തദാ ശുദ്ധോ ഭവേത്സദ്യോ നിഷ്കലങ്കീ മഹീതലേ । സിംഹഃ പ്രസേനമവധീത്സിംഹോ ജാമ്ബവതാ ഹതഃ
അപ്പോള് അവന് ഉടന് തന്നെ ശുദ്ധനും കറവില്ലാത്തവനും ഭൂമിയില് ആയിത്തീരും. സിംഹം പ്രസേനനെ കൊല്ലുകയും, ജാംബവാന് ആ സിംഹത്തിനെ കൊല്ലുകയും ചെയ്തു.
സുകുമാരക മാ രോദീസ്തവ ഹ്യേഷ സ്യമന്തകഃ । ഇതി മന്ത്രേണ പൂതം ച ജലം സാധുഃ പിബേദ്ധ്രുവമ്
സukumാരാ, നീ കരയേണ്ട; ഇതാണ് നിന്റെ സ്യാമന്തക മണമെന്നു പറഞ്ഞ് ഈ മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് വെള്ളം ശുദ്ധമാക്കി, നല്ലവന് അതു ഉറപ്പായി കുടിക്കണം.
ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മo മഹാo ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖണ്ഡo ഉത്തo നാരദനാo ഭഗവന്നന്ദസംo അഷ്ടസപ്തതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ മഹാ ബ്രഹ്മവൈവര്ത്ത പുരാണത്തിലെ ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖണ്ഡത്തിലെ നാരായണനും ഭഗവാന് നന്ദനും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണം എന്ന പേരിലുള്ള എഴുപത്തിയെട്ടാം അധ്യായം അവസാനിക്കുന്നു.
അഥൈകോനാശീതിതമോഽധ്യായഃ നന്ദ ഉവാച രാഹുഗ്രസ്തഃ കഥം സൂര്യശ്ചന്ദ്രോ വാഽപി ജഗത്പ്രഭോ । നേഷ്ടശ്ചന്ദ്രഃ കഥം ഭാദ്രേ ചതുര്ഥ്യാം ചാസിതേ സിതേ
ഇനി എഴുപത്തൊമ്പതാം അധ്യായം. നന്ദന് ചോദിച്ചു: ലോകത്തിനാഥാ, രാഹു സൂര്യനെയോ ചന്ദ്രനെയോ എങ്ങനെ പിടിക്കുന്നു? ഭാദ്രപദ മാസത്തിലെ നാലാം ദിവസം, വളരുകയോ കുറയുകയോ ചെയ്യുന്ന ചന്ദ്രന് എങ്ങനെ പ്രീതിയില്ലാത്തവനാകുന്നു?
വേദാനാം ജനകസ്ത്വം ച കം പൃച്ഛാമിത്വയാ വിനാ । വേദേ പുരാണേ ഗോപ്യം യന്ന ജാനന്തി വിപശ്യിതഃ
വേദങ്ങളുടെ ഉദ്ഭവം നീ തന്നെയല്ലേ? നിന്നെ കൂടാതെ ആരോടാണ് ഞാന് ചോദിക്കേണ്ടത്? വേദങ്ങളിലും പുരാണങ്ങളിലും രഹസ്യമായതും, പണ്ഡിതന്മാര്ക്കു പോലും അറിയാത്തതും നീ പറയണം.
ശ്രീഭഗവാനുവാച അതഥ്യം വചനം ചേദം നിഷിദ്ധം വൈദികൈരപി । ക്ഷമസ്വ നന്ദ ഭദ്രം തേ പ്രശ്നമന്യം കുരുഷ്വ മാമ്
ഭഗവാന് പറഞ്ഞു: ഈ വാക്ക് ശരിയല്ല, വേദപണ്ഡിതന്മാര് പോലും നിരോധിച്ചിരിക്കുന്നു. നന്ദാ, എന്നെ ക്ഷമിക്കണം; നിനക്ക് നല്ലത് സംഭവിക്കട്ടെ. വേറൊരു ചോദ്യം ചോദിക്കൂ.
ബിശ്വസ്തം വചനം താത ന പ്രകാശ്യം മനീഷിഭിഃ । വിഘ്നഃ പ്രകാശേ ഭവതി സതാം ഛിദ്രം ച ദൈവതഃ
പ്രിയനായവനേ, വിശ്വസ്തമായ വാക്ക് പണ്ഡിതന്മാര് പുറത്തു പറയാറില്ല; കാരണം, അതു വെളിപ്പെടുത്തുമ്പോള് നല്ലവര്ക്ക് തടസ്സം ഉണ്ടാകും, ദേവന്മാര്ക്കും ദോഷം കാണാം.
