കൃഷ്ണസ്തസ്മൈ വരം ദത്തവാ സ്വദാസ്യമതിദുര്ലഭമ് । മാല്യം ഗൃഹീത്വാ പ്രയയൌ രാജമാര്ഗേ വരം വരഃ
കൃഷ്ണൻ അവനു വളരെ ദുർലഭമായ തന്റെ സേവനം എന്ന വരം നൽകി; മാലകൾ വാങ്ങി, മഹാനായ കൃഷ്ണൻ രാജപഥത്തിൽ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
തതോ ദദര്ശ രജകം ബിഭ്രതം വസ്ത്രപുഞ്ജകമ് । അഹംകൃതിബലിഷ്ഠം ച സതതം യോവനോദ്വതമ്
അതിനുശേഷം ഒരു ധോബി വസ്ത്രക്കൂട്ടം എടുത്ത്, അഹങ്കാരവും ബലവും നിറഞ്ഞ്, യൗവനത്തിന്റെ അഭിമാനത്തോടെ നടക്കുന്നത് കൃഷ്ണൻ കണ്ടു.
വസ്ത്രം യയാചേ തം കൃഷ്ണോ വിനയേന മഹാമുനേ । സ തസ്മൈ ന ദദൌ വസ്ത്രം തമുവാച ച നിഷ്ഠുരമ്
കൃഷ്ണൻ വിനയത്തോടെ അവനോട് വസ്ത്രം ചോദിച്ചു, മഹർഷേ, പക്ഷേ അവൻ വസ്ത്രം കൊടുത്തില്ല, മറിച്ച് കഠിനമായി സംസാരിച്ചു.
ഗോരക്ഷകാണാം ത്വദ്യോഗ്യം വസ്ത്രമേതത്സുദുര്ലഭമ് । രാജയോഗ്യം ച ഹേ മൂഢ ഹേ ഗോപജനവല്ലഭ
അവൻ പറഞ്ഞു: 'ഈ വസ്ത്രം പശുപാലന്മാർക്ക് അർഹമായതും വളരെ അപൂർവവുമാണ്; രാജാവിനും അർഹമായതുമാണ്, മൂഢനേ, ഗോപജനങ്ങളുടെ പ്രിയനേ.'
ഗൃഹീത്വാ ഗോപകന്യാശ്ച കന്യാലോലുപ ലമ്പട । യദ്വിഹാരഃ കൃതസ്തത്ര വൃന്ദാരണ്യേഽപ്യരാജകേ
പശുപാലകനാരായ നീ, ഗോപകന്യകളെ കൂട്ടി, കന്യകളോടു മോഹംകണ്ടു, വൃന്ദാവനവനത്തിൽ രാജാവില്ലാത്തിടത്തും അവരോടൊപ്പം വിനോദം നടത്തി.'
ന ചാത്ര താദൃശം കര്മ രാജ്ഞഃ കംസസ്യ വര്ത്മംനി । വിദ്യമാനോഽത്ര രാജേന്ദ്രഃ ശാസ്താ ദുഷ്ടസ്യ തത്ക്ഷണമ്
'ഇവിടെ രാജാവായ കംസന്റെ ദേശത്ത് അങ്ങനെയുള്ള പ്രവൃത്തികൾ നടക്കാറില്ല; രാജാവ് ഇവിടെ ഉണ്ട്, രാജാധിരാജാ, ദുഷ്ടന്മാരെ ഉടൻ ശിക്ഷിക്കും.'
രജകസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ ജഹാസ മധുസൂദനഃ । ജഹാസ ബലദേവശ്ച സാക്രൂരോ ഗോപവര്ഗകഃ
ധോബിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് മധുസൂദനൻ ചിരിച്ചു; ബാലരാമനും, ആകൃരനും, ഗോപസംഘവും ചേർന്ന് ചിരിച്ചു.
