സിദ്ധൈര്നിയുക്തം ശതകോടിലക്ഷൈകൈസ്ത്രികോടിലക്ഷൈശ്ച യുതം സ്വപാര്ഷദൈഃ
നൂറുകോടികളും ലക്ഷക്കണക്കിനും അധികം സിദ്ധന്മാർ അവിടെ സേവനത്തിനുണ്ടായിരുന്നു; കൂടാതെ മൂന്ന് കോടി ലക്ഷങ്ങൾ ശിവന്റെ സ്വന്തം അനുചിതരും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.
സുരദ്രുമൈര്വേഷ്ടിതമേവ സന്തതം മന്ദാരവൃക്ഷപ്രവരൈഃ സുപുഷ്പിതൈഃ
ദൈവിക വൃക്ഷങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ച് മനോഹരമായി പുഷ്പിച്ച മന്ദാരവൃക്ഷങ്ങൾ കൊണ്ട് ആ നഗരം എല്ലായ്പ്പോഴും ചുറ്റപ്പെട്ടിരുന്നു.
ദൃഷ്ട്വാ മുനിര്വിസ്മയമാപ മാനസേ കിം നാത്ര ചിത്രം സുരയോഗിനാം ഗുരൌ
ഇത് കണ്ടപ്പോൾ, മുനി അത്ഭുതത്തിൽ ആകുലനായി; ദൈവയോഗിമാരുടെ ഗുരുവിന്റെ അടുക്കൽ എന്താണ് അത്ഭുതമല്ലാത്തത്?
ദൂരേ സഭാമണ്ഡലമധ്യഗം ശിവം ദദര്ശ ശാന്തം ശിവദം മനോഹരമ്
ദൂരത്ത് നിന്ന്, സഭാമണ്ഡലത്തിന്റെ നടുവിൽ ശാന്തനും ശുഭം നൽകുന്നവനും മനോഹരനുമായ ശിവനെ മുനി കണ്ടു.
പ്രതപ്തഹേമാഭജടാധരം വിഭും ദിഗമ്ബരം ശുഭ്രമനന്തമക്ഷരമ് 1.25.
തിളങ്ങുന്ന പൊന്നുപോലെയുള്ള ജടകൾ ധരിച്ച, ദിശകളെ വസ്ത്രമാക്കി, ശുദ്ധനും അനന്തനും അക്ഷരനുമായ പ്രഭുവിനെ അവൻ കണ്ടു.
സുനീലകണ്ഠം ഭുജഗേന്ദ്രമണ്ഡിതം യോഗീന്ദ്രസിദ്ധേന്ദ്ര മുനീന്ദ്രവന്ദിതമ്
നീലനിറമുള്ള കഴുത്തും, രാജസർപ്പം അലങ്കാരമായി, യോഗിമാരുടെയും സിദ്ധന്മാരുടെയും മുനിമാരുടെയും വന്ദ്യനുമായ ശിവൻ അവിടെ ഇരുന്നു.
പ്രസന്നഹാസ്യാസ്യമനോഹരം വരം വിശ്വാശ്രയാണാം ശിവദം വരപ്രദമ്
പ്രസന്നമായ ചിരിയോടെ പ്രകാശിക്കുന്ന മുഖം, അതിമനോഹരം, ലോകത്തിന് ആശ്രയമായും ശുഭം നൽകുന്നവനും വരങ്ങൾ നൽകുന്നവനും ആയിരുന്നു.
ഗത്വാ സമീപം മുനിരേഷ ശൂലിനം നനാമ മൂര്ധ്നാ പുലകാങ്കവിഗ്രഹഃ
അടുത്തെത്തി, മുനി ത്രിശൂലധാരിയായ ശിവന് തലകുനിച്ച് നമസ്കരിച്ചു; അവന്റെ ശരീരം ആനന്ദത്തിൽ പുളകിതമായി.