നന്ദ ഉവാച കഥയസ്വ ജഗന്നാഥ ന ഭക്തേ വ़ഞ്ചനം കുരു । അദൃശ്യൌ ചാപി ദേവേശൌ രാഹുഗ്രസ്തൌ ച പുഷ്യദൌ
നന്ദന് പറഞ്ഞു: ലോകനാഥാ, ദയവായി പറയൂ; ഭക്തനെ നീ വഞ്ചിക്കരുത്. ദേവന്മാര് കാണാനാവാത്തവരായിരുന്നാലും, പുഷ്യ നക്ഷത്രത്തില് രാഹു അവരെ പിടിക്കുന്നു.
ശ്രീഭഗവാനുവാച ശൃണു നന്ദ പ്രവക്ഷയാമി കഥാമേതാം പുരാതനീമ് । യാം ശ്രുത്വാ നിഷ്കലങ്കശ്ച തീര്ഥസ്നായീ ഭവേന്നരഃ
ഭഗവാന് പറഞ്ഞു: നന്ദാ, കേള്ക്കൂ, ഈ പുരാതനകഥ ഞാന് പറയാം; ഇത് കേട്ടാല് തീര്ത്ഥത്തില് കുളിച്ചവനുപോലെ ഒരാള് പാപരഹിതനാകും.
സര്വപാതകിനം ദൃഷ്ട്വാ യത്പാപം ലഭതേ നരഃ । ആഖ്യാനശ്രവണോനൈവ ഭസ്മീഭൂതം ഭവിഷ്യതി
സകലപാപികളെയും കണ്ടാല് ഉണ്ടാകുന്ന പാപം പോലും ഈ കഥ കേട്ടാല് പൂർണ്ണമായും നശിക്കും.
ഏകദാ ജമദഗ്നിശ്ച മഹാകൌതൂഹലാന്വിതഃ । രേണുകാസഹിതസ്തുഷ്ടോ ജഗാമ നര്മദാതടമ്
ഒരു ദിവസം മഹാ കൗതുകത്തോടെ ജമദഗ്നിയും സന്തോഷത്തോടെ രേണുകയുമൊപ്പം നർമദാ നദിയുടെ തീരത്തേക്ക് പോയി.
നിര്ജനേ നര്മദാതീരേ വിജഹാര തയാ സഹ । നവോഢയാ ച സുന്ദര്യാ നവയൌവനയുക്തയാ
നർമദാ തീരത്തിലെ ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട സ്ഥലത്ത്, പുതുവിവാഹിതയായ സുന്ദരിയായ യുവതിയായ രേണുകയുമായി അവന് ആനന്ദത്തോടെ സമയം കഴിച്ചു.
സുവേഷയാ സുസ്മിതയാ രത്നഭൂഷണയുക്തയാ । നതയാ സ്തനഭാരേണ ശ്രോണീഭാരേണ മന്ദയാ
അവള് മനോഹരമായ വസ്ത്രം ധരിച്ചും, മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിയുമായി, രത്നാഭരണങ്ങള് അണിഞ്ഞും, വലിയ മുലയും കുനിയും കൊണ്ടു നടപ്പില് മന്ദതയോടെ നടന്നു.
സുന്ദരീണാമതുലയാ ശ്വേതചമ്പകവര്ണയാ । സുപൂര്ണചന്ദ്രാനനയാ കടാക്ഷയുതയാ തഥാ
സുന്ദരിമാരില് തുല്യരില്ലാത്തവളും, വെള്ള ചമ്പകപ്പൂവിന്റെ നിറമുള്ളവളും, പൂർണ്ണചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള മുഖവും, കണികണ്ണോടു കൂടി അവളുണ്ടായിരുന്നു.
അതീവസൂക്ഷ്മാമ്ബരയാ കാമബാണാര്തയാ വ്രജ । പുലകാഞ്ചിതസര്വാങ്ഗസംഭോഗേനാപി മൂര്ച്ഛയാ
അത്യന്തം സുതൂക്ഷ്മമായ വസ്ത്രം ധരിച്ചും, കാമബാണങ്ങളാല് വേദനിച്ചും, ആനന്ദത്തില് മുഴുവന് ശരീരം പുളകിതമായും, ആനന്ദത്തില് പോലും മയങ്ങിയും അവള് നിന്നു.
