ജ്ഞാനം ചാത്ര മൃതേ ലോകേ മൂര്തിര്ഭവതി തസ്യ വൈ । വ്രതം വിനാഽപി മന്ത്രേണ ജീവന്മുക്തോ ന സംശയഃ
ഇവിടെ ജ്ഞാനം മരണശേഷമുള്ള ലോകത്ത് സാക്ഷാത്കരിക്കുന്നു. വ്രതം പാലിക്കാതെ തന്നെ മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ മോക്ഷം ലഭിക്കും — സംശയമില്ല.
വ്രജം കുരു പവിത്രം ച വ്രജനാഥ വ്രജം വ്രജ । പാപം യദ്ദര്ശനേ താത കഥയാമി നിശാമയ
പവിത്രമായ വൃന്ദാവനത്തിലേക്ക് പോവൂ, വൃന്ദാവനനാഥാ, വൃന്ദാവനത്തിലേക്ക് പോവൂ. അതിന്റെ ദർശനത്തിൽ നശിക്കുന്ന പാപത്തെ ഞാൻ പറയാം, കേൾക്കൂ.
ദുഃസ്വപ്നം പാപബൌജം ച കേവലം വിഘ്നകാരണമ് । ഗോഘ്നം ച ബ്രാഹ്മണഘ്നം വാ കൃതഘ്നം കൃടിലം തഥാ
ദുഷ്ടസ്വപ്നം, പാപകരമായ ഭക്ഷണം, തടസ്സങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ, പശുവിനെ കൊല്ലൽ, ബ്രാഹ്മണനെ കൊല്ലൽ, കൃതഘ്നത, വഞ്ചന — ഇവയൊക്കെയാണ് ഇവിടെ പറയുന്നത്.
ദേവഘ്നം പിതൃമാതൃഘ്നം പാപം വിശ്വവാസഘാതിനമ് । മിഥ്യാസാക്ഷിപ്രദാതാരം യം ചാഽഽതിഥ്യവിവഞ്ചനമ്
ദേവതയെ കൊല്ലൽ, അച്ഛനെയോ അമ്മയെയോ കൊല്ലൽ, വലിയ പാപം, എല്ലാവർക്കും ഉപകാരിയായവനെ കൊല്ലൽ, കള്ളസാക്ഷ്യം പറയൽ, അതിഥിയെ വഞ്ചിക്കൽ — ഇവയും പാപകരമാണ്.
ഗ്രാമയാജിനമേവേതി ദേവവിപ്രസ്വഹാരിണമ് । അശ്വത്ഥഘാതിനം ദുഷ്ടം ശിവവിഷ്ണുവിനിന്ദകമ്
ഗ്രാമത്തിനായി മാത്രം യജ്ഞം ചെയ്യുന്നവൻ, ദേവന്മാരിൽ നിന്നോ ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ നിന്നോ വസ്തു മോഷ്ടിക്കുന്നവൻ, അശ്വത്ത്വൃക്ഷം നശിപ്പിക്കുന്ന ദുഷ്ടൻ, ശിവനെയോ വിഷ്ണുവിനെയോ അപമാനിക്കുന്നവൻ — ഇവരും പാപികളാണ്.
അദീക്ഷിതമനാചാരം സംധ്യാഹീനം ദ്വിജം തഥാ । ദേവലം വൃഷവാഹം ച ശൂദ്രാണാം സൂപകാരകമ്
ദ്വിജന്മാരിൽ ദീക്ഷയില്ലാത്തവൻ, നല്ല ആചാരമില്ലാത്തവൻ, സന്ധ്യാവന്ദനം ചെയ്യാത്തവൻ, ദേവാലയത്തിലെ സേവകൻ, കാളയോടു ജോലി ചെയ്യുന്നവൻ, ശൂദ്രന്മാർക്കായി പാചകം ചെയ്യുന്നവൻ — ഇവരും പാപികളാണ്.
ശവദാഹം ച ശൂദ്രാണാം ശൂദ്രശ്രാദ്ധാന്നഭോജിനമ് । അവീരാം ഛിന്നനാസാം ച ദേവബ്രാഹ്മണനിന്ദകാമ്
ശൂദ്രന്മാർക്കായി ശവം ചുടുന്നവൻ, ശൂദ്രരുടെ ശ്രാദ്ധഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നവൻ, സദ്ഗുണമില്ലാത്ത സ്ത്രീ, മൂക്കു മുറിഞ്ഞ സ്ത്രീ, ദേവന്മാരെയോ ബ്രാഹ്മണന്മാരെയോ അപമാനിക്കുന്നവൾ — ഇവരും പാപികളാണ്.