ദൃഷ്ട്വാ മുനീന്ദ്രപ്രവരം ച സസ്മിതം വിധേഃ സുതം വേദവിദാം വരിഷ്ഠമ്
വേദങ്ങൾക്കിടയിൽ ശ്രേഷ്ഠനുമായ ബ്രഹ്മയുടെ പുത്രനായ മുനിപ്രഭുവിനെ ശിവൻ സ്നേഹപൂർവ്വം ചിരിച്ചു നോക്കി.
ദദൌ ച തസ്മൈ മുനയേ സ സംഭ്രമാദാലിങ്ഗനം ചാശിഷമാസനാദികമ്
ശിവൻ ആ മുനിക്ക് ആദരപൂർവ്വം അളിംഗനം, അനുഗ്രഹം, ഇരിപ്പിടം എന്നിവയും മറ്റു ആദരങ്ങളും നൽകി.
സദ്രത്നസിംഹാസനസുന്ദരേ പരശ്ചോവാസ ശമ്ഭുര്വരപാര്ഷദൈഃ സഹ
മനോഹരമായ രത്നസിംഹാസനത്തിൽ, ശിവൻ തന്റെ ശ്രേഷ്ഠ അനുചിതരോടൊപ്പം ഇരുന്നു.
ഗന്ധര്വരാജേന കൃതേന നാരദഃ സ്തോത്രേണ രമ്യേണ ശുഭപ്രദേന ച
ഗന്ധർവർരാജാവ് രചിച്ച, മനോഹരവും ശുഭം നൽകുന്നവുമായ സ്തോത്രം ഉപയോഗിച്ച് നാരദൻ ഭക്തിപൂർവ്വം ഗാനം നടത്തി.
ചകാര തത്രൈവ നിവേദനം ശിവേ മനോഽഭിലാഷം നിജകാമപൂരകേ
അവിടെത്തന്നെ, നാരദൻ ശിവനോട് തന്റെ മനസ്സിലെ ആഗ്രഹം വിനയപൂർവ്വം അറിയിച്ചു.
ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മവൈവര്തേ മഹാപുരാണേ ബ്രഹ്മഖണ്ഡേ സൌതിശൌനകസംവാദേ കൈലാസം പ്രതി നാരദാഗമനം നാമ പഞ്ചവിംശതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ, ശ്രീബ്രഹ്മവൈവർത മഹാപുരാണത്തിലെ ബ്രഹ്മഖണ്ഡത്തിൽ സൗതി-ശൗനകസംവാദത്തിൽ, 'നാരദന്റെ കൈലാസയാത്ര' എന്ന ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
സൌതിരുവാച ഹരം യയാചേ ദേവര്ഷിര്ധ്യാനം ച ജ്ഞാനമേവ ച
സൗതി പറഞ്ഞു: ദേവർഷിയായ നാരദൻ ഹരനോടു ധ്യാനവും ജ്ഞാനവും അപേക്ഷിച്ചു.
സ്തോത്രം ച കവചം മന്ത്രം ധ്യാനം പൂജാവിധിം തഥാ
സ്തോത്രം, കവചം, മന്ത്രം, ധ്യാനം, പൂജാവിധി എന്നിവയും അവൻ ചോദിച്ചു.
സര്വം പ്രാപ്യ മുനിശ്രേഷ്ഠഃ പരിപൂര്ണമനോരഥഃ
എല്ലാം നേടിയ മഹാമുനി തന്റെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റി സാന്തോഷ്യത്തോടെ നിറഞ്ഞു നിന്നു.
നാരദ ഉവാച സ്വധര്മപാലനം നിത്യം യതോ ഭവതി നിത്യശഃ
നാരദൻ പറഞ്ഞു: സ്വന്തം കർത്തവ്യം എല്ലായ്പ്പോഴും അനുഷ്ഠിച്ചാൽ സ്ഥിരമായ ലാഭം ലഭിക്കും.
