അഗമ്യാമാമിനം ദുഷ്ടം ചതുര്വണം നരാധമമ് । മാതാ സപത്നീമാതാ ച ശ്വശ്രൂശ്ച ഭഗിനീ സുതാ
നിഷിദ്ധസ്ത്രീയോട് ചേർന്നവൻ, ദുഷ്ടൻ, നാലു വർണ്ണക്കാരിലും ഏറ്റവും താഴ്ന്നവൻ, അമ്മ, സപത്നി അമ്മ, അമ്മാവൻ്റെ ഭാര്യ, സഹോദരി, മകൾ — ഇവരും പാപികളാണ്.
ഗുരുപത്നീ പുത്രപത്നീ സോദരസ്യ പ്രിയാ സതീ । മാതൃഷ്വസാ പിതൃഷ്വസാ ഭാമിനേയപ്രിയാ തഥാ
ഗുരുവിന്റെ ഭാര്യ, മകന്റെ ഭാര്യ, സഹോദരന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾ, അമ്മയുടെ സഹോദരി, അച്ഛന്റെ സഹോദരി, അമ്മാവന്റെ മകൾ — ഇവരും നിഷിദ്ധരാണ്.
മാതുലാനീ നവോഢാ യ പിതൃവ്യസ്ത്രീ രജസ്വലാ । പിതൃമാതൃപ്രസൂശ്ചൈവ ചാഗമ്യാഷ്ടാദശ സ്മൃതാഃ
അമ്മാവന്റെ ഭാര്യ, പുതുതായി വിവാഹം കഴിച്ചവൾ, അച്ഛന്റെ സഹോദരന്റെ ഭാര്യ രക്തസ്രാവം ഉള്ളപ്പോൾ, അച്ഛനോ അമ്മയോ പ്രസവിച്ചവൾ — ഇവ പതിനെട്ടു പേരെയും നിഷിദ്ധരായി കരുതുന്നു.
കീര്തിതാഃ സാമവേദേ ച പരിപാല്യാഃ സതാം വ്രജ । ഏതാ ദൃഷ്ട്വാ ച സ്പൃഷ്ട്വാ ച ബ്രഹ്മഹത്യാം ലഭേന്നരഃ
സാമവേദത്തിൽ ഇവയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്; സന്മാർഗ്ഗത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നവർ ഇവയെ വിട്ടുനിൽക്കണം. ഇവരെ കണ്ടാലോ സ്പർശിച്ചാലോ ബ്രാഹ്മണഹത്യയുടെ പാപം ലഭിക്കും.
തസ്മാദ്ദൈവേന താ ദൃഷ്ട്വാ സൂര്യം ദൃഷ്ട്വാ ഹരിം സ്മരേത് । കാമതോ യദി പശ്യന്തി വിനിന്ദ്യാസ്തേ ഭവന്തി വൈ
അതിനാൽ, ദൈവക്രമത്തിൽ ഇവരെ കണ്ടാൽ സൂര്യനെ കണ്ട ശേഷം ഹരിയെ സ്മരിക്കണം. ഇച്ഛാപൂർവ്വം കണ്ടാൽ അവർ കുറ്റക്കാരാവും.
തസ്മാത്സന്തോ ന പശ്യന്തി ശാപഭീതാ വ്രജേശ്വര । രാഹുഗ്രസ്തം രവിം സോഭം ന പശ്യന്തി വിപശ്ചിതഃ
അതിനാൽ, ശാപഭയത്താൽ സന്മാർഗ്ഗത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നവർ ഇവരെ കാണാറില്ല, വ്രജേശ്വരാ. രാഹു ഗ്രസിച്ച സൂര്യനെ പണ്ഡിതന്മാർ കാണാറില്ല.
ജന്മാഷ്ടസപ്തരിഃ ഫാങ്കദശമസ്ഥേ ദിവാകരേ । ജന്മര്ക്ഷേ നിധനേ ചാപി ചതുര്ഥേഽപി കലാനിധൌ
ജനനത്തിന്റെ എട്ടാം, ഏഴാം, പത്താം ദിവസങ്ങളിൽ, ജന്മനക്ഷത്രത്തിൽ സൂര്യൻ നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, മരണസമയത്ത്, ചന്ദ്രന്റെ നാലാം ഘട്ടത്തിൽ — ഇവിടെയൊക്കെയാണ് സൂര്യനെ കാണാൻ പാടില്ല.