പദിഭക്തിവിങീനാം ച വിഷ്ണുഭക്തിവിഹീനകാമ് । ശൂദ്രാണാം വിധവാം ചൈവ ചാണ്ഡാലീം വ്യഭിചാരിണീമ്
ഭഗവാന്റെ പാദങ്ങളിൽ ഭക്തിയില്ലാത്തവൾ, വിഷ്ണുവിൽ ഭക്തിയില്ലാത്തവൾ, ശൂദ്ര സ്ത്രീയായ വിധവ, ചാണ്ഡാളസ്ത്രീ, പരപുരുഷസംഗം ചെയ്യുന്നവൾ — ഇവരും പാപികളാണ്.
ശശ്വത്കോപയുതം ദുഷ്ടമൃണഗ്രസ്തം ച ജാരജമ് । ചൌരം മിഥ്യാവാദിനം ച ശരണാഗതയായിനമ്
എപ്പോഴും കോപമുള്ളവൻ, ദുഷ്ടൻ, കടത്തിൽ പെട്ടവൻ, വ്യഭിചാരത്തിൽ ജനിച്ചവൻ, കള്ളൻ, കള്ളം പറയുന്നവൻ, അഭയം തേടിയവരെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നവൻ — ഇവരും പാപികളാണ്.
മാംസാപഹാരിണം ചൈവ ബ്രഹ്മണം വൃഷലീപതിമ് । ബ്രാഹ്മണീഗാമിരം ശൂദ്ര ദ്വിജം വാധുര്ഷികം തഥാ
മാംസം കഴിക്കുന്നവൻ, ബ്രാഹ്മണൻ ആയി താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരിയെ വിവാഹം കഴിക്കുന്നവൻ, ബ്രാഹ്മണൻ ശൂദ്രസ്ത്രീയുമായി ചേർന്നവൻ, ദ്വിജൻ ആയിട്ട് മാംസവ്യാപാരത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നവൻ — ഇവരും പാപികളാണ്.
അഗമ്യാമാമിനം ദുഷ്ടം ചതുര്വണം നരാധമമ് । മാതാ സപത്നീമാതാ ച ശ്വശ്രൂശ്ച ഭഗിനീ സുതാ
നിഷിദ്ധസ്ത്രീയോട് ചേർന്നവൻ, ദുഷ്ടൻ, നാലു വർണ്ണക്കാരിലും ഏറ്റവും താഴ്ന്നവൻ, അമ്മ, സപത്നി അമ്മ, അമ്മാവൻ്റെ ഭാര്യ, സഹോദരി, മകൾ — ഇവരും പാപികളാണ്.
ഗുരുപത്നീ പുത്രപത്നീ സോദരസ്യ പ്രിയാ സതീ । മാതൃഷ്വസാ പിതൃഷ്വസാ ഭാമിനേയപ്രിയാ തഥാ
ഗുരുവിന്റെ ഭാര്യ, മകന്റെ ഭാര്യ, സഹോദരന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾ, അമ്മയുടെ സഹോദരി, അച്ഛന്റെ സഹോദരി, അമ്മാവന്റെ മകൾ — ഇവരും നിഷിദ്ധരാണ്.
മാതുലാനീ നവോഢാ യ പിതൃവ്യസ്ത്രീ രജസ്വലാ । പിതൃമാതൃപ്രസൂശ്ചൈവ ചാഗമ്യാഷ്ടാദശ സ്മൃതാഃ
അമ്മാവന്റെ ഭാര്യ, പുതുതായി വിവാഹം കഴിച്ചവൾ, അച്ഛന്റെ സഹോദരന്റെ ഭാര്യ രക്തസ്രാവം ഉള്ളപ്പോൾ, അച്ഛനോ അമ്മയോ പ്രസവിച്ചവൾ — ഇവ പതിനെട്ടു പേരെയും നിഷിദ്ധരായി കരുതുന്നു.
കീര്തിതാഃ സാമവേദേ ച പരിപാല്യാഃ സതാം വ്രജ । ഏതാ ദൃഷ്ട്വാ ച സ്പൃഷ്ട്വാ ച ബ്രഹ്മഹത്യാം ലഭേന്നരഃ
സാമവേദത്തിൽ ഇവയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്; സന്മാർഗ്ഗത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നവർ ഇവയെ വിട്ടുനിൽക്കണം. ഇവരെ കണ്ടാലോ സ്പർശിച്ചാലോ ബ്രാഹ്മണഹത്യയുടെ പാപം ലഭിക്കും.
തസ്മാദ്ദൈവേന താ ദൃഷ്ട്വാ സൂര്യം ദൃഷ്ട്വാ ഹരിം സ്മരേത് । കാമതോ യദി പശ്യന്തി വിനിന്ദ്യാസ്തേ ഭവന്തി വൈ
അതിനാൽ, ദൈവക്രമത്തിൽ ഇവരെ കണ്ടാൽ സൂര്യനെ കണ്ട ശേഷം ഹരിയെ സ്മരിക്കണം. ഇച്ഛാപൂർവ്വം കണ്ടാൽ അവർ കുറ്റക്കാരാവും.
