സ്വപ്നേ ച സ ഭവേന്നിത്യം ധനാഢ്യോ ഭൂവതിഃ സ്വയമ് । സ്വപ്നേ സരോവരം ദൃഷ്ടവാ സമുദ്രം വാ നദീം നദമ്
സ്വപ്നത്തിൽ ഒരു തടാകം, കടൽ, നദി, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ചെറിയ പുഴ കാണുന്നവൻ എപ്പോഴും ധനികനും ഭൂമിയിലെ പ്രഭുവുമാകും.
ശുക്ലാഹിം ശുക്ലശൈലം ച ദൃഷ്ട്വാ ശ്രിയമവാപ്നുയാത് । യം പശ്യന്തി മൃതം സ്വപ്നേ സ ഭവേച്ചിരജീവനഃ
വെള്ള പാമ്പ് അല്ലെങ്കിൽ വെള്ള പർവതം കാണുന്നവൻ സമൃദ്ധി നേടും. സ്വപ്നത്തിൽ മരിച്ചവനെ കാണുന്നവൻ ദീർഘായുസ്സുകാരനാകും.
അരോഗീ രോഗിണം ദു ഖീ സുശിനം ച സുഖം ഭവേത് । ദിവ്യാ സ്ത്രീ യം പ്രവദതി മമ സ്വാമീ ഭവാനിതി
രോഗിയായവൻ ആരോഗ്യവാനാകും, ദുഃഖിതൻ സന്തോഷം നേടും, ദിവ്യസ്ത്രി സ്വപ്നത്തിൽ 'നീ എന്റെ ഭർത്താവാണ്' എന്ന് പറയുകയാണെങ്കിൽ.
സ്വപ്നേ ദൃഷ്ട്വാ ച ചാഗതിം സ ച രാജാ ഭവേദ്ദൃഢമ് । സ്വപ്നേ വാ കാലികാം ദൃഷ്ട്വാ ലബ്ധവാ സ്ഫടികമാലികാമ്
സ്വപ്നത്തിൽ രഥം കാണുന്നവൻ ഉറപ്പായും രാജാവാകും. സ്വപ്നത്തിൽ കാളിയെ കാണുകയോ സ്ഫടികമാല ലഭിക്കുകയോ ചെയ്താൽ അതുപോലെയാണ്.
ഇന്ദ്രചാപം ശക്രവജ്രം സ പ്രതിഷ്ഠാം ലഭേദ്ധ്രുവമ് । സ്വപ്നേ വദതി യം വിപ്രോ മമ ദാസോ ഭവേതി ച
ഇന്ദ്രന്റെ വില്ലോ ശക്രന്റെ വജ്രയോ കാണുന്നവൻ ഉറപ്പായും സ്ഥിരത നേടും. സ്വപ്നത്തിൽ ബ്രാഹ്മണൻ 'നീ എന്റെ ദാസനാകൂ' എന്ന് പറയുകയാണെങ്കിൽ.
ഹരിദാസ്യം ച മദ്ഭക്തിം സ ലബ്ധ്വാ വൈഷ്ണവോ ഭവേത് । സ്വപ്നേ വിപ്രോ ഹരീഃ ശംഭുര്ബ്രാഹ്മണീ കമലാ ശിവാ
കറുത്ത നിറവും എന്റെ ഭക്തിയും ലഭിച്ചാൽ, അവൻ വൈഷ്ണവനാകും. സ്വപ്നത്തിൽ ബ്രാഹ്മണൻ, ഹരിഃ, ശംഭുർ, ബ്രാഹ്മണീ, കമലാ, ശിവാ ഇവരെ കാണുകയാണെങ്കിൽ—
ശക്ലാ സ്ത്രീ ദേവമാതാ വാ ജാഹ്നവീ വാ സരസ്വതീ । ഗോപാലികാവേഷധരീ ബാലികാ രാധികാ മമ
വെള്ള നിറമുള്ള സ്ത്രീ, ദേവമാതാവ്, ജാഹ്നവി, സരസ്വതി, ഗോപികാവേഷം ധരിച്ച പെൺകുട്ടി, ബാലിക, അല്ലെങ്കിൽ എന്റെ രൂപത്തിലുള്ള രാധിക—
ബാലശ്ച ബാലഗോപാലഃ സ്വപ്നവിദ്ഭിഃ പ്രകാശിതഃ । ഏഷ തേ കഥിതോ നന്ദ സുസ്വപ്നഃ പുണ്യഹേതുകഃ
ഒരു ബാലൻ അല്ലെങ്കിൽ ബാലഗോപാലൻ സ്വപ്നവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവർ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. നന്ദാ, ഈ ശുഭസ്വപ്നം പുണ്യഫലമായി നിന്നോട് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മo മഹാo ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖo ഉത്തo നാരാദനാo സുസ്വപ്നകഥാനം നാമ സപ്തസപ്തതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ മഹാ ബ്രഹ്മവൈവർതപുരാണത്തിലെ ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖണ്ഡത്തിൽ നാരദൻ പറഞ്ഞ ശുഭസ്വപ്നകഥകളുടെ എഴുപത്തേഴാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
