വാസുകിസ്തത്സമാകര്ണ്യ പ്രജ്വലന്നതികോപതഃ
വാസുകി ഇത് കേട്ടപ്പോൾ അത്യന്തം കോപത്തോടെ ജ്വലിച്ചു.
സര്പസേനാഗ്രണീനാം ച മുഖ്യാന്പഞ്ച വിശാരദാന്
അവൻ പാമ്പുകളുടെ സൈന്യത്തിലെ പ്രധാനമായ അഞ്ചു നേതാക്കളെ, അവരുടെ കഴിവിൽ നിപുണരായവരെ, വിളിച്ചു.
സര്വേ നാഗാഃ സമാജഗ്മുര്യത്ര ധന്വന്തരിഃ സ്വയമ് 4.51.
എല്ലാ നാഗന്മാരും ധന്വന്തരി സ്വയം ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലത്ത് കൂടി ചേർന്നു.
നാഗനിശ്വാസവാതേന സര്വേ ശിഷ്യാ മൃതാ ഇവ
നാഗന്മാരുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ കാറ്റിൽ എല്ലാ ശിഷ്യന്മാരും മരിച്ചവരെപ്പോലെ ആയിപ്പോയി.
ധന്വന്തരിശ്ച ഭഗവാന്പീയൂഷവര്ഷണേന ച
പുണ്യവാനായ ധന്വന്തരി അമൃതം മഴപെയ്യിച്ച്,
ചേതനാം കാരയിത്വാ ച ശിഷ്യാണാം ച ജഗദ്ഗുരുഃ
ലോകഗുരുവായ അദ്ദേഹം ശിഷ്യന്മാരുടെ ബോധം തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു.
സര്വേ ബഭൂവുര്നിശ്ചേഷ്ടാ ജൃംഭിതാസ്തേ മൃതാ ഇവ
എന്നാൽ എല്ലാവരും ചലനമില്ലാതെ, ഉറപ്പായി, മരിച്ചവരെപ്പോലെ ആയിരുന്നു.
വാസുകിര്ബുബുധേ സര്വം സര്വജ്ഞഃ സര്വസംകടമ്
എല്ലാം അറിയുന്ന വാസുകി ആ ദുരന്തം മുഴുവനും മനസ്സിലാക്കി.
വാസുകിരുവാച ജഗത്ത്രയേ മഹാഭാഗേ പൂജാ തവ ഭവിഷ്യതി
വാസുകി പറഞ്ഞു: 'മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും, മഹാഭാഗ്യവാനേ, നിന്റെ പൂജ നടക്കും.'
വാസുകേര്വചനം ശ്രുത്വാ പ്രഹസ്യോവാച കന്യകാ
വാസുകിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, ആ കന്യക പുഞ്ചിരിച്ച് പറഞ്ഞു.
മനസോവാച ഭദ്രാഭദ്രം ദൈവസാധ്യം കരിഷ്യാമി യഥോചിതമ്
അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു: 'ദൈവം വിധിച്ചതുപോലെ, നല്ലതോ ചീത്തയോ, ഞാൻ ചെയ്യാം.'
തം ശത്രും സംഹരിഷ്യാമി ലീലയാ സമരസ്ഥലേ
'ആ ശത്രുവിനെ ഞാൻ കളിയോടെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നശിപ്പിക്കും.'
യദി ബ്രഹ്മാദയോ ദേവാഃ സമായാന്തി രണസ്ഥലേ 4.51.
'ബ്രഹ്മാവും മറ്റു ദേവന്മാരും യുദ്ധഭൂമിയിൽ വന്നാലും —'
ഗുരുര്മേ ഭഗവാഞ്ഛേഷഃ സിദ്ധമന്ത്രം ച ദത്തവാന്
'എന്റെ ഗുരു ഭഗവാൻ ശേഷനാണ്; അവൻ എനിക്ക് സിദ്ധമായ മന്ത്രം നൽകിയിട്ടുണ്ട്.'
ബിഭര്മി കവചം കണ്ഠേ പരം ത്രൈലോക്യമങ്ഗലമ്
'ഞാൻ എന്റെ കഴുത്തിൽ മൂന്ന് ലോകത്തിനും ഉത്തമമായ മംഗളമായ ഒരു കാവചം ധരിച്ചിരിക്കുന്നു.'
