കലങ്കരൂപമിന്ദ്രസ്യ തച്ചക്ഷുര്നികരം പരമ് । യഥാ ചനദ്രേ കലങ്കശ്ച താനകാഹരണാദഭൂത്
ഇന്ദ്രന്റെ ശരീരത്തിലെ ആ അടയാളങ്ങൾ ആയിരം കണ്ണുകളായി മാറി. അതുപോലെ ചന്ദ്രനിൽ അമൃതം എടുത്തതുകൊണ്ട് ഒരു അടയാളം ഉണ്ടായി.
നാരദ ഉവാച ബ്രഹ്മന് കേന പ്രഗാരേണ ജഹാര ഗൌതമപ്രിയാമ് । മഹാസതീസമഹല്യാം ച പൂജ്യാം ഭുവനപാദനീമ്
നാരദൻ ചോദിച്ചു: ബ്രാഹ്മണാ, എങ്ങനെയാണ് ഇന്ദ്രൻ ഗൗതമന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളായ മഹാസതിയായ അഹല്യയെ, ലോകനാഥന്മാർ ആദരിക്കുന്നവളെ, സ്വന്തമാക്കിയതെന്ന്?
ശുദ്ധാശായാം മഹാഭാഗാം നിര്മലാം കമലാകലാമ് । ഏതദ്വേദിതുമിച്ഛാമി വദ വേദവിദാം വര
വേദം അറിയുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, മനസ്സ് ശുദ്ധിയുള്ള, മഹാഭാഗ്യശാലിയായ, മിനുക്കമില്ലാത്ത, മഹാലക്ഷ്മിയുടെ അംശമായ ആളെക്കുറിച്ച് ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ദയവായി എന്നോട് പറയൂ.
നാരായണ ഉവാച പുഷ്കരേ തീര്ഥയാത്രായാം സൂര്യപര്വണി നാരദ । തത്രാഽഽഗതാമഹല്യാം ച ദദര്ശ പാകശാസനഃ
നാരായണൻ പറഞ്ഞു: നാരദാ, പുഷ്കരക്ഷേത്രത്തിൽ സൂര്യപർവ്വദിനത്തിൽ തീർത്ഥയാത്രയ്ക്കിടെ, ദേവന്മാരുടെ അധിപൻ അഹല്യയെ അവിടെ വന്നതും കണ്ടു.
സുസ്മിതാം സുദര്തീ ശാന്താം പീനക്ഷോണിപയോധരാമ് । മ്രര്ച്ഛാമവാപ ചേന്ദ്രശ്ച ദൃഷ്ടിമാത്രേണ തത്ത്ക്ഷണാത്
അവളെ, മധുരമായി പുഞ്ചിരിയോടെ, ആഴമായ ദു:ഖത്തിൽ, സമാധാനത്തോടെ, പുഷ്ടിയുള്ള കനത്ത വക്ഷസ്സും ഭൂമിപോലെയുള്ള കവിളുകളും ഉള്ളവളായി കണ്ടപ്പോൾ, ഇന്ദ്രൻ കാഴ്ചയിലുടൻ തന്നെ മനസ്സു മങ്ങിപ്പോയി.
അഥാപരദിനേ താം ച ദൃഷ്ട്വാ സന്ദാകിനീ തടേ । ഏകാകിനീം സുസ്മിസാം ച സ്നാതീം നഗ്നാം സലജ്ജിതാമ്
അടുത്ത ദിവസം, സന്ധാകിനി നദിയുടെ തീരത്ത്, അവളെ ഒറ്റയ്ക്കും, മൃദുവായി പുഞ്ചിരിയോടെ, നഗ്നയായി, ലജ്ജയോടെ കുളിക്കുന്നതും കണ്ടു.
ദൃഷ്ട്വാ ശ്രോണിം സ്തനയുഗമതീവ വിപുലം ഹരിഃ । മൂര്ച്ഛമവാപ കാമാര്തോ ജഹാര ചേതനാം പുനഃ
അവളുടെ വിശാലമായ കവിളുകളും പുഷ്ടിയുള്ള വക്ഷസ്സും കണ്ടപ്പോൾ, ഹരിക്ക് കാമം പിടിച്ചെടുത്തു, വീണ്ടും അവൻ ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു.