അഥാഷ്ടസപ്തതിതമോഽധ്യായഃ നന്ദ ഉവാച ശ്രീक़ഷ്ണ ജഗതാം നാഥ സുസ്വപ്നശ്ച ശ്രുതോ മയാ । വേദസാരോ നീതിസാരോ ലൌകികോ വൈദികസ്തഥാ
ഇപ്പോൾ എഴുപത്തിയെട്ടാമത്തെ അധ്യായം. നന്ദൻ പറഞ്ഞു: ശ്രീകൃഷ്ണാ, ലോകങ്ങളുടെ നാഥാ, ശുഭസ്വപ്നങ്ങളെ കുറിച്ച് ഞാൻ കേട്ടിരിക്കുന്നു. അതിൽ വേദസാരവും നീതിസാരവും, ലോകികവും വൈദികവുമായ അറിവും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.
അധുനാ ശ്രോതുമിച്ഛാമി പാപം യേഷാം ച ദര്ശനേ । യസ്മിന്കര്മണി വാ വത്സ തന്മാം കഥിതുമര്ഹസി
ഇപ്പോൾ ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്, ഏതെല്ലാം ദൃശ്യങ്ങളിലോ പ്രവർത്തികളിലോ പാപം ഉണ്ടാകുന്നുവെന്നതാണ്. പ്രിയമേ, അതെനിക്ക് ദയവായി പറയണം.
വചനം വേദശാശ്രോക്തം തഥാ വേദാനുയായിനഃ । ശ്രോതുമിച്ഛന്തി സംതപ്താ ലോകാസ്ത്വന്മുഖതസ്തഥാ
വേദങ്ങളിലും വേദാനുയായികളുടെയും വാക്കുകൾ കേൾക്കാൻ ദുഃഖിതരായ ജനങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അതുപോലെ, നിന്റെ വായിൽ നിന്നുമുള്ള വചനങ്ങളും അവർ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
വേദാനാം ജനകസ്ത്വം ച വൈദികാനാം സതാമപി । പ്രഹ്മാദീനാം സുരാണാം ച മുനീനാം ജഗതാമപി
വേദങ്ങളുടെ ഉത്ഭവം നീയാണു, സന്മാർഗ്ഗത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന വൈദികർക്കും, ബ്രഹ്മാവിനും ദേവന്മാർക്കും, മുനികൾക്കും ലോകങ്ങൾക്കുമെല്ലാം നീയാണു ആദി.
ശ്രുതം യത്ത്വന്മുഖാമ്ഭോജാത്പ്രമാണം വചനാമൃതമ് । തേന ദേഹോഽഭിഷിക്തോ മേ വത്സവിച്ഛേദദാഹനഃ
നിന്റെ കമലപോലുള്ള വായിൽ നിന്നു കേൾക്കുന്ന വാക്കുകൾ സത്യവും അമൃതവും ആണ്. അതിനാൽ എന്റെ ശരീരം അനുസ്മരണത്താൽ അഭിഷിക്തമായിരിക്കുന്നു; മകനിൽ നിന്നുള്ള വേർപാടിന്റെ വേദന അതിനാൽ അകറ്റപ്പെടുന്നു.
സ്വപ്നേ യച്ഛരണാമ്ഭോജം സര്വകാമഫലപ്രദമ് । ബ്രഹ്മാദയോ ന പശ്യന്തി തദദ്യ ദൃഷ്ടിഗോചരമ്
സ്വപ്നത്തിൽ നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ കാണുന്നത് എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്നു. ബ്രഹ്മാവും മറ്റുള്ളവരും അതു കാണാറില്ല, എന്നാൽ ഇന്ന് അത് എന്റെ കാഴ്ചയിൽ എത്തി.