തസ്മാത്സന്തോ ന പശ്യന്തി ശാപഭീതാ വ്രജേശ്വര । രാഹുഗ്രസ്തം രവിം സോഭം ന പശ്യന്തി വിപശ്ചിതഃ
അതിനാൽ, ശാപഭയത്താൽ സന്മാർഗ്ഗത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നവർ ഇവരെ കാണാറില്ല, വ്രജേശ്വരാ. രാഹു ഗ്രസിച്ച സൂര്യനെ പണ്ഡിതന്മാർ കാണാറില്ല.
ജന്മാഷ്ടസപ്തരിഃ ഫാങ്കദശമസ്ഥേ ദിവാകരേ । ജന്മര്ക്ഷേ നിധനേ ചാപി ചതുര്ഥേഽപി കലാനിധൌ
ജനനത്തിന്റെ എട്ടാം, ഏഴാം, പത്താം ദിവസങ്ങളിൽ, ജന്മനക്ഷത്രത്തിൽ സൂര്യൻ നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, മരണസമയത്ത്, ചന്ദ്രന്റെ നാലാം ഘട്ടത്തിൽ — ഇവിടെയൊക്കെയാണ് സൂര്യനെ കാണാൻ പാടില്ല.
സര്വൈരംശൈര്ന പശ്യന്തി കമ്പിതം ചന്ദ്രഭാസ്കരമ് । നേഷ്ടചന്ദ്രോ ന ദൃശ്യശ്യ ഭാദ്രേ മാസി സിതാസിതേ
ഈ സമയങ്ങളിൽ ആരും ചലിക്കുന്ന ചന്ദ്രനെയോ സൂര്യനെയോ കാണാറില്ല. ഭദ്രമാസത്തിൽ വെളുത്തതോ കറുത്തതോ ആയ ചന്ദ്രൻ കാണാൻ പാടില്ല.
ചതുര്ഥ്യാമുദിതശ്ചന്ദ്രഃ പരിത്യക്തോ മനീഷിമിഃ । ചന്ദ്രസ്താരാപഹരണം കലങ്ഗമതിദുഷ്കരമ്
നാലാം തിഥിയിൽ ഉദിക്കുന്ന ചന്ദ്രനെ ജ്ഞാനികൾ ഒഴിവാക്കുന്നു. ചന്ദ്രന്റെ ഗ്രഹണവും കറയും അത്യന്തം അശുഭമായതായി കരുതുന്നു.
തസ്മൈ ദദാതി ഹേ നന്ദ കാമതോ ദി പശ്യതി । അകാമതോ നരോ ദൃഷ്ട്വാ മന്ത്രപൂതം ജലം പിബേത്
ഹേ നന്ദാ, ഇച്ഛാപൂർവ്വം കണ്ടാൽ ആഗ്രഹം ഉണ്ടാകും. അപ്രത്യക്ഷമായി കണ്ടാൽ മന്ത്രജപം ചെയ്ത വെള്ളം കുടിക്കണം.
തദാ ശുദ്ധോ ഭവേത്സദ്യോ നിഷ്കലങ്കീ മഹീതലേ । സിംഹഃ പ്രസേനമവധീത്സിംഹോ ജാമ്ബവതാ ഹതഃ
അപ്പോള് അവന് ഉടന് തന്നെ ശുദ്ധനും കറവില്ലാത്തവനും ഭൂമിയില് ആയിത്തീരും. സിംഹം പ്രസേനനെ കൊല്ലുകയും, ജാംബവാന് ആ സിംഹത്തിനെ കൊല്ലുകയും ചെയ്തു.
സുകുമാരക മാ രോദീസ്തവ ഹ്യേഷ സ്യമന്തകഃ । ഇതി മന്ത്രേണ പൂതം ച ജലം സാധുഃ പിബേദ്ധ്രുവമ്
സukumാരാ, നീ കരയേണ്ട; ഇതാണ് നിന്റെ സ്യാമന്തക മണമെന്നു പറഞ്ഞ് ഈ മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് വെള്ളം ശുദ്ധമാക്കി, നല്ലവന് അതു ഉറപ്പായി കുടിക്കണം.
ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മo മഹാo ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖണ്ഡo ഉത്തo നാരദനാo ഭഗവന്നന്ദസംo അഷ്ടസപ്തതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ മഹാ ബ്രഹ്മവൈവര്ത്ത പുരാണത്തിലെ ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖണ്ഡത്തിലെ നാരായണനും ഭഗവാന് നന്ദനും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണം എന്ന പേരിലുള്ള എഴുപത്തിയെട്ടാം അധ്യായം അവസാനിക്കുന്നു.
