ക്വ യാസ്യസി ക്വ യാസ്യാമി ക്വ ഗച്ഛന്ത ഇമേ വദ
നീ എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്? ഞാൻ എവിടേക്കാണ് പോകേണ്ടത്? ഇവർ എവിടേക്ക് പോകുന്നു? പറയൂ.
നേത്രനീരൈസ്ത്രിനേത്രം തം രുദന്തം പ്രസിഷേച സഃ
അവൻ കരയുമ്പോൾ, തന്റെ മൂന്ന് കണ്ണുകളിൽ നിന്നുള്ള കണ്ണുനീർ കൊണ്ട് അവനെ നനച്ചു.
ബഭൂവ സരസാം ശ്രേഷ്ഠം തീര്ഥം ഭുവനപാവനമ്
അത് ലോകത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നതായും, തടാകങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമമായതായും മാറി.
സ്ഥലം ബഭൂവ തപസാം മുക്തിബീജം തപസ്വിനാമ്
ആ സ്ഥലം തപസ്സിലൂടെ, തപസ്സുകാർക്ക് മോക്ഷത്തിന്റെ വിത്തായി മാറി.
ശൃണ്വതാം സര്വദേവാനാം മുനീനാമൂര്ധ്വരേതസാമ് ശൃണു ശംകര വക്ഷ്യാമി ജ്ഞാനാനംദ സനാതന
എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും ഉത്തമ വ്രതമുള്ള മുനിമാരുടെയും സാന്നിധ്യത്തിൽ, ശംകരാ, നീ കേൾക്കൂ, ഞാൻ ജ്ഞാനം, ആനന്ദം, ശാശ്വതത്വം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് പറയും.
ജ്ഞാനം ജ്ഞാനനിധേ ശോകാദ്വിസ്മൃതോഽസി പരാത്പര 4.43.
ജ്ഞാനത്തിന്റെ നിധിയേ, പരമോന്നതനായവനേ, ദുഃഖം മൂലം നീ ജ്ഞാനം മറന്നിരിക്കുന്നു.
സര്വേഷാം പ്രാകൃതാനാം ച തേ ബീജേ സുഖദുഃഖയോഃ
എല്ലാ ജീവികളുടെയും വിത്തിൽ നിന്നാണ് സന്തോഷവും ദുഃഖവും നിനക്കുണ്ടാകുന്നത്.
രാഗ ഐശ്വര്യകാമശ്ച വിദ്വേഷശ്ച നിരന്തരമ്
ആസക്തിയും ഐശ്വര്യലോഭവും, എന്നും ഉള്ള വൈരാഗ്യവും—
ഹതാന്യേതാനി സര്വാണി ഹതേ ബീജേ മഹേശ്വര
മഹേശ്വരാ, വിത്ത് നശിച്ചാൽ ഇതെല്ലാം നശിക്കും.
തത്കര്മ തപസാ സാധ്യം കര്മണാ ച ശുഭാശുഭമ്
ആ പ്രവൃത്തി തപസ്സിലൂടെ സാധ്യമാണ്; നല്ലതും ചീത്തയുമുള്ള പ്രവൃത്തി കൊണ്ടാണ് അത് നടക്കുന്നത്.
സംസര്ഗസാധ്യോ ഽധ്യാസശ്ച സംസര്ഗഃ പുണ്യതോ ഭവേത്
സംഗം കൊണ്ടാണ് ഭ്രമം ഉണ്ടാകുന്നത്; നല്ല പ്രവൃത്തി കൊണ്ടാണ് സംഗം ഉണ്ടാകുന്നത്.
മനഃ ശംഭോ മമാംശശ്ച സര്വേംദ്രിയപുരഃസരമ്
ശംഭോ, മനസും എല്ലായിന്ദ്രിയങ്ങളും ചേർന്ന് എന്റെ ഭാഗമാണ്.
ബ്രഹ്രൈകം മൂര്തിഭേദസ്തു ഗുണഭേദേന സംതതമ്
ബ്രഹ്മം ഒന്നാണ്; ഗുണഭേദം കൊണ്ടാണ് രൂപഭേദം എല്ലായിടത്തും കാണുന്നത്.
മായാശ്രിതോ യഃ സഗുണോ മായാഽതീതശ്ച നിര്ഗുണഃ
മായയിൽ ആശ്രയിക്കുന്നവൻ ഗുണങ്ങളോടെ, മായയെ അതിക്രമിക്കുന്നവൻ ഗുണരഹിതനാണ്.
ഇച്ഛാശക്തിശ്ച പ്രകൃതിര്നിത്യാ സര്വപ്രസൂഃ സദാ
ഇച്ഛാശക്തിയും പ്രകൃതിയും എപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നവയും, എല്ലാം സൃഷ്ടിക്കുന്നതും ആണു.
കേചിദ്വദന്തി ദ്വിവിധം ബ്രഹ്മ പ്രകൃതിപൂര്വകമ് 4.43.