പുംസ്കോകിലയുതേ രമ്യേ ശബ്ദിതേ സുമധുവ്രതേ । സുഗന്ധിവായുസംയുക്തേ പുഷ്പതല്പാന്വിതേ ശുഭേ
ആ മനോഹരമായ സ്ഥലത്ത്, ആണ്കുയിലുകളുടെ ഗാനം, മധുരമായ ശബ്ദം, സുഗന്ധമുള്ള കാറ്റ്, പുഷ്പപ്പന്തലും എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ചന്ദനോക്ഷിതസര്വാങ്ഗം വസ്ത്രമാല്യധരം മുനിമ് । മഹാരാസരസാഢ്യം തമുവാച ഭാസ്കരഃ സ്വയമ്
സന്ധനത്താല് മുഴുവന് ശരീരം പുരട്ടിയ, വസ്ത്രവും മാലയും ധരിച്ച, മഹാരസാനന്ദം നിറഞ്ഞിരുന്ന ആ മുനിയെ ഭാസ്കരന് നേരിട്ട് അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
വേദകര്തുഃ പ്രപൌത്രസ്തവം ബ്രഹ്മണശ്ച ജഗത്വതേഃ । ചതുര്വേദവിധേയേഷു സുനിഷ്ണാതഃ സദാ ശുചിഃ
നീ വേദങ്ങളുടെ സൃഷ്ടാവിന്റെ പ്രപൗത്രനും, ലോകനാഥനായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ വംശജനും, നാലു വേദങ്ങളിലും പൂർണ്ണമായി പഠിച്ചും എപ്പോഴും ശുദ്ധനും ആണല്ലോ.
വേദാങ്ഗകര്താ ധര്മജ്ഞഃ ശ്രേഷ്ഠോ വേദവിദാം വരഃ । മഹാതപസ്വീ തേജസ്വീ ബ്രഹ്മചാരീ ച സുവ്രതീ
വേദങ്ങളുടെ ഉപാംഗങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചവനും, ധർമ്മത്തെ നന്നായി അറിയുന്നവനും, വേദങ്ങൾ പഠിച്ചവരിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനും, മഹത്തായ തപസ്സുകാരനും, പ്രകാശമുള്ളവനും, ബ്രഹ്മചാരിയും, വ്രതത്തിൽ ഉറപ്പുള്ളവനും ആണവൻ.
യുഷ്മദ്വിധോക്തം ശാസ്ത്രം ച പഠിത്വാഽന്യശ്ച പണ്ഡിതഃ । വേദപ്രണിഹിതോ ധര്മോ ഹ്യധര്മസ്തദ്വിപര്യയഃ
നിങ്ങളും മറ്റുള്ളവരും പറഞ്ഞ ശാസ്ത്രം പഠിച്ചവൻ ആണവൻ; വേദം സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നതാണു ധർമ്മം, അതിന്റെ വിരുദ്ധം അദ്ധർമ്മം തന്നെയാണ്.
ധര്മ ത്യജതി ധര്മജ്ഞോ ഹ്യധര്മേണ രതഃ കഥമ് । ദിവാമൈഥുനദോഷം ച വക്തി വേദോ വിശേഷതഃ
ധർമ്മം അറിയുന്നവൻ അദ്ധർമ്മത്തിൽ ആസ്വാദനം കണ്ടെത്തി എങ്ങനെ ധർമ്മം ഉപേക്ഷിക്കും? വേദം പ്രത്യേകമായി പകൽ സമയത്തെ ലൈംഗികബന്ധത്തിന്റെ ദോഷം പറയുന്നു.
അഹം ച ധര്മിണാം സാക്ഷീ തേന ത്വാം കഥയാമി തേ । സൂര്യസ്യ വചനം ശ്രുത്വാ തത്യാജ മൈഥുനം ദ്വിജഃ
ഞാൻ ധാർമ്മികരുടെ സാക്ഷിയാണ്; അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇതു നിന്നോട് പറയുന്നത്. സൂര്യന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ആ ദ്വിജൻ ലൈംഗികബന്ധം ഉപേക്ഷിച്ചു.