അഥൈകോനാശീതിതമോഽധ്യായഃ നന്ദ ഉവാച രാഹുഗ്രസ്തഃ കഥം സൂര്യശ്ചന്ദ്രോ വാഽപി ജഗത്പ്രഭോ । നേഷ്ടശ്ചന്ദ്രഃ കഥം ഭാദ്രേ ചതുര്ഥ്യാം ചാസിതേ സിതേ
ഇനി എഴുപത്തൊമ്പതാം അധ്യായം. നന്ദന് ചോദിച്ചു: ലോകത്തിനാഥാ, രാഹു സൂര്യനെയോ ചന്ദ്രനെയോ എങ്ങനെ പിടിക്കുന്നു? ഭാദ്രപദ മാസത്തിലെ നാലാം ദിവസം, വളരുകയോ കുറയുകയോ ചെയ്യുന്ന ചന്ദ്രന് എങ്ങനെ പ്രീതിയില്ലാത്തവനാകുന്നു?
വേദാനാം ജനകസ്ത്വം ച കം പൃച്ഛാമിത്വയാ വിനാ । വേദേ പുരാണേ ഗോപ്യം യന്ന ജാനന്തി വിപശ്യിതഃ
വേദങ്ങളുടെ ഉദ്ഭവം നീ തന്നെയല്ലേ? നിന്നെ കൂടാതെ ആരോടാണ് ഞാന് ചോദിക്കേണ്ടത്? വേദങ്ങളിലും പുരാണങ്ങളിലും രഹസ്യമായതും, പണ്ഡിതന്മാര്ക്കു പോലും അറിയാത്തതും നീ പറയണം.
ശ്രീഭഗവാനുവാച അതഥ്യം വചനം ചേദം നിഷിദ്ധം വൈദികൈരപി । ക്ഷമസ്വ നന്ദ ഭദ്രം തേ പ്രശ്നമന്യം കുരുഷ്വ മാമ്
ഭഗവാന് പറഞ്ഞു: ഈ വാക്ക് ശരിയല്ല, വേദപണ്ഡിതന്മാര് പോലും നിരോധിച്ചിരിക്കുന്നു. നന്ദാ, എന്നെ ക്ഷമിക്കണം; നിനക്ക് നല്ലത് സംഭവിക്കട്ടെ. വേറൊരു ചോദ്യം ചോദിക്കൂ.
ബിശ്വസ്തം വചനം താത ന പ്രകാശ്യം മനീഷിഭിഃ । വിഘ്നഃ പ്രകാശേ ഭവതി സതാം ഛിദ്രം ച ദൈവതഃ
പ്രിയനായവനേ, വിശ്വസ്തമായ വാക്ക് പണ്ഡിതന്മാര് പുറത്തു പറയാറില്ല; കാരണം, അതു വെളിപ്പെടുത്തുമ്പോള് നല്ലവര്ക്ക് തടസ്സം ഉണ്ടാകും, ദേവന്മാര്ക്കും ദോഷം കാണാം.
നന്ദ ഉവാച കഥയസ്വ ജഗന്നാഥ ന ഭക്തേ വ़ഞ്ചനം കുരു । അദൃശ്യൌ ചാപി ദേവേശൌ രാഹുഗ്രസ്തൌ ച പുഷ്യദൌ
നന്ദന് പറഞ്ഞു: ലോകനാഥാ, ദയവായി പറയൂ; ഭക്തനെ നീ വഞ്ചിക്കരുത്. ദേവന്മാര് കാണാനാവാത്തവരായിരുന്നാലും, പുഷ്യ നക്ഷത്രത്തില് രാഹു അവരെ പിടിക്കുന്നു.
ശ്രീഭഗവാനുവാച ശൃണു നന്ദ പ്രവക്ഷയാമി കഥാമേതാം പുരാതനീമ് । യാം ശ്രുത്വാ നിഷ്കലങ്കശ്ച തീര്ഥസ്നായീ ഭവേന്നരഃ
ഭഗവാന് പറഞ്ഞു: നന്ദാ, കേള്ക്കൂ, ഈ പുരാതനകഥ ഞാന് പറയാം; ഇത് കേട്ടാല് തീര്ത്ഥത്തില് കുളിച്ചവനുപോലെ ഒരാള് പാപരഹിതനാകും.
സര്വപാതകിനം ദൃഷ്ട്വാ യത്പാപം ലഭതേ നരഃ । ആഖ്യാനശ്രവണോനൈവ ഭസ്മീഭൂതം ഭവിഷ്യതി
സകലപാപികളെയും കണ്ടാല് ഉണ്ടാകുന്ന പാപം പോലും ഈ കഥ കേട്ടാല് പൂർണ്ണമായും നശിക്കും.