത്രചിദ്ദിവസേ ബ്രഹ്മംസ്ത്വം തത്ര കുത്രചിത്ക്ഷണമ് । ഭവിഷ്യസി ഘനാച്ഛന്നഃ സദ്യോ മുക്തോ ഭവിഷ്യസി
ഏതോ ദിവസം, ബ്രഹ്മനേ, നീ അവിടെയോ മറ്റിടെയോ ഒരു നിമിഷം മേഘങ്ങൾ കൊണ്ട് മറയ്ക്കപ്പെടും; ഉടൻ തന്നെ നീ മോചിതനാകും.
ന്യൂനാതിരക്തേ വര്ഷേ ച രാഹുഗ്രസ്തോ ഭവിഷ്യസി । തത്രാദൃശ്യശ്ച കേഷാംചിത്പുണ്യദൃശ്യോ ഹി കസ്യചിത്
വർഷം കുറവോ അധികമോ ആകുമ്പോൾ, നീ രാഹുവാൽ പിടിക്കപ്പെടും; അപ്പോൾ ചിലർക്കു നീ കാണപ്പെടില്ല, ചിലർക്കു അത്യന്തം ശുഭമായി കാണപ്പെടും.
അന്യഥാ സര്വകാലേന പുണ്യദൃശ്യോ ഭവാന്ഭുവി । ത്വാം ദൃഷ്ട്വാ ച നമസ്കൃത്യ സര്വേ നിഷ്പാപിനോ ജനാഃ
മറ്റെല്ലാ സമയത്തും ഭൂമിയിൽ നീ ശുഭമായി കാണപ്പെടും; നിന്നെ കണ്ടു വന്ദനം ചെയ്യുന്ന എല്ലാവരും പാപരഹിതരാകും.
ജന്മസപ്താഷ്ടരിഃ ഫാങ്കചതുര്ഥേ ദശമേ തഥാ । ജന്മര്ക്ഷേ നിധനൈ നണാമദൃശ്യസ്ത്വം ഭവിഷ്യസി
ജനനത്തിന് ഏഴാം, എട്ടാം, പതിനഞ്ചാം, നാലാം, പത്താം ദിവസങ്ങളിലും ജന്മനക്ഷത്രത്തിലും, മരണസമയത്ത് നീ കാണപ്പെടില്ല.
അസ്തകാലേ ഘനാച്ഛന്നേ മധ്യാഹനസ്ഥേ ജലേഽപി വാ । അര്ധോദിതേ ച കാനേ ച പാപദൃശ്യോ ഭവിഷ്യസി
അസ്തകാലത്ത്, മേഘങ്ങൾ മറയ്ക്കുമ്പോൾ, ഉച്ചയ്ക്ക്, വെള്ളത്തിൽ, അർദ്ധോദയത്തിൽ, കാടിൽ, നീ ദുഷ്ടഫലമായി കാണപ്പെടും.
ഭാര്യാദുഃഖനിമിത്തേന ഭാര്യയാ ഹേതുഭൂതയാ । ശ്വശുരേണ ശാലകേന ഹതതേജാ ഭവിഷ്യസി
ഭാര്യയുടെ കാരണമായി ഉണ്ടാകുന്ന ദുഃഖം മൂലം, ഭാര്യ തന്നെയാണ് ഇതിന് കാരണം, നിന്റെ തേജസ് ശ്വശുരനായ ശാലകന്റെ കൈയ്യിൽ നശിക്കും.
അന്യഥാ തവ തേജശ്ച സംജ്ഞാ സഹിതുമക്ഷമാ । മാലീസുമാലിയുദ്ധേ ച ശംഭുനാ ത്വം പരാചിതഃ
അല്ലെങ്കിൽ, നിന്റെ തേജസ്സും ബോധവും സഹിക്കാൻ കഴിയാത്തതായിരിക്കും; മാലിയും സുമാലിയും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധത്തിൽ ശംഭു നിന്നെ ജയിച്ചു.
ഇത്യേവമുക്ത്വാ സൂര്യ ച ബോധയാമാസ ബ്രാഹ്മണമ് । നമ്രം ശാപപരാഭൂതം ലജ്ജിതം കോപിതം വ്രജ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, സൂര്യൻ ആ ബ്രാഹ്മണനെ ഉപദേശിച്ചു; ശാപം മൂലം കീഴടങ്ങിയ, ലജ്ജിച്ചും കോപിച്ചും നിൽക്കുന്നവനേ, മടങ്ങിപ്പോവാൻ പറഞ്ഞു.
ഹേ വിപ്ര ശ്വഗൃഹം ഗച്ഛ ഗച്ഛ വത്സ യഥാസുഖമ് । ത്വത്തേജസാ ക്ഷണേനൈവ ഭസ്മീഭൂതം ഭവേജ്ജഗത്
ഹേ ബ്രാഹ്മണാ, വീട്ടിലേക്ക് പോകൂ, പോകൂ മകനേ, നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളപോലെ; നിന്റെ തേജസ്സുകൊണ്ട് മാത്രം ലോകം ഒരു നിമിഷത്തിൽ ചിതലാക്കാം.
സൂര്യസ്ത്വത്പരിപാല്യശ്ച ഭവാന്സൂര്യസ്യ നിത്യശഃ । പരസ്പരം ച പൂജ്യശ്ച സംബന്ധഃ പോഷ്യപോഷ്കഃ
സൂര്യൻ എപ്പോഴും നിന്നെ സംരക്ഷിക്കും, നീയും സൂര്യന്റെ ഭാഗമായിരിക്കും; ഇരുവരും പരസ്പരം ആദരിക്കണം, ഈ ബന്ധം പരസ്പര സഹായത്തിന്റേതാണ്.
ഹര്യശേന ക്ഷത്രിയേണ കാര്തവീര്യാര്ജുനേന ച । ഭവിഷ്യസി ന സംദേഹഃ പരാഭൂതോ ദ്വിജോ മൃതഃ
ഹര്യശ്വൻ എന്ന ക്ഷത്രിയനും കാർതവീര്യാർജുനനും നിന്നെ തോൽപ്പിക്കും, ദ്വിജനേ, സംശയമില്ലാതെ നീ മരിക്കും.