സര്വൈരംശൈര്ന പശ്യന്തി കമ്പിതം ചന്ദ്രഭാസ്കരമ് । നേഷ്ടചന്ദ്രോ ന ദൃശ്യശ്യ ഭാദ്രേ മാസി സിതാസിതേ
ഈ സമയങ്ങളിൽ ആരും ചലിക്കുന്ന ചന്ദ്രനെയോ സൂര്യനെയോ കാണാറില്ല. ഭദ്രമാസത്തിൽ വെളുത്തതോ കറുത്തതോ ആയ ചന്ദ്രൻ കാണാൻ പാടില്ല.
ചതുര്ഥ്യാമുദിതശ്ചന്ദ്രഃ പരിത്യക്തോ മനീഷിമിഃ । ചന്ദ്രസ്താരാപഹരണം കലങ്ഗമതിദുഷ്കരമ്
നാലാം തിഥിയിൽ ഉദിക്കുന്ന ചന്ദ്രനെ ജ്ഞാനികൾ ഒഴിവാക്കുന്നു. ചന്ദ്രന്റെ ഗ്രഹണവും കറയും അത്യന്തം അശുഭമായതായി കരുതുന്നു.
തസ്മൈ ദദാതി ഹേ നന്ദ കാമതോ ദി പശ്യതി । അകാമതോ നരോ ദൃഷ്ട്വാ മന്ത്രപൂതം ജലം പിബേത്
ഹേ നന്ദാ, ഇച്ഛാപൂർവ്വം കണ്ടാൽ ആഗ്രഹം ഉണ്ടാകും. അപ്രത്യക്ഷമായി കണ്ടാൽ മന്ത്രജപം ചെയ്ത വെള്ളം കുടിക്കണം.
തദാ ശുദ്ധോ ഭവേത്സദ്യോ നിഷ്കലങ്കീ മഹീതലേ । സിംഹഃ പ്രസേനമവധീത്സിംഹോ ജാമ്ബവതാ ഹതഃ
അപ്പോള് അവന് ഉടന് തന്നെ ശുദ്ധനും കറവില്ലാത്തവനും ഭൂമിയില് ആയിത്തീരും. സിംഹം പ്രസേനനെ കൊല്ലുകയും, ജാംബവാന് ആ സിംഹത്തിനെ കൊല്ലുകയും ചെയ്തു.
സുകുമാരക മാ രോദീസ്തവ ഹ്യേഷ സ്യമന്തകഃ । ഇതി മന്ത്രേണ പൂതം ച ജലം സാധുഃ പിബേദ്ധ്രുവമ്
സukumാരാ, നീ കരയേണ്ട; ഇതാണ് നിന്റെ സ്യാമന്തക മണമെന്നു പറഞ്ഞ് ഈ മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് വെള്ളം ശുദ്ധമാക്കി, നല്ലവന് അതു ഉറപ്പായി കുടിക്കണം.
ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മo മഹാo ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖണ്ഡo ഉത്തo നാരദനാo ഭഗവന്നന്ദസംo അഷ്ടസപ്തതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ മഹാ ബ്രഹ്മവൈവര്ത്ത പുരാണത്തിലെ ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖണ്ഡത്തിലെ നാരായണനും ഭഗവാന് നന്ദനും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണം എന്ന പേരിലുള്ള എഴുപത്തിയെട്ടാം അധ്യായം അവസാനിക്കുന്നു.
അഥൈകോനാശീതിതമോഽധ്യായഃ നന്ദ ഉവാച രാഹുഗ്രസ്തഃ കഥം സൂര്യശ്ചന്ദ്രോ വാഽപി ജഗത്പ്രഭോ । നേഷ്ടശ്ചന്ദ്രഃ കഥം ഭാദ്രേ ചതുര്ഥ്യാം ചാസിതേ സിതേ
ഇനി എഴുപത്തൊമ്പതാം അധ്യായം. നന്ദന് ചോദിച്ചു: ലോകത്തിനാഥാ, രാഹു സൂര്യനെയോ ചന്ദ്രനെയോ എങ്ങനെ പിടിക്കുന്നു? ഭാദ്രപദ മാസത്തിലെ നാലാം ദിവസം, വളരുകയോ കുറയുകയോ ചെയ്യുന്ന ചന്ദ്രന് എങ്ങനെ പ്രീതിയില്ലാത്തവനാകുന്നു?