ശിഷ്യാഽഹം മംത്രശാസ്ത്രേഷു ശംഭോര്ഭഗവതഃ പുരാ
'പണ്ടേ ഭഗവാൻ ശംഭുവിന്റെ മന്ത്രശാസ്ത്രങ്ങളിൽ ഞാൻ ശിഷ്യയായിരുന്നു.'
ശംഭോശ്ച ശിഷ്യോ ഗരുഡോ ഗണയാമി ന തം ധ്രുവമ്
'ശംഭുവിന്റെ ശിഷ്യനായി ഗരുഡനും ഉണ്ട്; പക്ഷേ ഞാൻ അവനെ അതുപോലെ കരുതുന്നില്ല.'
ഇത്യുക്ത്വാ സാ ജഗാമൈകാ ത്യക്ത്വാ നാഗഗണാന്രുഷാ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അവൾ കോപത്തോടെ നാഗഗണങ്ങളെ വിട്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
യത്ര ധന്വന്തരിര്ദേവഃ പ്രസന്നവദനേക്ഷണഃ
അവിടെ ദയയും പ്രകാശവും നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടുകൂടിയ ധന്വന്തരി ദേവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ദൃഷ്ടിമാത്രേണ സര്വാശ്ച ജീവയാമാസ സുന്ദരീ
അവൻ ഒരു നോക്കിൽ തന്നെ എല്ലാ സുന്ദരികളെയും ജീവൻ തിരികെ നൽകി.
ധന്വന്തരിസ്തു ഭഗവാന്മന്ത്രശാസ്ത്രവിശാരദഃ
മന്ത്രശാസ്ത്രത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ഭഗവാൻ ധന്വന്തരി അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.
ദൃഷ്ട്വാ ധന്വംതരിം ദേവീ പ്രഹസ്യോവാച സത്വരമ്
ധന്വന്തരിയെ കണ്ട ദേവി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വേഗത്തിൽ പറഞ്ഞു.
മനസോവാച വദ ജാനാസി കിം സിദ്ധ ശിഷ്യോഽസി ഗരുഡസ്യ ച ।। 4.51.
അവൾ മനസ്സിൽ ചോദിച്ചു: നീ സിദ്ധനാണോ, അല്ലെങ്കിൽ ഗരുഡന്റെ ശിഷ്യനാണോ, അറിയാമോ എന്നെക്കൊണ്ട് പറയൂ.
അഹം ച വൈനതേയശ്ച ശിഷ്യൌ ശംഭോശ്ച വിശ്രുതൌ
ഞാനും വൈനതേയനും ശംഭുവിന്റെ പ്രശസ്ത ശിഷ്യന്മാരാണ്.
ഇത്യുക്ത്വാ സരസഃ പദ്മം സമാനീയ ജഗത്പ്രസൂഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ലോകമാതാവ് തടാകത്തിൽ നിന്ന് ഒരു താമരപ്പൂവ് കൊണ്ടുവന്നു.
ദൃഷ്ട്വാഽഽഗതം പദ്മപുഷ്പം ജ്വലദഗ്നിശിഖോപമമ്
അഗ്നിശിഖയെപ്പോലെ ജ്വലിക്കുന്ന ആ താമരപ്പൂവ് വന്നതുകണ്ട്,
തച്ച ധന്വതരിര്ദൃഷ്ട്വാ സമംത്രരേണുമുഷ്ടിനാ
ധന്വന്തരി അതിനെ മന്ത്രം ഉച്ചരിച്ച് കൈകൊണ്ട് എടുത്തു.
ദേവീ ജഗ്രാഹ ശക്തിം ച ഗ്രീഷ്മസൂര്യസമപ്രഭാമ്
ദേവി വേനൽക്കാല സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന ഒരു കുന്തം എടുത്തു.
ദൃഷ്ട്വാ ജാജ്വല്യമാനാം താം ശക്തിം ധന്വതരിഃ സ്വയമ്
ആ കുന്തം ജ്വലിക്കുന്നതുകണ്ട് ധന്വന്തരി സ്വയം,
താം ച ശക്തിം വൃഥാ ദൃഷ്ട്വാ പ്രജജ്വാലേശ്വരീ രുഷാ
ആ കുന്തം ഫലപ്രദമാകാതെ പോയതുകണ്ട് ദേവി കോപത്തോടെ ജ്വലിച്ചു.