വാക്പതേര്വചനം ശ്രുത്വാ ഗത്വോവാച നൃപം തദാ । ദൂതസ്യ വചനം ശ്രുത്വാ പ്രഹസ്യോവാച കിംകരമ്
വാക്പതിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട ദൂതൻ രാജാവിനെ സമീപിച്ചു പറഞ്ഞു. ദൂതന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജാവ് ചിരിച്ച് തന്റെ സേവകനോടു പറഞ്ഞു:
ഗച്ഛ ഗച്ഛ ത്വരന് ഗച്ഛ സപ്തര്ഷീഞ്ഛീഘ്രമാനയ । ഉപായം ച കരിഷ്യാമി തൈഃ സാര്ധം സാപ്രതം ചര
പോ, പോ, വേഗം പോ! ഏഴു മഹർഷിമാരെയും ഉടൻ കൊണ്ടുവാ. അവരോടൊപ്പം ഞാൻ വേണ്ട ക്രമീകരണം ചെയ്യും; നീയും അവരോടൊപ്പം ഉടൻ പ്രവർത്തിക്കണം.
നൃപസ്യ വചനം ശ്രുത്വാ ഗത്വാ ദൂതസ്തദന്തിസമ് । ഉവാച സര്വാംസ്തത്രൈവ യഥോക്തം നഹുഷേണ ച
രാജാവിന്റെ ആജ്ഞ കേട്ട ദൂതൻ മഹർഷിമാരുടെ അടുത്ത് പോയി നഹുഷൻ പറഞ്ഞതുപോലെ എല്ലാം അവർക്കു അറിയിച്ചു.
ദൂതസ്യ വചനം ശ്രുത്വാ യയുഃ സപ്തര്ഷയോ മുദാ । രാജാ ദൃഷ്ട്വാ ച താന്സര്വാന്നനാമോവാച സാദരമ്
ദൂതന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഏഴു മഹർഷിമാർ സന്തോഷത്തോടെ പുറപ്പെട്ടു; അവരെല്ലാം കണ്ട രാജാവ് ആദരപൂർവ്വം വണങ്ങി സംസാരിച്ചു.
നഹുഷ ഉവാച യൂയം ച ബ്രഹ്മണഃ പുത്രാ ജ്വലന്തോ ബ്രഹ്മതേജസാ । ബ്രഹ്മണഃ മദൃശാഃ സര്വേ സതതം ഭക്തവത്സലാഃ
നഹുഷൻ പറഞ്ഞു: നിങ്ങൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രന്മാർ, ബ്രഹ്മതേജസ്സിൽ പ്രകാശിക്കുന്നവർ; എപ്പോഴും എന്റെ പോലുള്ളവരോടു ഭക്തിയുള്ളവരാണ് നിങ്ങൾ എല്ലാവരും.
നാരായണപരാഃ ശശ്വച്ഛുദ്ധസത്തവസ്വരൂപിണഃ । മോഹമാത്സര്യഹീനാശ്ച ദര്പാഹംകാരവര്ജിതാഃ
നിങ്ങൾ എല്ലാവർഷവും നാരായണഭക്തരായി, ശുദ്ധമായ സത്വസ്വഭാവമുള്ളവരും, മോഹവും അസൂയയും ഇല്ലാത്തവരും, അഹങ്കാരവും ഗർവവും വിട്ടവരുമാണ്.
നാരായണസമാഃ സര്വേ തേജസാ യശസാ സദാ । ഗുണേന കൃപയാ പ്രേമ്ണാ വരദാനേന നിശ്ചിതമ്
നിങ്ങൾ എല്ലാവരും തേജസ്സിലും മഹിമയിലും നാരായണനോട് തുല്യരാണ്; ഗുണത്തിലും ദയയിലും സ്നേഹത്തിലും വരപ്രദാനത്തിലും നിങ്ങൾ ഉറപ്പായും സമ്പന്നരാണ്.
