കതീംദ്രാണാം സമൂഹശ്ച ത്വയാ ദൃഷ്ടഃ ശ്രുതോഽഥവാ
നീ എത്ര ഇന്ദ്രന്മാരുടെ കൂട്ടങ്ങൾ കണ്ടോ, അല്ലെങ്കിൽ കേട്ടോ?
ശക്രസ്യ വചനം ശ്രുത്വാ പ്രഹസ്യ വിപ്രബാലകഃ
ശക്രന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണകുമാരൻ ചിരിച്ചു.
ജാനാമി കശ്യപം താത തവ താതം പ്രജാപതിമ് 4.47.
പ്രിയനായവാ, ഞാൻ നിന്റെ അച്ഛനായ കശ്യപനെ, പ്രജാപതിയെ, അറിയുന്നു.
പിപീലികാസമൂഹം ച വ്യായതം ധനുഷാം ശതമ് 4.47.
ഉരുണ്ട വില്ലുകൾ നൂറ് എണ്ണം ചേർത്താൽ, അതിന്റെ നീളം ഒരു പുഴുവിന്റെ കൂട്ടത്തോടു തുല്യമായിരിക്കും.
ബ്രാഹ്മണ ഉവാച 4.47.
ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു.
കര്മണാ സ്വാങ്ഗഹീനശ്ച സ്വാങ്ഗവൃദ്ധശ്ച കര്മണാ
കർമ്മം കൊണ്ട് തന്നെ ശരീരഭാഗങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടാം, അതുപോലെ കർമ്മം കൊണ്ടുതന്നെ അവ വളരുകയും ചെയ്യും.
സുഖദം പുണ്യദം സാരം നരകാര്ണവതാരകമ് 4.47.
ഇത് സന്തോഷവും പുണ്യവും നൽകുന്നു, അതിന്റെ സാരം നൽകുന്നു, നരകസമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുന്നു.
കടം കഥം മസ്തകേ തേ ലോമചക്രം ച വക്ഷസി ।। 4.47.
നിന്റെ തലയിൽ ഈ മുറിവും നെഞ്ചിൽ ഈ രോമചക്രവും എന്തുകൊണ്ടാണ്?
ദുര്ലഭം ശ്രീഹരേര്ദാസ്യം ഭക്തിര്മുക്തിര്ഗരീയസീ 4.47.
ശ്രീഹരിയുടെ ദാസ്യം വളരെ അപൂർവമാണ്; ഭക്തി മോക്ഷത്തേക്കാൾ വലിയതാണ്.
വിശ്വകര്മാണമാനീയ പ്രിയമുക്ത്വാ ശതക്രതുഃ
വിശ്വകർമ്മനെ വിളിച്ചു വരുത്തി, ശതക്രതു അവനോട് സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിച്ചു.
ഇത്യേവം കഥിതം സര്വം ശക്രദര്പവിമോചനമ് 4.47.
ഇന്ദ്രന്റെ അഹങ്കാരം നീങ്ങിയതിനെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാം ഇതോടെ പറഞ്ഞുതീർന്നു.
ശ്രീരാധികോവാച ദര്പഭങഗം രവേശ്ചാപി ശ്രോതുമിച്ഛാമി തത്ത്വതഃ
ശ്രീരാധിക പറഞ്ഞു: സൂര്യന്റെ അഹങ്കാരം തകർത്ത കഥ സത്യമായി ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച മാലീ സുമാലീ ദൈത്യേന്ദ്രൌ ദീപ്തിം കര്തും സമുദ്യതൌ
ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: മാലിയും സുമാലിയും, ദൈത്യരുടെ അദ്ധിപന്മാർ, തങ്ങളുടെ മഹത്വം കാണിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
മഹാസംപന്മദോന്മത്തൌ ശംകരസ്യ വരേണ ച
വളരെ സമ്പത്തിലും അഹങ്കാരത്തിലും മയങ്ങിയ അവർ ശംകരന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ശക്തരായി.
രുഷ്ടഃ സൂര്യഃ സ്വശൂലേന തൌ ജഘാനാവലീലയാ
കോപംകൊണ്ട സൂര്യൻ തന്റെ കുന്തം കൊണ്ട് അവരെ എളുപ്പത്തിൽ സംഹരിച്ചു.
ഭക്താപായം ച വിജ്ഞായ ശംകരോ ഭക്തവത്സലഃ
ഭക്തന്മാർക്ക് ഭയം സംഭവിച്ചതറിഞ്ഞ ശംകരൻ, ഭക്തികളെ സ്നേഹിക്കുന്നവൻ, അതിനെ മനസ്സിലാക്കി.