ക്ഷണേന ചേതനാം പ്രാപ്യ ഗത്വാ കാമീ തദന്തികമ് । ഉവാച ശ്ലക്ഷ്ണയാ വാചാ വിനയേന പതിവ്രതാമ്
ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ബോധം തിരികെ കിട്ടി, കാമത്തിൽ ആകുലനായി അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു, വിനയപൂർവ്വം മൃദുവായ വാക്കുകളിൽ ഭർത്തൃഭക്തയായ അവളോട് പറഞ്ഞു.
മഹേന്ദ്ര ഉവാച അഹോ ഗുണമഹോ രൂപമഹോ കിം വാ നവം വയഃ । അഹോ കിം വാ മുഖശ്രീസ്തേ ശരച്ചന്ദ്രം വിനിന്ദതീ
മഹേന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: അയ്യോ, എത്ര ഗുണം! എത്ര സൗന്ദര്യം! എത്ര യൗവനം! അയ്യോ, നിന്റെ മുഖച്ഛായ autumn-ൽ ഉള്ള ചന്ദ്രനെ പോലും മറികടക്കുന്നു.
അഹോകടാക്ഷം കുടിലം പുംസാം ചിത്തവികര്ഷണമ് । കിമഹോ ലോചനം പദ്മപ്രഭാമോചനമീപ്സിതമ്
അയ്യോ, നിന്റെ കണികാഴ്ച എത്ര വക്രവും, പുരുഷന്മാരുടെ മനസ്സിനെ ആകർഷിക്കുന്നതുമാണ്! അയ്യോ, നിന്റെ കണ്ണുകൾ, താമരപ്പൂവിന്റെ പ്രകാശം വിടർത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെയാണ്.
ഗമനം രമണീയം ച ഗചഖഞ്ജനഭഞ്ജനമ് । അഹോ വാക്യം സുമധുരം പീയൂഷാദപി ദുര്ലഭമ്
നിന്റെ നടപ്പ് അത്ര മനോഹരമാണ്, ഹംസയുടെയും ആനയുടെയും അഭിമാനം തകർക്കുന്നു; അയ്യോ, നിന്റെ വാക്കുകൾ അത്ര മധുരം, അമൃതത്തേക്കാൾ അപൂർവം.
കിമഹോ വിപുലശ്രോണീ കാമാധാരാ മനോഹരാ । കാമദാ കാമുകായൈവ മുനിമാനസമോഹിനീ
അയ്യോ, എത്ര വിശാലമായ കവിളുകൾ, ആഗ്രഹത്തിന്റെ ആധാരവും മനോഹരവുമാണ്; കാമുകന്മാർക്ക് ആനന്ദം നൽകുന്നവളും, മുനികളുടെ മനസ്സും കവർന്നെടുക്കുന്നവളുമാണ് നീ.
അതീവ കഠിനാ പീനാ രമ്ഭാസ്ച മ്ഭവിഡമ്ബിതാ । അഹോ നിതമ്ബയുഗുലം വര്തുലം ചന്ദ്രബിമ്ബവത്
അത്യന്തം കഠിനവും പുഷ്ടിയുമാണ്, വാഴക്കുരുമ്പിനെ പോലും ലജ്ജിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ; അയ്യോ, നിന്റെ ഇരട്ട കവിളുകൾ വട്ടമായ ചന്ദ്രബിംബംപോലെയാണ്.
ശ്രീയുക്തം ശ്രീഫലയുഗതുല്യം തേ സ്തനയുഗ്മകമ് । അത്യുന്നതം സുകഠിനം ത്രൈലോക്യചിത്തമോഹനമ്
നിന്റെ ഇരട്ട വക്ഷസ്സുകൾ ഐശ്വര്യത്തോടുകൂടിയതും, ഭാഗ്യഫലങ്ങളോടു തുല്യവുമാണ്; അത്യന്തം ഉയർന്നതും കഠിനവുമാണ്, മൂന്നു ലോകത്തെയും മനസ്സിനെ ആകർഷിക്കുന്നു.
അഹോ കിം വാ തപസ്തേപേ ഗൌതമശ്ച തപോധനഃ । സംപ്രാപ യത്ഫലേനൈവ സുദതീം സുന്ദരീം വരാമ്
അയ്യോ, ഗൗതമൻ എത്ര വലിയ തപസ്സ് ചെയ്തു, അതിന്റെ ഫലമായി ഇങ്ങനെ മനോഹരമായ, മധുരപുഞ്ചിരിയുള്ള സുന്ദരിയെ ലഭിച്ചു?