വേദാനാം ജനകസ്ത്വം ച കം പൃച്ഛാമിത്വയാ വിനാ । വേദേ പുരാണേ ഗോപ്യം യന്ന ജാനന്തി വിപശ്യിതഃ
വേദങ്ങളുടെ ഉദ്ഭവം നീ തന്നെയല്ലേ? നിന്നെ കൂടാതെ ആരോടാണ് ഞാന് ചോദിക്കേണ്ടത്? വേദങ്ങളിലും പുരാണങ്ങളിലും രഹസ്യമായതും, പണ്ഡിതന്മാര്ക്കു പോലും അറിയാത്തതും നീ പറയണം.
ശ്രീഭഗവാനുവാച അതഥ്യം വചനം ചേദം നിഷിദ്ധം വൈദികൈരപി । ക്ഷമസ്വ നന്ദ ഭദ്രം തേ പ്രശ്നമന്യം കുരുഷ്വ മാമ്
ഭഗവാന് പറഞ്ഞു: ഈ വാക്ക് ശരിയല്ല, വേദപണ്ഡിതന്മാര് പോലും നിരോധിച്ചിരിക്കുന്നു. നന്ദാ, എന്നെ ക്ഷമിക്കണം; നിനക്ക് നല്ലത് സംഭവിക്കട്ടെ. വേറൊരു ചോദ്യം ചോദിക്കൂ.
ബിശ്വസ്തം വചനം താത ന പ്രകാശ്യം മനീഷിഭിഃ । വിഘ്നഃ പ്രകാശേ ഭവതി സതാം ഛിദ്രം ച ദൈവതഃ
പ്രിയനായവനേ, വിശ്വസ്തമായ വാക്ക് പണ്ഡിതന്മാര് പുറത്തു പറയാറില്ല; കാരണം, അതു വെളിപ്പെടുത്തുമ്പോള് നല്ലവര്ക്ക് തടസ്സം ഉണ്ടാകും, ദേവന്മാര്ക്കും ദോഷം കാണാം.
നന്ദ ഉവാച കഥയസ്വ ജഗന്നാഥ ന ഭക്തേ വ़ഞ്ചനം കുരു । അദൃശ്യൌ ചാപി ദേവേശൌ രാഹുഗ്രസ്തൌ ച പുഷ്യദൌ
നന്ദന് പറഞ്ഞു: ലോകനാഥാ, ദയവായി പറയൂ; ഭക്തനെ നീ വഞ്ചിക്കരുത്. ദേവന്മാര് കാണാനാവാത്തവരായിരുന്നാലും, പുഷ്യ നക്ഷത്രത്തില് രാഹു അവരെ പിടിക്കുന്നു.
ശ്രീഭഗവാനുവാച ശൃണു നന്ദ പ്രവക്ഷയാമി കഥാമേതാം പുരാതനീമ് । യാം ശ്രുത്വാ നിഷ്കലങ്കശ്ച തീര്ഥസ്നായീ ഭവേന്നരഃ
ഭഗവാന് പറഞ്ഞു: നന്ദാ, കേള്ക്കൂ, ഈ പുരാതനകഥ ഞാന് പറയാം; ഇത് കേട്ടാല് തീര്ത്ഥത്തില് കുളിച്ചവനുപോലെ ഒരാള് പാപരഹിതനാകും.
സര്വപാതകിനം ദൃഷ്ട്വാ യത്പാപം ലഭതേ നരഃ । ആഖ്യാനശ്രവണോനൈവ ഭസ്മീഭൂതം ഭവിഷ്യതി
സകലപാപികളെയും കണ്ടാല് ഉണ്ടാകുന്ന പാപം പോലും ഈ കഥ കേട്ടാല് പൂർണ്ണമായും നശിക്കും.
ഏകദാ ജമദഗ്നിശ്ച മഹാകൌതൂഹലാന്വിതഃ । രേണുകാസഹിതസ്തുഷ്ടോ ജഗാമ നര്മദാതടമ്
ഒരു ദിവസം മഹാ കൗതുകത്തോടെ ജമദഗ്നിയും സന്തോഷത്തോടെ രേണുകയുമൊപ്പം നർമദാ നദിയുടെ തീരത്തേക്ക് പോയി.
നിര്ജനേ നര്മദാതീരേ വിജഹാര തയാ സഹ । നവോഢയാ ച സുന്ദര്യാ നവയൌവനയുക്തയാ
നർമദാ തീരത്തിലെ ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട സ്ഥലത്ത്, പുതുവിവാഹിതയായ സുന്ദരിയായ യുവതിയായ രേണുകയുമായി അവന് ആനന്ദത്തോടെ സമയം കഴിച്ചു.