തൌ ച നത്വാ ശിവം ഭക്ത്യാ ജഗ്മതുര്നിജമന്ദിരമ്
അവർ ഇരുവരും ഭക്തിയോടെ ശിവനോട് നമസ്കരിച്ചു, പിന്നെ തങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.
ദൃഷ്ട്വാ സംഹാരകര്താരം ജിഘാംസന്തം ഹരം രവിഃ
സംഹാരകർത്താവായ ഹരൻ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതറിഞ്ഞ സൂര്യൻ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
ദുദ്രാവ ച മഹാദേവോ ബ്രഹ്മണോ നിലയം രുഷാ
മഹാദേവൻ കോപത്തോടെ ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാസസ്ഥലത്തേക്ക് ഓടി.
ദൃഷ്ട്വാ ബ്രഹ്മാ ഹരം രുഷ്ടം തുഷ്ടാവ പരമേശ്വരമ്
ഹരനെ കോപത്തോടെ കാണുമ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് പരമേശ്വരനെ സ്തുതിച്ചു.
ബ്രഹ്മോവാച ത്വയൈവ സൃഷ്ടം സൃഷ്ടേശ്ച സമാരമ്ഭേ ജഗദ്ഗുരോ ।। 4.48.
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: ലോകഗുരുവേ, സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ സൃഷ്ടി നിനക്കു മാത്രമാണ്.
ആശുതോഷ മഹാഭാഗ പ്രസീദ ഭക്തവത്സല
എളുപ്പത്തിൽ സന്തോഷം പ്രാപിക്കുന്നവനേ, മഹാഭാഗവ, ദയചെയ്യണം, ഭക്തികളെ സ്നേഹിക്കുന്നവനേ.
ബ്രഹ്മസ്വരൂപ ഭഗവന്സൃഷ്ടിസ്ഥിത്യന്തകാരണ
ബ്രഹ്മസ്വരൂപനായ ഭഗവാനേ, സൃഷ്ടി, നില, സംഹാരത്തിന് കാരണമായവനേ,
സ്വയം ബ്രഹ്മാ സ്വയം ശേഷോ ധര്മഃ സൂര്യോ ഹുതാശനഃ
നീ തന്നെ ബ്രഹ്മാവും, നീ തന്നെ ശേഷനും, ധർമ്മവും, സൂര്യനും, അഗ്നിയും ആകുന്നു.
ഋഷയോ മുനയശ്ചൈവ ത്വാം നിഷേവ്യ തപോധനാഃ
തപസ്സിൽ സമ്പന്നരായ ഋഷികളും മുനികളും നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നു.
ഇത്യേവമുക്ത്വാ ബ്രഹ്മാ തം സൂര്യമാനീയ ഭക്തിതഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, ഭക്തിയോടെ ബ്രഹ്മാവ് സൂര്യനെ അവിടെ കൊണ്ടുവന്നു.
ശംഭുസ്തമാശിഷം കൃത്വാ വിധിം നത്വാ ജഗദ്വിധിഃ
ശംഭു ആ അനുഗ്രഹം നൽകി, ലോകത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവിനെ വണങ്ങി, ലോകസ്രഷ്ടാവ് ബ്രഹ്മാവും ശംഭുവിനെ വണങ്ങി.
ഇതി ധാതൃകൃതം സ്തോത്രം സംകടേ യഃ പഠേന്നരഃ
ഇത് ബ്രഹ്മാവു രചിച്ച സ്തോത്രം, കഷ്ടകാലങ്ങളിൽ ആരെങ്കിലും വായിച്ചാൽ,
രാജദ്വാരേ ശ്മശാനേ ച മഗ്നപോതേ മഹാര്ണവേ
രാജാവിന്റെ വാതിലിൽ, ശ്മശാനത്തിൽ, മുങ്ങുന്ന കപ്പലിൽ, വലിയ സമുദ്രത്തിൽ,
ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മവൈവര്തേ മഹാപുരാണേ ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖണ്ഡേ നാരായണനാരദസംവാദേ ശ്രീകൃഷ്ണരാധാസംവാദേ അഷ്ടചത്വാരിംശോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീബ്രഹ്മവൈവർത മഹാപുരാണത്തിലെ ശ്രീകൃഷ്ണജന്മഖണ്ഡത്തിൽ, നാരായണനും നാരദനും, ശ്രീകൃഷ്ണനും രാധയും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണത്തിൽ നാൽപത്തിയെട്ടാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.