ഇത്യുക്തവാ പ്രണതോ രാജാ തുഷ്ടാവ ച രുരോദ ച । ദൃഷ്ടവാ തേ കാതരം ഭൂപമൂചുഃ പരഹിതൈഷിണഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ രാജാവ് വണങ്ങി, മഹർഷിമാരെ സ്തുതിച്ചും കരഞ്ഞും നിന്നു; രാജാവിനെ വിഷമത്തോടെ കണ്ട മഹർഷിമാർ, മറ്റുള്ളവരുടെ ക്ഷേമം ആഗ്രഹിച്ചവരായി, സംസാരിച്ചു.
ഋഷയ ഊചുഃ വരം പൃണീഷ്വ ഹേ വത്സ യത്തേ മനസി വാഞ്ഛിതമ് । സര്വം ദാതും വയം ശക്താ നാസാര്ധ്യ നശ്ച കിംചന
മഹർഷിമാർ പറഞ്ഞു: മകനേ, നിന്റെ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തും വേണമെന്നു ചോദിക്കൂ; ഞങ്ങൾക്കു എല്ലാം നൽകാൻ കഴിയും — ഞങ്ങൾക്കു ഒന്നും ദുഷ്കരമോ കുറവോ ഇല്ല.
ഇന്ദ്രത്വം വാ മനുത്വം വാ ചിരായുര്വാ തതഃ പരമ് । സപ്തദ്ധീപേശ്വരത്വം ചാപ്യതീവ സുചിരം സുഖമ്
ഇന്ദ്രപദവിയോ, മനുപദവിയോ, അതിലുമേറെ ദീർഘായുസോ, ഏഴു ദ്വീപുകളുടെയും രാജത്വമോ, അത്യന്തം ദീർഘവും സന്തോഷകരവുമായ ജീവിതമോ —
അഥാപി സര്വസിദ്ധിത്വം സര്വൈശ്വര്യ സുദുര്ലഭമ് । മുക്തിം വാ ഹരിഭക്തിം വാ തപസാ യാ സുദുര്ലഭാ
അല്ലെങ്കിൽ എല്ലാ സിദ്ധികളും, അപൂർവമായ സമ്പത്തും, മോക്ഷമോ, ഹരിയിലേക്കുള്ള ഭക്തിയോ — അതെല്ലാം തപസ്സിലൂടെ പോലും പ്രാപിക്കാൻ ദുഷ്കരമായതാണെങ്കിലും —
കിമീപ്സിതം തേ ഹേ വത്സ ബ്രൂഹി നഃ സാംപ്രതം മുദാ । സര്വ തുമ്യം പ്രദായൈവ യാസ്യാമസ്തപസേ മുദാ
നിനക്ക് എന്താണ് ആഗ്രഹം, മകനേ? സന്തോഷത്തോടെ ഇപ്പോൾ ഞങ്ങളോട് പറയൂ. നിനക്ക് എല്ലാം നൽകി ഞങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ വീണ്ടും തപസ്സിൽ തിരികെ പോകാം.
യുഗലക്ഷസമം യച്ച ക്ഷണം കൃഷ്ണാര്ചനം വിനാ । തദ്ദിനം ദുര്ദിനം യത്തദ്ധ്യാനസേവനവര്ജിതമ്
കൃഷ്ണനെ ആരാധിക്കാതെ ഒരു യುಗം തുല്യമായ ഒരു നിമിഷം പോലും ചെലവഴിച്ചാൽ ആ ദിവസം ദുർദിനമാണ് — ധ്യാനവും സേവനവും ഇല്ലാത്ത ദിനം.
വിനാ തത്സേവനം യോ ഹി വിഷയാന്യം ച വാഞ്ഛതി । വിഷമത്തി പ്രണാശായ വിഹായാമൃതമീപ്സിതമ്
ആ സേവനം ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റെന്തെങ്കിലും ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ, അമൃതം ഉപേക്ഷിച്ച് വിഷം കഴിക്കുന്നവനാണ്, അതുകൊണ്ട് തനിക്കു നാശം വരുത്തുന്നു.