തം നിഹത്യ ചപേടേന ജഗ്രാഹ വസ്ത്രപുഞ്ജകമ് । വസ്ത്രം സംധാരയാമാസ ശ്രീകൃഷ്ണഃ സഗണസ്തഥാ
കൃഷ്ണൻ അവനെ ഒരു തല്ലുകൊണ്ട് വീഴ്ത്തി, വസ്ത്രക്കൂട്ടം പിടിച്ചു; പിന്നെ ശ്രീകൃഷ്ണൻ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ആ വസ്ത്രങ്ങൾ വിതരണം ചെയ്തു.
രത്നയാനേന ഗോനോകം പാര്ഷദേര്വേഷ്ടിതേന ച । യയൌ രജകരാജശ്ച ധൃത്വാ ദിവ്യകലേവരമ്
രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച പശുവിൻ രഥത്തിൽ, സേവകരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, വസ്ത്രവർണ്ണക്കാരുടെ രാജാവു ദിവ്യമായ ശരീരം ധരിച്ച് യാത്രയായി.
ശശ്വദ്യൌവനയുക്തം ച ജരാമൃത്യുഹരം വരമ് । പീതവസ്ത്രസമായുക്തം സസ്മിതം ശ്യാമസുന്ദരമ്
അവന് എപ്പോഴും യൗവനം നിറഞ്ഞവനും, വയസ്സും മരണവും അകറ്റുന്ന അനുഗ്രഹം ലഭിച്ചവനും, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചും, പുഞ്ചിരിയോടെ, കറുത്തും മനോഹരനുമായും ആയിരുന്നു.
ബഭൂവ സോഽപി ഗോലോകേ പാര്ഷദേഷു ച പാര്ഷദഃ । കൃഷ്ണസ്യാഽഽഗമനം തത്ര സസ്മാര സതതം വശീ
അവനും ഗോലോകത്തിൽ സേവകരുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഒരു സേവകനായി മാറി; സ്വയം നിയന്ത്രണമുള്ളവനായി, അവിടേക്ക് കൃഷ്ണന്റെ വരവ് എപ്പോഴും ഓർത്തിരുന്നു.
അസ്തം ഗതോ ദിനകരോഽപ്യക്രൂരഃ സ്വഗൃഹം യയൌ । കൃഷ്ണസ്യാനുമതിം പ്രാപ്യ കൃഷ്ണോഽപി കസ്യചിദ്ഗൃഹമ്
സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചപ്പോൾ, അക്രൂരൻ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി; കൃഷ്ണന്റെ അനുമതി വാങ്ങി, കൃഷ്ണനും മറ്റൊരാളുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
വൈഷ്ണവസ്യ കുവിന്ദസ്യ തസ്മിന്നസ്തധനസ്യ ച । സാനന്ദോ നന്ദസഹിതോ ബലദേവാദിഭിര്യുതഃ
അവിടം ദരിദ്രനായ വൈഷ്ണവനായ കുവിന്ദന്റെ വീട് ആയിരുന്നു; സന്തോഷത്തോടെ, നന്ദനും ബാലരാമനും മറ്റുള്ളവരും കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
സ ഭക്തഃ പൂജയാമാസ പ്രണമ്യ ശ്രീനികേതനമ് । തസ്മൈ ദദൌ സ്വദാസ്യം ച വരം ബ്രഹ്മാദിദുര്ലഭമ്
ആ ഭക്തൻ കൃഷ്ണനെ ഭക്തിപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ചു ആരാധിച്ചു; കൃഷ്ണൻ അവനു തന്നെ സേവനം ചെയ്യാനുള്ള അനുഗ്രഹം, ബ്രഹ്മാവിനും മറ്റുള്ളവർക്കും അപൂർവമായ അനുഗ്രഹം, നൽകി.
പര്യങ്കേ സുഷുപുഃ സര്വേ ഭുക്ത്വാ മിഷ്ടാന്നസുത്തമമ് । നിദ്രാം ച ലേഭേ സാ കുബ്ജാ നിദ്രേശോഽപിയയൌ മുദാ
അവർക്കെല്ലാവരും രുചികരമായ നല്ല വിഭവങ്ങൾ കഴിച്ചു കിടക്കകളിൽ വിശ്രമിച്ചു; കുബ്ജയും ഉറക്കം കിട്ടി, ഉറക്കത്തിന്റെ ദേവനും സന്തോഷത്തോടെ അവിടെനിന്ന് പോയി.