സുവേഷയാ സുസ്മിതയാ രത്നഭൂഷണയുക്തയാ । നതയാ സ്തനഭാരേണ ശ്രോണീഭാരേണ മന്ദയാ
അവള് മനോഹരമായ വസ്ത്രം ധരിച്ചും, മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിയുമായി, രത്നാഭരണങ്ങള് അണിഞ്ഞും, വലിയ മുലയും കുനിയും കൊണ്ടു നടപ്പില് മന്ദതയോടെ നടന്നു.
സുന്ദരീണാമതുലയാ ശ്വേതചമ്പകവര്ണയാ । സുപൂര്ണചന്ദ്രാനനയാ കടാക്ഷയുതയാ തഥാ
സുന്ദരിമാരില് തുല്യരില്ലാത്തവളും, വെള്ള ചമ്പകപ്പൂവിന്റെ നിറമുള്ളവളും, പൂർണ്ണചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള മുഖവും, കണികണ്ണോടു കൂടി അവളുണ്ടായിരുന്നു.
അതീവസൂക്ഷ്മാമ്ബരയാ കാമബാണാര്തയാ വ്രജ । പുലകാഞ്ചിതസര്വാങ്ഗസംഭോഗേനാപി മൂര്ച്ഛയാ
അത്യന്തം സുതൂക്ഷ്മമായ വസ്ത്രം ധരിച്ചും, കാമബാണങ്ങളാല് വേദനിച്ചും, ആനന്ദത്തില് മുഴുവന് ശരീരം പുളകിതമായും, ആനന്ദത്തില് പോലും മയങ്ങിയും അവള് നിന്നു.
പുംസ്കോകിലയുതേ രമ്യേ ശബ്ദിതേ സുമധുവ്രതേ । സുഗന്ധിവായുസംയുക്തേ പുഷ്പതല്പാന്വിതേ ശുഭേ
ആ മനോഹരമായ സ്ഥലത്ത്, ആണ്കുയിലുകളുടെ ഗാനം, മധുരമായ ശബ്ദം, സുഗന്ധമുള്ള കാറ്റ്, പുഷ്പപ്പന്തലും എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ചന്ദനോക്ഷിതസര്വാങ്ഗം വസ്ത്രമാല്യധരം മുനിമ് । മഹാരാസരസാഢ്യം തമുവാച ഭാസ്കരഃ സ്വയമ്
സന്ധനത്താല് മുഴുവന് ശരീരം പുരട്ടിയ, വസ്ത്രവും മാലയും ധരിച്ച, മഹാരസാനന്ദം നിറഞ്ഞിരുന്ന ആ മുനിയെ ഭാസ്കരന് നേരിട്ട് അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
വേദകര്തുഃ പ്രപൌത്രസ്തവം ബ്രഹ്മണശ്ച ജഗത്വതേഃ । ചതുര്വേദവിധേയേഷു സുനിഷ്ണാതഃ സദാ ശുചിഃ
നീ വേദങ്ങളുടെ സൃഷ്ടാവിന്റെ പ്രപൗത്രനും, ലോകനാഥനായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ വംശജനും, നാലു വേദങ്ങളിലും പൂർണ്ണമായി പഠിച്ചും എപ്പോഴും ശുദ്ധനും ആണല്ലോ.
വേദാങ്ഗകര്താ ധര്മജ്ഞഃ ശ്രേഷ്ഠോ വേദവിദാം വരഃ । മഹാതപസ്വീ തേജസ്വീ ബ്രഹ്മചാരീ ച സുവ്രതീ
വേദങ്ങളുടെ ഉപാംഗങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചവനും, ധർമ്മത്തെ നന്നായി അറിയുന്നവനും, വേദങ്ങൾ പഠിച്ചവരിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനും, മഹത്തായ തപസ്സുകാരനും, പ്രകാശമുള്ളവനും, ബ്രഹ്മചാരിയും, വ്രതത്തിൽ ഉറപ്പുള്ളവനും ആണവൻ.
യുഷ്മദ്വിധോക്തം ശാസ്ത്രം ച പഠിത്വാഽന്യശ്ച പണ്ഡിതഃ । വേദപ്രണിഹിതോ ധര്മോ ഹ്യധര്മസ്തദ്വിപര്യയഃ
നിങ്ങളും മറ്റുള്ളവരും പറഞ്ഞ ശാസ്ത്രം പഠിച്ചവൻ ആണവൻ; വേദം സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നതാണു ധർമ്മം, അതിന്റെ വിരുദ്ധം അദ്ധർമ്മം തന്നെയാണ്.