ബ്രഹ്മാ ശിവശ്ച ധര്മശ്ച വിഷ്ണുശ്ചാപി മഹാന്വിരാട് । ഗണേശശ്ച ദിനേശശ്ച ശഷേശ്ച സനകാദയഃ
ബ്രഹ്മാവും ശിവനും ധർമ്മനും മഹാവിശാലനായ വിഷ്ണുവും ഗണപതിയും സൂര്യനും ചന്ദ്രനും സനകാദിമാരും —
ഏതേ യച്ചരണമ്ഭോജം ധ്യായന്തേഽഹര്നിശം മുദാ । ജന്മമൃത്യുജരാവ്യാധിഹരം തന്നിരതാ വയമ്
ഇവരെല്ലാവരും, ജനനം, മരണം, വയസ്സു, രോഗം എന്നിവ നീക്കുന്ന ആ പാദപദ്മങ്ങളെ പകലും രാത്രിയും സന്തോഷത്തോടെ ധ്യാനിക്കുന്നു; ഞങ്ങളും അതിൽ ലീനരായവരാണ്.
തേഷാം ച വചനം ശ്രൃത്വാ താനുവാച നൃപേശ്വരഃ । സ ലജ്ജിതോ നമ്രവക്ത്ര മായാമോഹിതമാനസഃ
അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, രാജാധിരാജൻ ലജ്ജയിൽ തല താഴ്ത്തി, മനസ്സ് മായാമോഹത്തിൽ അകപ്പെട്ട്, അവരോട് മറുപടി പറഞ്ഞു.
നഹഷ ഉവാച സര്വ ദാതും സമര്ഥാശ്ച യൂയം ച ഭക്തവത്സലാഃ । അധുനാ ദേഹി (ദത്ത) മേ തൂര്ണം ശചീദാനമഭീപ്സിതമ്
നഹുഷൻ പറഞ്ഞു: നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാം നൽകാൻ കഴിയും, ഭക്തന്മാരോടു സ്നേഹമുള്ളവരുമാണ് നിങ്ങൾ. ഇപ്പോൾ എനിക്ക് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ശചിയുടെ ദാനം ഉടൻ തന്നേ നൽകൂ.
സപ്തര്ഷിവാഹനം കാന്തം ശചീച്ഛതി മഹാസതീ । ഏതദേവ മമ വരം നിഷ്പന്നം കുരുതാചിനമ്
സപ്തർഷിമാർ കയറിയ സുന്ദരമായ വാഹനം മഹാസതിയായ ശചി ആഗ്രഹിക്കുന്നു; അതാണ് എനിക്ക് വേണമെന്നൊരു വരം — അതു തന്നേ സഫലമാക്കണം.
നഹുഷസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ മുനയശ്ച പരസ്പരമ് । മത്യുച്ചൈര്ജഹസുഃ സര്വേ കൌതുകേന ച നാരദ
നഹുഷന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട മുനികൾ പരസ്പരം നോക്കി വലിയ ശബ്ദത്തിൽ ചിരിക്കയും, ആ സംഭവത്തിൽ ആസ്വാദനത്തോടെ സന്തോഷിക്കുകയും ചെയ്തു, നാരദാ.
രാജാനം മോഹിതം മത്വാ വേഷ്ടിതം വിഷ്ണുമായയാ । ചക്രുഃ പ്രതിജ്ഞാം തം വോഢും കൃപയാ ദീനവത്സലാഃ
രാജാവിനെ വിഷ്ണുവിന്റെ മായയിൽ അകപ്പെട്ടവനായി കണ്ടു, ദയയോടെ ദുഃഖിതർക്കു സഹായം ചെയ്യാൻ തയ്യാറായ അവർ, അവന്റെ അപേക്ഷ അംഗീകരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ചക്രുഃ സ്കനധേ തച്ഛിവികാം മുക്താമാണിക്യഭൂഷിതാമ് । രാജാ യയൌ സുവേഷശ്ച രത്നഭൂഷണഭൂഷിതഃ
മുനികൾ മുത്തുകളും മണികളും അലങ്കരിച്ച ശിവിക തങ്ങളുടെ തോളിൽ വച്ചു; രാജാവ് മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ച്, രത്നാഭരണങ്ങൾ ധരിച്ച് പുറപ്പെട്ടു.
ദൃഷ്ട്വാ ചാതിവിലമ്ബം ച ഭര്ത്സയാമാസ താന്നൃപഃ । ക്രുധാ ശാശാപ ദുര്വാസാശ്ചാഗ്രഗാമീ ച വര്ത്മനി
വളരെ വൈകുന്നതു കണ്ട രാജാവ് അവരെ ശാസിച്ചു; കോപത്തിൽ, മുന്നിൽ നടന്ന ദുർവാസസിനെ ശപിക്കുകയും ചെയ്തു.