ഗത്വാ ദദര്ശ കുബ്ജാം താം രത്നതല്പേ ച നിദ്രിതാമ് । ദാസീഗണൈഃ പരിവൃതാം സുന്ദരീം കമലാമിവ
അവിടെ ചെന്നു കൃഷ്ണൻ കുബ്ജയെ രത്നപ്പടുക്കയിൽ ദാസിമാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടും, കമലപൂവുപോലെ മനോഹരിയായും ഉറങ്ങുന്നതായി കണ്ടു.
ബോധയാമാസ താം കൃഷ്ണോ ന ദാസീസ്വപി നിദ്രിതാഃ । താമുവാച ജഗന്നാഥോ ജഗന്നാഥപ്രിയാം സതീമ്
കൃഷ്ണൻ അവളെ ഉണർത്തി, ദാസിമാർക്ക് ഉറക്കം തുടർന്നിരുന്നു; ലോകനാഥൻ തന്റെ പ്രിയയായ സതിയായ അവളോട് സംസാരിച്ചു.
ശ്രീഭഗവാനുവാച ത്യജ നിദ്രാം മഹാഭാഗേ ശൃങ്ഗാരം ദേഹി സുന്ദരി । പുരാ ശൂര്പണഖാ ത്വം ച ഭഗിനീം രാവണസ്യ ച
ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: മഹാഭാഗ്യേ, ഉറക്കം ഉപേക്ഷിച്ചു, സുന്ദരിയേ, സ്നേഹത്തിനായി വരിക; മുമ്പ് നീ രാവണന്റെ സഹോദരിയായ ശൂർപണഖയായിരുന്നു.
രാമജന്മനി മദ്ധേതോസ്ത്വയാ കാന്തേ തപഃ കൃതമ് । തപഃപ്രഭാവാന്മാം കാന്തം ഭജ ശ്രീകൃഷ്ണജന്മനി
രാമാവതാരത്തിൽ, എന്നെ പ്രാപിക്കാൻ നീ കഠിനതപസ്സു ചെയ്തിരുന്നു; ആ തപസ്സിന്റെ ഫലമായി, കൃഷ്ണജന്മത്തിൽ എന്നെ പ്രിയനായി സ്വീകരിക്കൂ.
അധുനാ സുഖസംയോഗം കൃത്വാ ഗച്ഛ മമാഽഽലയമ് । സുദുര്ലഭം ച ഗോലോകം ജരാസൃത്യുഹരം പരമ്
ഇപ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ ഐക്യമായ ശേഷം, എന്റെ വാസസ്ഥലമായ ഗോലോകത്തിലേക്ക് പോവൂ; അതു വളരെ അപൂർവവും, വയസ്സും മരണവും ഇല്ലാത്ത പരമസ്ഥലവുമാണ്.
ഇത്യുകത്വാ ശ്രീനിവാസശ്ച കൃത്വാതാമേവ വക്ഷസി । നഗ്നാം ചകാര ശൃങ്ഗാരം ചുമ്ബനം ചാപി കാമുകീമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ശ്രീകൃഷ്ണൻ അവളെ തന്റെ നെഞ്ചിൽ ചേർത്ത്, അവളെ വസ്ത്രമില്ലാതാക്കി, സ്നേഹത്തിൽ ലീനനായി, ആവേശത്തോടെ ചുംബിച്ചു.
സ സസ്മിതാ ച ശ്രീകൃഷ്ണം നവസംഗമലജ്ജിതാ । ചുചുമ്ബ ഗണ്ഡേ ക്രോഡേ തം ചകാര കമലാ യഥാ
പുതിയ ഐക്യത്തിൽ ലജ്ജയോടെ, പുഞ്ചിരിയോടെ, കുബ്ജ ശ്രീകൃഷ്ണനെ കവിളിലും കഴുത്തിലും ചുംബിച്ചു, കമലാദേവിയെപ്പോലെ.