നിഷേവ്യ പ്രകൃതിം ദുര്ഗാ വിഷ്ണുമായാം സനാതനീമ് । ലക്ഷ്മീം ച ലക്ഷ്മീസദൃശീമീദൃശീം പ്രാപ പദ്മിനീമ്
ദുർഗ്ഗയെ, വിഷ്ണുവിന്റെ ശാശ്വതമായ മായയെ, ലക്ഷ്മിയെ, ലക്ഷ്മിയോടു തുല്യവളെ സേവിച്ചുകൊണ്ട്, ഇങ്ങനെയുള്ള താമരപോലെയുള്ള സ്ത്രീയെ ഗൗതമൻ നേടി.
സുകോമലാം സുവദനാം ലലനാം നലിനാനനാമ് । ശുദ്ധാം ച സുദതീം ശ്യാമാം ന്യഗ്രോധദലമധ്യമാമ്
അത്യന്തം സുന്ദരമായ മുഖവും, താമരപോലെയുള്ള മുഖവും, ശുദ്ധിയുള്ളതും, മധുരപുഞ്ചിരിയുള്ളതും, കറുത്ത നിറമുള്ളതും, ആൽമരയിലപോലെയുള്ള തോളുമുള്ളവളുമാണ് നീ.
ത്വത്പാലനം ച ജാനാമികാമശാസ്ത്രവിചക്ഷണഃ । കാമോ വാ കാമുകശ്ചന്ദ്ര കിം ത്വാ ജാനാതി ഗൌതമഃ
കാമശാസ്ത്രത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവനായി ഞാൻ നിന്നെ എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കാമെന്ന് അറിയാം; എന്നാൽ ഗൗതമൻ, കാമദേവൻ, അല്ലെങ്കിൽ ചന്ദ്രൻ പോലും നിന്നെ എനിക്ക് പോലെ അറിയുമോ?
മാം പ്രശംസന്തി നിത്യം തേ കാമശാസ്ത്രവിചക്ഷണാഃ । ഉര്വശ്യാദ്യശ്ചാപ്സരസോ മാം പ്രശംസന്തി സംതതമ്
കാമശാസ്ത്രത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവർ എപ്പോഴും എന്നെ പ്രശംസിക്കുന്നു; ഉർവശിയും മറ്റു അപ്സരസുകളും എന്നെ നിരന്തരം പ്രശംസിക്കുന്നു.
ദാസിം കൃത്വാ ച ദാസ്യാമി ശചീം തുമ്യം വരാനനേ । ത്രൈലോക്യലക്ഷ്മീ വിപുലാം ഗൃഹണ ത്യജ ഗൌതമമ്
ശചിയെ ദാസിയായി മാറ്റി ഞാൻ അവളെ നിന്നെക്കായി തരാം, മനോഹരമുഖിയായവളേ; മൂന്നു ലോകത്തെയും ഐശ്വര്യം സ്വീകരിക്കൂ, ഗൗതമനെ ഉപേക്ഷിക്കൂ.
അനഭിജ്ഞം കാമശാസ്ത്രേ ദുര്ബലം ച തപസ്വിനമ് । അവ്യവാഹാര്യ നിഷ്കാമം നാരായണപരായണമ്
സ്നേഹകലയിൽ അജ്ഞനായ, തപസ്സിൽ ദുർബലനായ, ലോകവ്യവഹാരങ്ങൾക്ക് അയോഗ്യനായ, ആഗ്രഹമില്ലാത്ത, നാരായണഭക്തനായ ഒരാളെ—
അവിദഗ്ധോ വിധാതാ ച യോജയാമാമ യോഽക്ഷമമ് । ഈദൃശീം കാമുകീം രമ്യാം ദദാതി ച തപസ്വിനേ
അവിജ്ഞാനിയായ സ്രഷ്ടാവ് പോലും, ഇങ്ങനെ അയോഗ്യനായ ഒരു പുരുഷനോട്, ആസക്തിയും സൗന്ദര്യവും ഉള്ള സ്ത്രീയെ ചിലപ്പോൾ ചേർക്കുന്നു, ആ സ്ത്രീയെ ആ തപസ്വിക്ക് നൽകുന്നു.