അതഃ പരം ത്വത്പദാബ്ജം ക്വ പശ്യാമി ച പാതകീ । വിണ്മൂത്രധാരീ ദേഹോ മേ നിബദ്ധശ്ച സ്വകര്മണാ
അതുകൊണ്ട്, പാപിയാകുന്ന ഞാൻ, എവിടെയായാലും നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ കാണാൻ കഴിയുമോ? വിണ് മൂത്രം ധരിക്കുന്ന ഈ ശരീരം സ്വകർമ്മത്തിൽ പറ്റിയിരിക്കുന്നു.
ഈദൃശം ച ദിനം വത്സ കദാ മമ ഭവിഷ്യതി । ത്വയാ ബ്രഹ്മാദിനാഥേന സംവാദോ മമ പാപിനഃ
കുഞ്ഞേ, ബ്രഹ്മാദികളുടേയും നാഥനായ നീയോടു, ഞാൻ പാപിയായ ഞാൻ, ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കാൻ എനിക്ക് അത്തരം ഒരു ദിവസം എപ്പോഴാകും വരിക?
കൃപാം കുരു കൃപാനാഥ മമ ദോഷം ക്ഷമസ്വ ച । വത്സബുദ്ധ്യാ ച ദുര്നീതം യത്കൃതം ച മഹേശ്വര
കൃപാനാഥാ, ദയവായി എന്നോട് കൃപ കാണിക്കണം; എന്റെ തെറ്റുകൾ ക്ഷമിക്കണം. കുട്ടിത്തം കൊണ്ടു ഞാൻ ചെയ്ത എല്ലാ തെറ്റുകളും മഹേശ്വരാ, നീ ക്ഷമിക്കണം.
ബ്രഹ്മേശശേഷമുനയോ ധ്യായന്തേ ത്വത്പദാമ്ബുജമ് । സരസ്വതീ ശ്രുതിര്യസ്യ സ്തവനേ ജഡതാം വ്രജേത്
ബ്രഹ്മാവും ഈശ്വരനും അനന്തനും മഹർഷിമാരും നിന്റെ കമലപാദങ്ങളിൽ ധ്യാനം ചെയ്യുന്നു; വേദങ്ങളായ സരസ്വതിയും, നിന്റെ സ്തുതിയിൽ, മിണ്ടാതാകുന്നു.
ഇത്യേവമുക്ത്വാ നന്ദശ്ച നിരാനന്ദഃ ശുചാഽഽകുലഃ । മൂര്ച്ഛാമാപ രുദിത്വാ ച പുത്രവിച്ഛേദവിഹ്വലഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, സന്തോഷം ഇല്ലാതെ, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയ നന്ദൻ, മകനിൽ നിന്നുള്ള വേർപാടിൽ വേദനിച്ച് കരഞ്ഞ്, അവൻ ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു.
സംത്രസ്തോ ഭഗവാന്കൃഷ്ണോ ബോധയാമാസ യത്നതഃ । പരമാധ്യാത്മികം ജ്ഞാനം ദദൌ തസ്മൈ ജഗത്പതിഃ
ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ ഭയപ്പെട്ട്, ശ്രദ്ധയോടെ അവനെ ഉണർത്തി; ലോകത്തിന്റെ നാഥൻ അവനു പരമാത്മജ്ഞാനം നൽകി.
ശ്രീഭഗവാനുവാച ഹേ നന്ദ ജനകശ്രേഷ്ഠ സര്വശ്രേഷ്ഠ വ്രജേശ്വര । ചേതനം കുരു കല്യാമ ജ്ഞാനം ച പരമം ശ്രൃണു
ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: നന്ദാ, പിതാക്കളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, എല്ലാവരിലും ഉത്തമനായ വ്രജപതിയേ, മനസ്സു ശാന്തമാക്കി, ഭാഗ്യവാനായ നീ, പരമജ്ഞാനം കേൾക്കു.
പരമാധ്യാത്മികം ജ്ഞാനം ജ്ഞാനിനാം ച സുദുല്രഭമ് । വേദശാസ്ത്രേ ഗോപനീയം തുഭ്യമേവ ദദാമ്യഹമ്
ഈ പരമാത്മജ്ഞാനം ജ്ഞാനികൾക്കു പോലും വളരെ അപൂർവമാണ്; വേദങ്ങളിലും ശാസ്ത്രങ്ങളിലും ഒളിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നതാണിത്. ഞാൻ ഇത് നിനക്കു മാത്രം നൽകുന്നു.