ദൃഷ്ട്വാ പുരോ വിപ്രരൂപം സൂര്യ തേജസ്വിനം സുരമ് । ഉവാച സൂര്യ രക്താസ്യഃ കോപലജ്ജാസമന്വിതഃ
മുൻപിൽ ബ്രാഹ്മണരൂപത്തിൽ പ്രകാശം നിറഞ്ഞ സൂര്യനെ കണ്ടപ്പോൾ, കോപവും ലജ്ജയും നിറഞ്ഞ ചുവന്ന വായോടെ സൂര്യൻ പറഞ്ഞു.
ജമദഗ്നിരുവാച കോ ഭവാന്പണ़്ഡിതംമന്യോ ന ത്വദന്യോഽസ്തി പണ്ഡിതഃ । അഹം ഭൃഗോര്ഭഗവതഃ ശിഷ്യസ്ത്വം കശ്യപസ്യ ച
ജമദഗ്നി പറഞ്ഞു: നീ ആരാണ്, നിന്നെ പണ്ഡിതനെന്ന് കരുതുന്നത്? നിന്നേക്കാൾ വലിയ പണ്ഡിതൻ ആരുമില്ല. ഞാൻ ഭൃഗുവിന്റെ ശിഷ്യനാണ്, നീ കശ്യപന്റെ ശിഷ്യനാണ്.
ചതുര്വേദാംശ്ച ജാനാമി ധര്മാധര്മനിരൂപണോ । വേദപ്രണിഹിതോ ധര്മേ ഹ്യധര്മസ്തദ്വിപര്യയഃ
ഞാൻ നാലു വേദങ്ങളും അറിയുന്നു, ധർമ്മവും അദ്ധർമ്മവും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയും; വേദം സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നതാണു ധർമ്മം, അതിന്റെ വിരുദ്ധം അദ്ധർമ്മം തന്നെയാണ്.
അജ്ഞാനീ പുരുഷഃ ശശ്വജ്ജഡിതശ്ച സ്വകര്മണാ । തേജീയസാം ന ദോഷായ വങ്നേഃ സര്വഭുജോ യഥാ
അജ്ഞാനിയായ മനുഷ്യൻ എപ്പോഴും തന്റെ പ്രവൃത്തികൾ കൊണ്ട് മന്ദമായിരിക്കും; ശക്തന്മാർക്ക് പാപമില്ല, എല്ലാം തിന്നുന്ന പാമ്പിനെപ്പോലെ.
അന്യേ ഭവാംശ്ച ധര്മശ്ച സാക്ഷീ സര്വേ ച കര്മണാമ് । ഫലദാതാ ച ശാസ്ത്രജ്ഞോ യതസ്ത്വത്തനയഃ സദാ
നീയും മറ്റുള്ളവരും, ധർമ്മവും, എല്ലാ പ്രവൃത്തികൾക്കും സാക്ഷികളാണ്; ഫലദാതാവും ശാസ്ത്രം അറിയുന്നവനും, നീ എപ്പോഴും പുത്രനാണ്.
ന വൈഷ്ണവാനാം ശാസ്താരോ യൂയമസ്മാകമേവ ച । ന വാസുദേവഭക്താനാമശുഭം വിദ്യതേ ക്വചിത്
നിങ്ങൾ വൈഷ്ണവരുടെ ഭരണാധികാരികൾ അല്ല, ഞങ്ങളുടെ മാത്രമാണ്; വാസുദേവഭക്തന്മാർക്ക് എവിടെയും ദുർഭാഗ്യം ഉണ്ടാവില്ല.
ഹരേഃ സുദര്ശനം ചക്രം ശശ്വദ്രക്ഷതി വൈഷ്ണവാന് । നാരായണശ്ച ഭഗവാന്സ്വയം ബ്രഹ്മാ ച ശംകരഃ
ഹരിയുടെ സുദർശനചക്രം എപ്പോഴും വൈഷ്ണവരെ രക്ഷിക്കുന്നു; നാരായണനും, ബ്രഹ്മാവും, ശങ്കരനും തന്നെയാണ്.
ശാസ്താ യമശ്ച നാസ്മാകം ത്വം വൈ നാപി ദിവാകര। രാജപുത്രോ യഥാ സ്ഥാനേ വയം സ്വച്ഛന്ദഗാമിനഃ
യമൻ ഞങ്ങളുടെ ഭരണാധികാരി അല്ല, നീയും അല്ല സൂര്യാ; രാജകുമാരൻ തന്റെ സ്ഥലത്ത് സ്വതന്ത്രനായി നടക്കുന്നതുപോലെ, ഞങ്ങൾ ഇഷ്ടം പോലെ നടക്കുന്നു.