മഹാനജഗനരോ ഭൂത്വാ പത വൈ മൂഢമാനസ । ദര്ശനാദ്ധര്മപുത്രസ്യ തവ മോക്ഷോ ഭവിഷ്യതി
നിന്റെ മനസ്സ് മൂടിയവനേ, നീ വലിയ ഒരു പാമ്പായി മാറി താഴേക്ക് വീഴും; ധർമ്മപുത്രനെ കണ്ടാൽ നിനക്ക് മോക്ഷം ലഭിക്കും.
രത്നയാനേന വൈകുണ്ഠം ഗത്വാ വൈകുണ്ഠസേവനമ് । കരിഷ്യസി മഹാരാജ ന കര്മ നിഷ്ഫലം ഭവേത്
രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച രഥത്തിൽ വൈകുണ്ഠത്തിൽ എത്തി, അവിടെ സേവനം ചെയ്യും, മഹാരാജാവേ; നിന്റെ പ്രവർത്തികൾ ഫലമില്ലാതെ പോവില്ല.
ഇത്യുക്ത്വാ പ്രയയുഃ സര്വേ പ്രഹസ്യ മുനിസത്തമാഃ । രാജാ പപാത തച്ഛാപാത്സര്പോം ഭൂത്വാ മഹാമുനേ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, എല്ലാ മഹാമുനികളും ചിരിക്കയോടെ അവിടെ നിന്ന് പോയി; ആ ശാപം മൂലം രാജാവ് വലിയ ഒരു പാമ്പായി മാറി വീണു, മഹാമുനേ.
ശചീ ചഗാമ ത്തച്ഛ്രൃത്വാ ഗുരും നത്വാഽമരാവതീമ് । യയൌ ബൃഹസ്പതിഃ ശീഘ്രം യത്രേന്ദ്രഃ പദ്മതന്തുഷു
ഇത് കേട്ട ശചി, ഗുരുവിനെ വന്ദിച്ച് അമരാവതിയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു; ബൃഹസ്പതി ഉടൻ തന്നെ, ഇന്ദ്രൻ താമസിച്ചിരുന്ന കമലതന്തുക്കളിൽ എത്തിയിരുന്നു.
ഗത്വാ സനോവരാമ്യാശമാജുഹാവ സുരേശ്വരമ് । അതിപ്രസന്നവദനഃ കൃപയാ ച കൃപാനിധിഃ
സുന്ദരമായ വനത്തിൽ എത്തി, ദേവേന്ദ്രനെ വിളിച്ചു; മുഖം അതിയായ സന്തോഷത്തിൽ പ്രകാശിച്ച, കരുണയും ദയയും നിറഞ്ഞവനായി.
ബൃഹസ്പതിരുവാച അയിവത്സത്വമാഗാച്ഛ ഭയം കിം തേ മയി സ്ഥിതേ । ത്യജ ഭീതിമിഹാഗച്ഛ ഗുരുസ്തേഹം ബൃഹസ്പതിഃ
ബൃഹസ്പതി പറഞ്ഞു: പ്രിയനേ, പുറത്തു വാ! ഞാൻ ഇവിടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ നിനക്ക് എന്താണ് ഭയം? ഭയം ഉപേക്ഷിച്ച് ഇവിടെ വാ; ഞാൻ നിന്റെ ഗുരുവായ ബൃഹസ്പതിയാണ്.
സ്വഗുരോശ്ച സ്വരം ശ്രുത്വാ മഹേന്ദ്രോ ഹൃഷ്ടമാനസഃ । രൂപം വിഹായ സൂക്ഷ്മം ച സ്വരൂപേണ സമായയൌ
തന്റെ ഗുരുവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട മഹേന്ദ്രൻ, ഹൃദയം സന്തോഷത്തിൽ നിറഞ്ഞു; സൂക്ഷ്മരൂപം ഉപേക്ഷിച്ച്, തന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപത്തിൽ പുറത്തുവന്നു.