നിബോധ ശ്രൂയതാം നന്ദ സാനന്ദഃ സുസമാഹിതഃ । ജന്മമൃത്യുചരാവ്യാധിര്യദഭ്യാസാന്ന ജായതേ
നന്ദാ, സന്തോഷത്തോടും ഏകാഗ്രതയോടും കൂടി ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കു: ഇതിന്റെ അഭ്യാസം ചെയ്താൽ ജനനം, മരണം, വൃദ്ധാവസ്ഥ, രോഗം എന്നിവ ഉണ്ടാകില്ല.
സ്ഥിരോ ഭവ മഹാരാജ വ്രജനാഥ വ്രജം വ്രജ । ജ്ഞാനം ലബ്ധ്വാ സദാനന്ദഃ ശോകമോഹവിവര്ജിതഃ
മഹാരാജാവേ, വ്രജപതിയേ, നീ ദൃഢനായി വ്രജത്തിലേക്ക് മടങ്ങുക; ജ്ഞാനം ലഭിച്ചാൽ നീ എപ്പോഴും സന്തോഷത്തോടെയും ദുഃഖവും മായയും ഇല്ലാതെ ഇരിക്കും.
ജലബുദ്ബുദവത്സര്വം സംസാരം സചരാചരമ് । പ്രഭാതേ സ്വപ്നവന്മിഥ്യാ മോഹകാരണമേവ ച
സഞ്ചരിക്കുന്നതും അചഞ്ചലമായതുമായ ഈ സകല സാംസാരികം വെള്ളത്തിലെ കുച്ചിപ്പോലെയാണ്; പ്രഭാതത്തിൽ സ്വപ്നം പോലെ, അസത്യവും മായയുടെ കാരണവുമാണ്.
മിഥ്യാകൃത്രിമനിര്മാണഹേതുശ്ച പാഞ്ചഭൌതികഃ । മായയാ സത്യബുദ്ധ്യാ ച പ്രതീതിം ജായതേ നരഃ
അസത്യമായ, കൃത്രിമമായ സൃഷ്ടിയുടെ കാരണം ഈ അഞ്ചു ഭൂതങ്ങളാണ്; മായയും സത്യബോധവും കൊണ്ടാണ് മനുഷ്യൻ അതിനെ യാഥാർത്ഥ്യമായി കാണുന്നത്.
കാമക്രോധരോഭമോഹൈര്വേഷ്ടിതഃ സര്വകര്മസു । മായയാ മോഹിതഃ ശശ്വജ്ജ്ഞാനഹീനശ്ച ദുര്ബലഃ
കാമം, ക്രോധം, അഹങ്കാരം, മായ എന്നിവയാൽ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളിലും കുടുങ്ങി, മായയാൽ ഭ്രമിച്ചവൻ എപ്പോഴും ജ്ഞാനരഹിതനും ദുർബലനുമാണ്.
നിദ്രാതന്ദ്രാക്ഷുത്പിപാസാക്ഷമാശ്രദ്ധാദയാദിഭിഃ । ലജ്ജാ ശാന്തിര്ധൃതിഃ പുഷ്ടിസ്തുഷ്ടിശ്ചാഽഽഭിശ്ച വേഷ്ടിതഃ
നിദ്ര, മന്ദത്വം, വിശപ്പ്, ദാഹം, ക്ഷമ, വിശ്വാസം, ദയ, ലജ്ജ, ശാന്തി, ധൈര്യം, പോഷണം, തൃപ്തി, ഭയം എന്നിവയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
മനോബുദ്ധിചേതനാഭിഃ പ്രാണജ്ഞാനാത്മഭിഃ സഹ । സംസക്തഃ സര്വദേവൈശ്ച യഥാ വൃക്ഷശ്ച വായസൈഃ
മനസ്സ്, ബുദ്ധി, ചേതന, പ്രാണൻ, ജ്ഞാനം, ആത്മാവ് എന്നിവയിലൂടെ, എല്ലാ ദേവന്മാരോടും ചേർന്ന്, ഒരു വൃക്ഷം കാക്കകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ ബന്ധപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്നു.