ഇത്യുക്ത്വാ കാമുകഃ ശക്രഃ പപാത ചരണേ മൃദാ । തമുവാച മഹാസധ്വീ വേദോക്തം ച യഥൌചിതമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ആസക്തനായ ഇന്ദ്രൻ അവളുടെ കാലിൽ വീണു; മഹാസതിയായ അവൾ, വേദപ്രകാരമുള്ളതുപോലെ, അവനോട് പറഞ്ഞു.
അഹല്യോവാച അഭാഗ്യാദ്ബ്രഹ്മണശ്ചാപി മരീചേശ്ച തപസ്വിനഃ । അഭാഗ്യാത്കശ്യപസ്യാപി ത്വം പുത്രഃ പാപമാനസഃ
അഹല്യ പറഞ്ഞു: ഭാഗ്യക്കുറവുകൊണ്ടാണ് നീ ബ്രഹ്മാവിന്റെയും, തപസ്സുകാരനായ മരീചിയുടെയും, ഭാഗ്യരഹിതനായ കശ്യപന്റെയും മകനായി ജനിച്ചത്—എങ്കിലും നിന്റെ മനസിൽ പാപം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
കിം തജ്ജപേന തപസാ മൌനേന ച വ്രതേന ച । സുരാര്ചനേന തീര്ഥേന സ്ത്രീഭിര്യസ്യ മനോഹൃതമ്
സ്ത്രികളാൽ മനസ്സ് ആകർഷിക്കപ്പെട്ടവർക്കു ജപം, തപസ്സ്, മൗനം, വ്രതം, ദേവാരാധന, തീർത്ഥയാത്ര—ഇവയൊന്നിനും എന്ത് പ്രയോജനം?
സ്ത്രീരൂപം നിര്മിതം സൃഷ്ടൌ മോഹായ കാമിനാം മനഃ । അന്യഥാ ന ഭവേത്സൃഷ്ടിഃ സ്രഷ്ടാ തേനേ പുരാഽഽജ്ഞയാ
കാമഭാവമുള്ളവരുടെ മനസ്സ് മോഹിപ്പിക്കാൻ സ്ത്രീരൂപം ലോകത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതാണ്; ഇല്ലെങ്കിൽ സൃഷ്ടി നടക്കുമായിരുന്നില്ല—അങ്ങനെ സ്രഷ്ടാവ് ആദിയിൽ തന്നെ നിർദ്ദേശിച്ചു.
സര്വ മായാകരണ്ഡശ്ച ധര്മമാര്ഗാര്ഗലം നൃണാമ് । വ്യവധാനം ച തപസാം ദോഷാണാമാശ്രയം പരമ്
സ്ത്രീയാണു എല്ലാ മായയുടെ തേൻ, മനുഷ്യർക്കു ധർമ്മമാർഗത്തിൽ തടസ്സം, തപസ്സിന് തടയിടം, ദോഷങ്ങളുടെ പരമാശ്രയം.
കര്മബന്ധനിബദ്ധാനാം നിഗഡം കഠിനം സ്മൃതമ് । പ്രദീപരൂപം കീടാനാം മീനാനാം ബഡിശം യഥാ
കർമബന്ധത്തിൽ കുടുങ്ങിയവർക്കു സ്ത്രീയാണു കഠിനമായ കെട്ട്, ജ്വാലയ്ക്ക് കീടങ്ങൾപോലെയും, മീനുകൾക്ക് വലപോലെയും.
വിഷകൃമ്ഭം ദുഗ്ധമുഖമാരമ്ഭേ മധുനോപമമ് । പരിണാമേ ദുഃഖബീജം സോപാനം നരകസ്യ ച
പാലിനുള്ളിൽ മറഞ്ഞ വിഷംപോലെയും, ആദിയിൽ തേൻപോലെ മധുരവും, അവസാനം ദു:ഖത്തിന്റെ വിത്തും നരകത്തിലേക്കുള്ള പടവുമാണ് അവൾ.
ഋഷയഃ സനകാദ്യാശ്ച നോദ്വാഹം ചക്രുരീപ്സിത്മ് । പരസ്ത്രീഷു മനോ യേഷാം തേഷാം സര്വ ച നിഷ്ഫലമ്
സനകാദിമുനികൾ വിവാഹം കഴിച്ചില്ല; മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയിലേക്കു മനസ്സുള്ളവർക്കു എല്ലാം വ്യർത്ഥമാണ്.