ചിലർ പറയുന്നു ബ്രഹ്മം രണ്ടുവിധമാണെന്നും, അതിന് മുമ്പിൽ പ്രകൃതിയാണെന്നും.
തസ്മാദ്ഭവതി തൌ ദ്വൌ ച തദ്ബ്രഹ്മ സര്വകാരണമ്
അതിനാൽ ആ രണ്ടും ഉണ്ടാകുന്നു; ആ ബ്രഹ്മം എല്ലാറ്റിനും കാരണമാണ്.
ഇച്ഛാശക്തിശ്ച പ്രകൃതിഃ സര്വശക്തിപ്രസൂഃ .സദാ
ഇച്ഛാശക്തിയും പ്രകൃതിയും എപ്പോഴും എല്ലാ ശക്തികൾക്കും ഉറവിടമാണ്.
സര്വേശ്വരഃ സര്വസാക്ഷീ സര്വത്രാസ്തി ഫലപ്രദഃ
സകലത്തിന്റെയും നാഥനും സാക്ഷിയും എല്ലിടത്തും നിലകൊള്ളുന്നവനും കര്മ്മഫലങ്ങള് നല്കുന്നവനും ആകുന്നു.
നിത്യം വിനാശരഹിതം നശ്വരം പ്രാകൃതം സദാ
അവന് ശാശ്വതനും നശിക്കാത്തവനും ആകുന്നു; നശ്വരമായത് എല്ലായ്പ്പോഴും പ്രകൃതിയിലുണ്ടാകുന്നതാണ്.
ആവയോരംശഭൂതാ യേ പ്രാകൃതാ നഷ്ടവിഗ്രഹാഃ
നമ്മുടെ ഭാഗങ്ങളായവര് പ്രകൃതിയില് നിന്നുള്ളവരും അവരുടെ രൂപങ്ങള് നശിക്കാവുന്നതുമാണ്.
മമാപ്യേവം ദ്വിധാ രൂപം ദ്വിഭുജം ച ചതുര്ഭുജമ്
എനിക്കു പോലും ഇങ്ങനെ രണ്ട് രൂപങ്ങളുണ്ട്: രണ്ട് കൈകളും നാല് കൈകളും ഉള്ളത്.
ഗോലോകേ ദ്വിഭുജോഽഹം ച ഗോപീഭിഃ സഹ രാധയാ
ഗോലോകത്തില് ഞാൻ രണ്ട് കൈകളോടെ ഗോപികളും രാധയുമൊത്ത് ഉണ്ടാകുന്നു.
പുരുഷശ്ച സദാ നിത്യോ നിത്യാ പ്രകൃതിരീശ്വരീ
പുരുഷന് എന്നും ശാശ്വതനാണ്, പ്രകൃതിയും ഈശ്വരിയായ് ശാശ്വതയാണ്.
സശരീരൌ നിഃശരീരൌ സ്വേച്ഛയാ സര്വരൂപിണൌ
ശരീരത്തോടോ ശരീരമില്ലാതെയോ, തങ്ങളുടെ ഇഷ്ടപ്രകാരം എല്ലാവിധ രൂപങ്ങളും സ്വീകരിക്കുന്നു.
സതീമിച്ഛസി ചേച്ഛമ്ഭോ പ്രകൃതേഃ സ്തവനം കുരു 4.43.
ശംഭോ, നീ സതിയെ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കില് പ്രകൃതിയെ സ്തുതിച്ചുകൊള്ക.
തദ്ദിവ്യം കണ്വശാഖോക്തം ഭജ തേന ജഗത്പ്രസൂമ്
കണ്വശാഖയില് പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആ ദിവ്യസ്തോത്രം കൊണ്ട് ലോകമാതാവായ അവളെ ആരാധിക്കൂ.
ദൂരം വിപ്ലവഹേതുശ്ച യാതു സ്ത്രീവിരഹജ്വരഃ
ഭാര്യയോടുള്ള വേര്പാടിന്റെ ദുഃഖം, കലഹത്തിന് കാരണമാകുന്നതും, ദൂരെയാകട്ടെ.
സ്തവനം കര്തുമാരേഭേ പ്രകൃതേശ്ച മഹേശ്വരഃ പുടാഞ്ജലിയുതോ ഭൂത്വാ പുലകാഞ്ചിതവിഗ്രഹഃ
പിന്നീട് മഹേശ്വരന് കയ്യൊപ്പമിട്ട്, ആനന്ദത്തില് വിറയുന്ന ശരീരത്തോടെ പ്രകൃതിയെ സ്തുതിക്കാന് തുടങ്ങി.
മഹേശ്വര ഉവാച ബ്രാഹ്മി ബ്രഹ്മസ്വരൂപേ ത്വം മാം പ്രസീദ സനാതനി
മഹേശ്വരന് പറഞ്ഞു: ബ്രാഹ്മി, ബ്രഹ്മസ്വരൂപിണി, ശാശ്വതിയായവളേ, എന്നോട് ദയവായി നോക്കൂ.