സുരതേര്വിരതിര്നാസ്തി ദംപതീ രതിപണ്ഡിതൌ । നാനാപ്രകാരസുരതം ബഭൂവ തത്ര നാരദ
ആ ദമ്പതികൾക്ക് സ്നേഹവിനോദത്തിൽ ഇടവേളയില്ല; ഇരുവരും സ്നേഹകലയിൽ നിപുണരായതിനാൽ, നാനാതരം സ്നേഹവിനോദങ്ങൾ അവിടെ നടന്നു, നാരദാ.
സ്തനശ്രോണിയുഗം തസ്യാ വിക്ഷതം ച ചകാര ഹ । ഭഗവാന്നഖരൈസ്തീക്ഷ്ണൈര്ദശനൈരധരം വരമ്
കൃഷ്ണൻ അവളുടെ മുലയും കമരും നഖങ്ങളാൽ കുറുക്കളാക്കി; ദൈവം തീവ്രമായ പല്ലുകളും നഖങ്ങളും കൊണ്ട് അവളുടെ അധരത്തിൽ അടയാളങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി.
നിശാവസാനസമയേ വീര്യാധാനം ചകാര സഃ । സുഖസംഭോഗഭോഗേന മൂര്ച്ഛാമാപ ച സുന്ദരീ
രാത്രിയുടെ അവസാനം, കൃഷ്ണൻ തന്റെ ബീജം അവളിൽ നിക്ഷേപിച്ചു; ആനന്ദസമാഗമത്തിൽ കുബ്ജ മനസ്സില്ലാതെ വീണു.
തത്രാഽഽജഗാമതാം തന്ദ്രാ കൃഷ്ണവക്ഷഃസ്ഥലസ്ഥിതാമ് । ബുബുധേ ന ദിവാരാത്രം സ്വര്ഗ മര്ത്യ ജലം സ്ഥലമ്
അവിടെ, കൃഷ്ണന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്ന അവളെ ഉറക്കം പിടിച്ചു; അവൾക്ക് പകലോ രാത്രിയോ, സ്വർഗ്ഗമോ ഭൂമിയോ, വെള്ളമോ കരയോ ഒന്നും അറിയാനായില്ല.
സുപ്രഭാതാ ച രജനീ ബഭൂവ രജനീപതിഃ । പത്യുര്വ്യതിക്രമേണൈവ ലജ്ജയേവ മലീമസഃ
രാത്രി അത്യന്തം മനോഹരവും പ്രകാശമുള്ളതുമായി മാറി. രജനിയുടെ ഭർത്താവിന്റെ അക്രമം കണ്ടു ലജ്ജിച്ചുവെന്നപോലെ, അവളുടെ മലിനതയൊക്കെയും അകന്നു.
അഥാജഗാമ ഗോലോകാദ്രഥോ രത്നവിനിര്മിതഃ । ജഗാമ തേന തം ലോകം ധൃത്വാ ദിവ്യകലേവരമ്
അപ്പോൾ ഗോലോകത്തിൽ നിന്നൊരു രത്നങ്ങൾകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ രഥം എത്തി. ദിവ്യമായ ശരീരം ധരിച്ച് അവൾ ആ രഥത്തിൽ കയറി ആ ലോകത്തേക്ക് പോയി.
വഹ്നിശുദ്ധാം ശുകാധാനം രത്നഭൂഷണഭൂഷിതമ് । പ്രതപ്തകാഞ്ചനാഭാസം നിത്യം ജന്മാദിവര്ജിതമ്
അവളുടെ രൂപം അഗ്നിയിൽ ശുദ്ധമായതും, രത്നാഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞതും, ഉരുക്കിയ പൊന്നുപോലെ തിളങ്ങുന്നതും, ജനനം മുതലായ മാറ്റങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലാത്തതുമായിരുന്നു.
സാ ബഭൂവ ച തത്രൈവ ഗോപീ ചന്ദ്രമുഖീ മുനേ । ഗോപ്യഃ കതിവിധാസ്തസ്യാ ബഭൂവുഃ പരിചാരികാഃ
അവിടെ, മഹർഷേ, അവൾ ചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള മുഖമുള്ള ഒരു ഗോപിയായി മാറി. അനേകം ഗോപികൾ അവളെ സേവിക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.