ശ്രീമഹേശ്വര ഉവാച സൂക്ഷ്മേ സഹസ്രപത്രേ സ്വേ നിര്മലേ ഗ്ലാനിവര്ജിതേ
ശ്രീ മഹേശ്വരൻ പറഞ്ഞു: സൂക്ഷ്മവും നിർമ്മലവും മായമില്ലാത്ത ആയിരം ദളങ്ങളുള്ള കമലത്തിൽ—
രാത്രിവാസം പരിത്യജ്യ ഗുരും തത്രൈവ ചിന്തയേത്
രാത്രിയുടെ വാസം ഉപേക്ഷിച്ച്, അങ്ങേയറ്റം ഗുരുവിനെ അവിടെയേ തന്നെ ധ്യാനിക്കണം.
പ്രസന്നവദനം ശാന്തം പരിതുഷ്ടം നിരന്തരമ്
പ്രസന്നമായ മുഖം, ശാന്തതയും സതതം തൃപ്തിയും നിറഞ്ഞവനായി—
ധ്യാത്വൈവം ഗുരുമാരാധ്യ ഹൃത്പദ്മേ നിര്മലേ സിതേ
ഇങ്ങനെ ധ്യാനിച്ച്, ഹൃദയത്തിലെ നിർമ്മലവും വെളുത്തതുമായ കമലത്തിൽ ഗുരുവിനെ ആരാധിക്കണം.
യസ്യ ദേവസ്യ യദ്ധ്യാനം യദ്രൂപം തദ്വിചിന്തയേത്
ഏത് ദേവതയാണോ, അവർക്കു വേണ്ടിയുള്ള ധ്യാനവും രൂപവും അതേപോലെ മനസ്സിൽ ചിന്തിക്കണം.
ആദൌ ധ്യാത്വാ ഗുരും നത്വാ സംപൂജ്യ വിധിപൂര്വകമ് 1.26.
ആദ്യമായി ഗുരുവിനെ ധ്യാനിച്ച്, വന്ദിച്ച്, നിർദ്ദിഷ്ടവിധിയിൽ പൂജിക്കണം.
ഗുരുപ്രദര്ശിതോ ദേവോ മന്ത്രപൂജാവിധിര്ജപഃ
ഗുരു കാണിച്ച ദേവതയും, മന്ത്രപൂജയുടെ വിധിയും, ജപവും—
ഗുരുര്ബ്രഹ്മാ ഗുരുര്വിഷ്ണുര്ഗുരുര്ദേവോ മഹേശ്വരഃ
ഗുരു ബ്രഹ്മാവാണ്, ഗുരു വിഷ്ണുവാണ്, ഗുരു ദൈവമായ മഹേശ്വരനാണ്.
ഗുരുര്വായുശ്ച വരുണോ ഗുരുര്മാതാ പിതാ സുഹൃത്
ഗുരു വായുവും വരുണനും ആണ്; ഗുരു അമ്മയും അച്ഛനും സുഹൃത്തും ആണ്.
അഭീഷ്ടദേവേ രുഷ്ടേ ച സമര്ഥോ രക്ഷണേ ഗുരുഃ
ആഗ്രഹിച്ച ദേവൻ കോപിച്ചാൽ, രക്ഷിക്കാൻ കഴിയുന്നത് ഗുരുവിനേ മാത്രമാണ്.
യസ്യ തുഷ്ടോ ഗുരുഃ ശശ്വജ്ജയസ്തസ്യ പദേ പദേ
ഗുരു സന്തുഷ്ടനാകുന്നവന് എല്ലായിടത്തും എല്ലായ്പ്പോഴും വിജയം ലഭിക്കും.
ന സംപൂജ്യ ഗുരും ദേവം യോ മൂഢഃ പൂജയേദ് ഭ്രമാത്
ഗുരുവിനെ ആദരിക്കാതെ ദേവനെ പൂജിക്കുന്നവൻ, ഭ്രമത്തിൽ ആകുന്ന ഒരു മൂഢനാണ്.